Tibetan
ར་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལ་སེམས་གཟུང་ངོ༌། །དེའི་རྟགས་སྔར་བཤད་པ་རྙེད་རྙེད་དུ་བསྐྱངས་པ་བརྟན་པ་ན་དེ་ཡང་བཞག་ནས་རང་གི་སེམས་གཟུང་ཆ་སྔགས་ཀྱི་གདངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ལྷང་ལྷང་སྣང་བ་དང༌། འཛིན་ཆ་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བར་སྔགས་ཀྱི་སྒྲའི་ཕྲེང་བ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་སྦྱོར་བའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བསླབ་སྟེ། འདི་བརྟན་པ་ཉིད་སྒྲ་གནས་རྣལ་འབྱོར་སྟེར་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ནི་དཔེར་ན་རང་གི་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཚེ་ན་གཟུང་ཆ་ལྷའི་ཞལ་ཕྱག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ དུས་གཅིག་ཏུ་གསལ་བ་བཞིན་དུ་ཡི་གེའི་ཕྲེང་བའི་ཆ་སྔ་མའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་རྣམས་ཕྱི་མའི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་ཚེ་ཡང་ལམ་མེ་སྣང་བའི་སེམས་བརྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལྷ་སྐུ་ནས་སྒྲ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་བཟུང་བ་ལ་སྲོག་རྩོལ་བཀག་པའི་རླུང་སྦྱོར་དང་མེ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ལྷ་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་ཕྲ་རགས་མང་པོ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་མཐུས། །དཔུང་བཟང་ནས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་གནས་ཆ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་དང༌། ལུས་སེམས་ལ་དགའ་བདེ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་ཞིང༌། ཁྱེད་པར་དུ་རླུང་སྦྱོར་དང་མེ་དམིགས་རིང་དུ་བསྒོམས་པའི་མཐུས་བདེ་དྲོད་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐུ་ལྡན་སྐྱེ་མོད་ཀྱང་དེ་དག་ལ་རྫོགས་རིམ་ཡང་མི་ཟེར་ལ་སྲིད་པའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་གཅོད་པའི་ལམ་ཡང་ད་དུང་རྙེད་པས་སྒྲ་གནས་ཀྱང་བཏང་ནས་སྒྲ་མཐར་པ་སྟེར་བའི་བསམ་གཏན་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་སྐབས་འདིར་མདོ་ཙམ་ལས་མ་སྨོས་པ་ནི་སྔར་བདག་གི་ཉིད་སྒོམ་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་པས་ན་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་འདིར་བླངས་ནས་བཤད་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་རྣམས་ལུང་དང་རིགས་པས་དགག་ལ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པའི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་མ་རྙེད་པའི་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ལ་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའི་དོན་ཅུང་ ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྙེད་པ་ན་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི་རྒྱུད་ལས། མི་གཡོ་གསལ་བ་སྟེ། ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་དང་ལྡན་པར་སྒོམ་དགོས་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བས་ཧ་ཅང་དཔྱད་དྲགས་ན་རྒོད་པ་སྐྱེས་ནས་གཡོ་བར་བྱེད་པས་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་པ་དྲངས་པའི་ངེས་པ་དེ་ཉིད་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསོག་ཀྱང་ཞིང་ཧ་ཅང་མི་དཔྱད་དོ། །དེ་ལྟར་འཇོག་སྒོམ་བྱས་པ་ན་ཧང་ཅང་བཞག་དྲགས་པས་ཆོས་སོ་སོར་འབྱེད་པར་མི་སྦྲོ་ཞིང་ཕར་སྤྲོས་པ་ན་འཕྲོ་མི་ཉན་པར་མི་རྟོག་པར་ཧྲིལ་ཧྲིལ་འགྲོ་ན། ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་བས་ཞི་ལྷག་ཆ་མ་སྙོམས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བཞག་དྲགས་ན་ཞུམ་པའམ་བྱིང་བ་དང་རྨུགས་པ་འདྲེན་པས་དེ་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དཔྱད་དྲགས་ནས་ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ན་དེའི་མཐར་རྒོད་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩལ་སྦྱོང་བའི་དཔྱོད་པ་དང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་གཉིས་ཀ་བྱ་སྟེ་འགྲེལ་བ་ལས། ད་ནི་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་མེད་པར་བསྟན་པ། མི་གཡོག་གསལ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་མི་གཡོ་བ་ནི་འགུལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་ཀྱང་ཤེས་རབ་རྒོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གོམས་པར་བྱས་པའི་སེམས་གཡོ་བ་མ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་རྒོད་པ་དགག་པ་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་སེམས་མི་གཡོ་བ་ནི་ལམ་ལ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་ དྲངས་ནས་དཔྱད་དྲགས་པ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་འཇོག་སྒོམ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཆོས་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་རྒོད་པའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་ནི་དཔྱད་དྲགས་ན་དེའི་མཐར་རྒོད་པ་སྐྱེ་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་རྒོད་པ་ག་ལ་ཡིན། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་སྟེ་རྨུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་ཀྱང་ཞི་གནས་གཅིག་བུར་སོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དུས་ན་ཡང་གང་ཧ་ཅང་མཉམ་པར་བཞག་ཅེས་པ་སེམས་ཞུམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྨུགས་པ་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་བཀག་གོ །ཞེས་གསུངས་ཏེ་འདི་ཡང་བཞག་དྲགས་ན་དེའི་མཐར་རྨུགས་པ་དང་བྱིང་བ་སྐྱེ་བ་དང༌། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཞི་གནས་ཉིད་ཞུམ་པ་དང་རྨུགས་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །འདི་དང་མཐུན་པར་སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས་ཀྱང༌། ཡང་གང་གི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཆུངས་པའི་ཕྱིར། མར་མེ་རླུང་ལ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་སེམས་གཡོ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཤས་ཆེ་ན་ཡང་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པའི་མི་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་
Chinese
将心专注于显现的处所之相。其征象如前所说，若能稳固地修持所获得的，则放下彼，使自心所缘之分，朗然显现为具有咒语音声之相，执持之分不散乱于他处，安住于咒语之音声相续，修学二者无别结合之瑜伽。此稳固即是赐予音声安住瑜伽之义。二者譬如自心专注一境之时，所缘之分如本尊之面容手足等相，同时显现一般，文字相续之前相显现者，后相显现之时亦清晰显现，此乃心之稳固。第二，如是自本尊身至音声安住之间，以心执持，以禁制命勤之风瑜伽与专注于火，以及以本尊身等众多粗细所缘境，一心执持之力。如《善臂请问经》所说之安住分极稳固，身心生起殊胜之喜乐，以及身心堪能之轻安。特别是，长久修持风瑜伽与火专注之力，能生起乐暖，以及依于彼之乐明无分别之有力三摩地，然彼等亦不称为圆满次第，且断除有之根本我执之道亦尚未获得，故亦舍弃音声安住，当修持赐予音声边际之禅定空性。如何修持彼，此处未多说，乃是意指先前于我之自性修持时已说，故当取先前所说而说。彼亦如先前所说，人我与法我等以教理与理证遮破。当先寻求解悟一切法于胜义中不成立之中观见，若未获得彼，仅以无分别，则无有少分修持空性之义故。获得彼时，修持之方式如经中所说：不摇动，明晰。需以具足此二差别而修持，若以无我之见太过观察，则生起掉举而摇动，故于无我之义引生定解，纵然一心专注于彼定解，亦不观察过甚。
English
Focus the mind on the appearance of the place of manifestation. Its signs, as previously stated, if one can steadily cultivate what has been attained, then let go of that, and let the part of one's mind that is focused on clearly appear as having the aspect of the sound of mantra, and let the part that holds not scatter elsewhere, but abide in the continuous sound of the mantra, and train in the yoga of combining the two inseparably. This steadiness itself is the meaning of bestowing the yoga of abiding in sound. The two are like, for example, when one's mind is focused single-pointedly on an object, the part that is focused on, such as the face, hands, and feet of the deity, appears clearly at the same time, and the appearance of the earlier part of the sequence of letters, when the later part appears, also appears clearly, this is the steadiness of the mind. Secondly, in this way, from the deity's body to the abiding in sound, holding the mind, with the yoga of wind that restrains the life force and focusing on fire, and with the power of holding the mind single-pointedly on many coarse and subtle objects such as the deity's body. As stated in the "Subahu Pariprccha Sutra", the abiding part is extremely stable, and special joy and bliss arise in body and mind, and physical pliancy arises that makes body and mind serviceable. In particular, by cultivating the wind yoga and fire focus for a long time, bliss-warmth arises, and based on that, powerful samadhi of bliss-clarity non-conceptuality arises, but those are not called completion stage, and the path of cutting the root of existence, self-grasping, has not yet been found, so also abandon the abiding in sound, and meditate on emptiness, the contemplation that bestows the limit of sound. How to cultivate that, not much is said here, it is referring to what was said earlier during the cultivation of my self, so one should take what was said earlier and say it here. That also, as said earlier, negate the self of person and the self of phenomena with scripture and reasoning. One should first seek the Madhyamaka view that realizes that all phenomena are not established in ultimate reality, for if one does not obtain that, there is not even a little meaning in cultivating emptiness with mere non-conceptuality. When one obtains that, the way to cultivate is as stated in the tantra: unmoving, clear. One must cultivate with these two distinctions, if one investigates too much with the view of no-self, excitement arises and causes movement, so one should generate certainty about the meaning of no-self, and even if one focuses single-pointedly on that certainty, one should not investigate too much.
Chinese
像这样进行止观禅修时，如果过于专注止的方面，就会不愿区分诸法，如果向外散乱，就会无法控制，毫无觉察地散乱下去。这是因为止的成分过多，止观未能达到平衡。在这种情况下，如果过于专注止，就会导致萎靡或下沉，以及昏沉，从而陷入这些状态。例如，如果过于分析，导致观的成分过多，最终会导致掉举。因此，既要通过训练分别念的智慧来培养分析能力，又要一心专注于止。正如注释中所说：“现在，我将展示那无有萎靡和掉举的真如智慧的自性，即不动的明性。”这里说的不动，是指不会动摇的意思。这也说明了智慧掉举的瑜伽士，由于习惯于区分诸法的分别念，导致心识动摇，无法平息，从而产生了掉举。因此，心不摇动，就是接近道路的寂止。引用这段作为依据，说明过于分析会成为过失，因此要进行止观禅修。这里所说的区分诸法的智慧具有掉举的特征，是指如果过于分析，最终会导致掉举，而不是智慧本身就是掉举。同样，在那部论著中说：“同样，所谓明性，是指最初远离昏沉等过失。”这也说明了仅仅专注于止的瑜伽士，即使在区分诸法的时候，也会因为过于专注而导致心识萎靡，昏沉会成为区分诸法的不利因素，这需要加以避免。这里也说明了如果过于专注止，最终会导致昏沉和下沉，并且会成为如理区分诸法的不利因素，而不是说止本身会导致萎靡和昏沉。与此类似，《修次第下篇》中也说：“当修习观时，如果智慧变得过于强大，那么由于止的成分较少，就像蜡烛放在风中一样，心识会动摇，无法清晰地看到真相。因此，此时应该修习止。如果止的成分过多，就像被睡眠所控制的人一样，真相就无法
English
When practicing shamatha-vipashyana meditation in this way, if one focuses too much on the aspect of shamatha, one becomes unwilling to distinguish dharmas, and if one scatters outward, one becomes unable to control it and scatters without awareness. This is because the component of shamatha is too much, and shamatha-vipashyana fails to achieve balance. In this case, if one focuses too much on shamatha, it will lead to lethargy or sinking, as well as drowsiness, thus falling into these states. For example, if one analyzes too much, leading to too much of the component of vipashyana, it will eventually lead to agitation. Therefore, one must both cultivate the ability to analyze by training the wisdom of discriminating awareness, and focus single-mindedly on shamatha. As the commentary says, "Now, I will show that the nature of suchness-wisdom, which is without lethargy and agitation, is the unmoving clarity." Here, unmoving means not wavering. This also explains that the yogi with agitated wisdom, due to being accustomed to discriminating awareness that distinguishes dharmas, causes the mind to waver and cannot be calmed, thus producing agitation. Therefore, the unmoving mind is the quiescence that is close to the path. Quoting this as a basis, it explains that analyzing too much becomes a fault, so one should practice shamatha-vipashyana meditation. Here, the wisdom that distinguishes dharmas is said to have the characteristic of agitation, which means that if one analyzes too much, it will eventually lead to agitation, rather than the wisdom itself being agitation. Similarly, in that treatise it says, "Similarly, what is called clarity is the first, which means being free from faults such as drowsiness." This also explains that the yogi who focuses solely on shamatha, even when distinguishing dharmas, will cause the mind to become lethargic due to being too focused, and drowsiness will become an unfavorable factor in distinguishing dharmas, which needs to be avoided. This also explains that if one focuses too much on shamatha, it will eventually lead to drowsiness and sinking, and it will become an unfavorable factor in properly distinguishing dharmas, rather than saying that shamatha itself will lead to lethargy and drowsiness. Similarly, in the Latter Stages of Meditation, it also says, "When vipashyana is cultivated, if wisdom becomes too strong, then because the component of shamatha is less, like a candle placed in the wind, the mind will waver and will not be able to see the truth clearly. Therefore, at this time, one should cultivate shamatha. If the component of shamatha is too much, like a person controlled by sleep, the truth will not be able to