Tibetan
འ་བས་ ལུས་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་འཐབ། །ལུས་སྦྱངས་པས་ནི་བདེ་བའི་སྐལ་ལྡན་འགྱུར། །ལུས་བདེ་རྩེ་གཅིག་སེམས་དང་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །དེ་ཚེ་བཟླས་བརྗོད་ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་དུ་སྒྲུབ་ཚུལ་དང་བསྒྲུབས་པ་ལས་ཐོག་མར་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་ཚུལ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་ཚུལ་དང༌། དེའི་འོག་ཏུ་ཞི་གནས་མཚན་ཉིད་པ་འགྲུབ་ཀྱི་སྔ་རོལ་ཏུ་ཞི་གནས་རྗེས་མཐུན་པ་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་རྣམས་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པར་བཤད་ཟིན་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །རྒྱུད་སྡེ་བཞི་ཀའི་སྐབས་སུ་ཐོག་མར་ཞིག་ནས་མཚན་ཉིད་པ་འགྲུབ་པའི་དུས་ནི་ཕལ་ཆེར་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཁྲིད་པའི་དུས་ཡིན་པས། ཞི་གནས་མཚན་ཉིད་པ་དང་རྗེས་མཐུན་པ་མ་ཕྱིད་ཅིང་ཞི་གནས་མཚན་ཉིད་པ་གྲུབ་པའི་དུས་ཚིགས་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་ཞིབ་པར་མ་ཕྱེད་ན། ཐོག་མར་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཁྲིད་པའི་སྐབས་སུ་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་བཀྲི་དགོས་པའི་ས་མཚམས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྐུ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པ་ན་དེ་བཏང་ནས་གསུང་སྔགས་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སློབ་བོ། །གཏོང་བ་ནི་སྐུ་ལ་སེམས་བཟུང་ཡིན་སློབ་པ་དེ་བཞག་ནས་དམིགས་པ་གཞན་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ལ་བྱེད་ཀྱི་དེ་ཕྱིན་ཆད་ནས་ལྷའི་གསལ་སྣང་འཆར་བ་འགོག་པ་མིན་ཏེ། བཟླས་བརྗོད་གསུམ་དང་མེ་གནས་དང་སྒྲ་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་ལྷ་ལ་དམིགས་པར་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་ལ་དམིགས་པ་ལ་གསུམ་ལས་རགས་པ་ལ་དམིགས་ པ་ནི་ཡི་གེའི་གཟུགས་སམ་སྒྲ་ལ་དམིགས་ནས་ཤུབ་བུའི་བཟླས་པ་བྱེད་པ་སྟེ་ཡིག་འབྲུ་ཟླ་བ་ལ་བཀོད་པའི་རྣམ་པ་དང༌། གདངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་སེམས་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བར་བཟུང་ཡིན་རང་གིས་ཐོས་ཙམ་དུ་ཟློ་བ་ལ་སློབ་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངག་ཏུ་སྔགས་བཟླས་པ་དང་སེམས་སྐབས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བར་ཟློ་བའི་རྣལ་འབྱོར་བརྟན་པ་ན་དེ་ལྟར་སློབ་པ་དེ་བཞག་ནས་ཕྲ་བ་ལ་སློབ་སྟེ་ངག་ཏུ་སྔགས་མི་འདོན་པར་ཡིད་ཁོ་ནས་ཟློ་བ་དང༌། སེམས་ཡིག་འབྲུའི་གཟུགས་སམ་གདངས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་རུང་ལ་གཟུང་བ་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བ་གཉིས་བརྟན་པར་སོང་སོང་གི་བར་དུ་བསླབ་བོ། །དེ་བརྟན་པ་ན་དེ་ཡང་བཞག་ནས་རབ་ཏུ་ཕྲ་བ་སྒྲའི་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་གཉིས་ལ་བསླབ་སྟེ། རང་གི་སེམས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་གཟུང་ཆ་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་དང་མེ་འབ
Chinese
འ་བས་ 身体极其调柔当勤奋，身体调柔即成安乐之有缘。身体安乐一心专注，以心与禅定，彼时念诵无碍成。如是。一心专注之禅定，无过失之修成之法，及修成后，首先心调柔生起之法，及依此身调柔生起之法，及其下寂止具相成就之前，寂止随顺不生起之理等，共同乘之次第道中已述，故不繁述。四续部一切之时，首先寂止具相成就之时，大抵是引导本尊瑜伽之时，寂止具相与随顺未分，且寂止具相成就之时节，如大论典中所出般未细分，则首先引导本尊瑜伽之时，应引导至何等之界限，则不得而知。如是，于身所缘之禅定稳固时，则舍彼而学于语真言所缘之禅定。舍者，乃于身执心，学者，乃舍彼而于他所缘执心，非谓自彼之后，本尊之明相不现，以于三念诵及火位与声位之时，亦多说缘本尊之故也。于真言所缘有三，其中于粗分所缘者，乃缘于字形或声而作细语念诵，即于月上安置字之形相，及音调之形相，心不散于他处而执持，学自闻时念诵也。如是，语中念诵真言，及心于此时之所缘为何，不散于彼而念诵之瑜伽稳固时，则舍如是之学，而学于微细，即语中不念诵真言，而唯以意念诵，及心执持字形或音调之形相，二者不散于他处，于稳固稳固之间修学之。彼稳固时，亦舍彼而修学极微细之声自性之二三摩地，即自心证悟我之自性，彼即是所取分真言之声与火
English
Having said that, One should strive for extreme suppleness of the body. With a supple body, one becomes fortunate to have happiness. With a happy body, one-pointed mind, and samadhi, at that time, recitation becomes unobstructed. Thus it is said. The method of accomplishing flawless one-pointed samadhi, and after accomplishing it, first, the method of generating mental pliancy, and based on that, the method of generating physical pliancy, and after that, before the accomplishment of qualified calm abiding, the reasons why calm abiding that is in accordance with it does not arise, etc., have already been explained in the common vehicle's stages of the path, so I will not elaborate. In all four tantra classes, the time when qualified calm abiding is accomplished is mostly the time when one is led into deity yoga. If one does not distinguish between qualified calm abiding and what is in accordance with it, and if one does not carefully distinguish the time when qualified calm abiding is accomplished, as it appears in the great treatises, then one will not know the boundary to which one should be led when one is first led into deity yoga. Thus, when the samadhi focused on the body is stable, then abandon it and learn the samadhi focused on mantra. Abandoning means holding the mind on the body. Learning means abandoning that and holding the mind on another object. It does not mean that from then on, the clear appearance of the deity will not arise, because it is often said to focus on the deity during the three recitations, the fire position, and the sound position. There are three focuses on mantra. Among them, focusing on the gross is to do silent recitation by focusing on the shape or sound of the letters, that is, the shape of the letters arranged on the moon, and the shape of the tone. Hold the mind without scattering it elsewhere, and learn to recite as you hear it yourself. In this way, when the yoga of reciting mantras in speech and not scattering the mind from whatever object is at that time is stable, then abandon that way of learning and learn the subtle, that is, not reciting mantras in speech, but reciting only with the mind, and holding the mind on either the shape of the letters or the shape of the tone, the two do not scatter elsewhere, and practice until it becomes stable. When that is stable, then abandon that as well and practice the two samadhis of the extremely subtle nature of sound, that is, one's own mind realizing the self-nature of the self, that itself is the apprehended part, the sound of the mantra and the fire.