Tibetan
་སྣང་བ་དང༌། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཡིད་ཀྱི་དང་ཚིག་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་སྐབས་ཡོངས་སུ་བཏང་པའི་རིམ་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་མངོན་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་སྒྲའི་མཐའ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྒོམས་ན་ཐར་པ་སྟེར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རིག་སྔགས་ན་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་པས་གསང་སྔགས་ཀྱང་གཟུང་སྟེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི། རང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལྷ་མོ་དང་ལྷ་ཕོའི་རྣམ་པ་ཅན་རྣམས་སོ། །དེའི་ཡན་ལག་ནི་ལྷ་དེ་དག་དང་འབྲེལ་པ་དེ་དག་གི་ ཆ་ཤས་སམ་གནས་སྐབས་ཡིན་ལ་དེ་སྤང་བ་ནི་གནས་སྐབས་རྣམས་རིམ་གྱིས་བཏང་བའོ། །དེ་ཡང་བཞི་ལས་དང་པོ་ནི། སྲོག་རྩོལ་དང་དཀའ་ཐུབ་དང་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་ལ་བལྟོས་ནས་སྔགས་པ་རང་གི་ལྷའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པར་སྣང་བ་སྟེ་རང་ཉིད་ལྷའི་སྐུར་སྣང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡན་ལག་སྟེ་ཤུབ་བུར་བཟླས་རྗོད་བྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་ཡིད་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་རྗོད་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་བཟླས་ཀྱི་ཚིག་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་མེ་གནས་དང༌། སྒྲ་གནས་གྱི་བསམ་གཏན་སྔགས་ཀྱི་སྒྲའི་རྣམ་པར་སེམས་སྣང་བའོ། །དེ་རྣམས་སྤོང་ཚུལ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་འཕོ་བ་ཡིན་ཏེ་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལ་གྲོལ་བར་འདོད་པས་རགས་རིམ་གྱིས་སྤང་བའི་རིམ་པ་ནི། འདི་ལྟ་སྟེ་སླར་སྡུད་པ་དང་དཀའ་ཐུབ་དང་བསམ་གཏན་དང༌། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པས་རབ་ཏུ་སྤོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པར་བྱས་ལ། ཤུབ་བུར་བཟླས་རྗོད་བྱེད་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རབ་ཏུ་རགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པར་བྱའོ། །རགས་པ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ཡང་ཕྲ་བ་ཡིད་ཀྱི་སྒྲའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་སྤང་ངོ༌། །དེ་ཡང་ རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་རབ་ཏུ་ཕྲ་བ་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་སོ། །དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་གྲོལ་བར་འདོད་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡན་ལག་བཞི་རིམ་གྱིས་བཏང་བའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ན་ཐར་པ་སྟེར་བའི་རིམ་པ་དེེ་རྒྱལ་བས་མཁྱེན་ནོ་ཞེས་པའམ། ཡང་ན་ཀྱཻ་རིག་སྔགས་ཀྱི་དབང་བོ་ཞེས་བོས་ནས་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་བཏང་ན་སྔག
Chinese
以及显现，声音之名为意的和词语完全清净的阶段，以完全舍弃的次第，那法身就会显现。因此，观修声音的边际，法界之自性，就会赐予解脱，如是说。如是。其中，明咒只是象征，因此也要掌握密咒，这两者的主尊是自己要修持的具足天女和天男形象的那些。其支分是与那些天神相关联的那些部分或阶段，而舍弃它，就是次第舍弃那些阶段。其中，四者中的第一个是，依赖于命勤、苦行和禅定等等，咒师自己显现为自己本尊的支分，也就是自己显现为本尊的身相。第二个是，名为声音的支分，也就是低声念诵的咒语的阶段。第三个是，意的支分，也就是以意念念诵咒语的阶段。第四个是，低声和意念念诵的词语二者完全清净，也就是远离二者的火位和声音位的禅定，咒语声音的形象在心中显现。舍弃它们的方式是，先稳固前面的，然后转移到后面的，如释论中所说：对于想要解脱的人来说，次第舍弃的次第是这样的，就像再次收摄、苦行和禅定，以及命和勤作等等之后，缘于自己本尊的形象，稳固极度膨胀的等持，并且缘于低声念诵的密咒的声音的等持，完全舍弃缘于极度粗大的，然后稳固粗大的等持。那个缘于粗大的，也以微细的意的声音的等持来完全舍弃。那也 完全舍弃之后，安住于极度微细的密咒的分别的等持中。那也完全舍弃，想要解脱的人，就应努力修持缘于法身的等持。如是说。这样，在次第舍弃四支分之后，如果修持空性，就会赐予解脱的次第，诸佛知道，或者，又呼唤说，奇哉！明咒的主尊，舍弃那些支分，那么咒
English
and appearance, the stage of complete purification of the sound called mind and words, by the order of complete abandonment, that Dharmakaya will manifest. Therefore, if you meditate on the limit of sound, the nature of Dharmadhatu, it will grant liberation, so it is said. So it is. Among them, Vidyā-mantra is only a symbol, so also grasp the secret mantra, the lords of these two are those who have the form of the goddess and the god to be practiced by oneself. Its limbs are those parts or stages related to those deities, and abandoning it is the gradual abandonment of those stages. Among them, the first of the four is that, depending on life force, asceticism, and meditation, etc., the mantra practitioner himself appears as a limb of his own deity, that is, he himself appears as the body of the deity. The second is the limb called sound, which is the stage of whispering the mantra. The third is the limb of mind, which is the stage of reciting the mantra with the mind. The fourth is the complete purification of the two words of whispering and mental recitation, that is, the meditation of the fire position and the sound position separated from the two, the image of the mantra sound appears in the mind. The way to abandon them is to stabilize the former and then move to the latter, as it is said in the commentary: For those who want to be liberated, the order of gradual abandonment is like this, like re-collecting, asceticism, and meditation, and after life and effort, etc., focusing on the image of one's own deity, stabilize the extremely inflated samadhi, and focusing on the sound of the secret mantra recited in a whisper, completely abandon focusing on the extremely coarse, and then stabilize the coarse samadhi. That which focuses on the coarse is also completely abandoned by the subtle samadhi of the mind's sound. That also after completely abandoning it, abide in the extremely subtle samadhi of the secret mantra's discrimination. That also completely abandoned, those who want to be liberated should diligently practice the samadhi focused on the Dharmakaya. So it is said. In this way, after gradually abandoning the four limbs, if you meditate on emptiness, the Buddhas know the order of granting liberation, or, again, calling out, O Lord of Vidyā-mantra, abandoning those limbs, then the mantra
Tibetan
ས་དོན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མཁྱེན་པའི་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཚུལ་གཉིས་སུ་བཤད་པའི་ཕྱི་མ་ལྟར་བྱས་ན་སྒྲ་མཐར་ཐར་པ་སྟེར་བ་ཉིད་ཅེས་པའི་མདོར་བསྟན་དང་མཐུན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྷའི་སྐུ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་བཏང་དགོས་ན་སྒྲ་མཐའ་ཞེས་སྒྲ་གཏོང་བཙམ་དུ་བཤད་པ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། ཡན་ལག་དང་པོ་བཏང་བ་ནི། སྔགས་ཀྱི་སྒྲའི་གནས་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ་ལྷར་སྣང་བའི་སྔགས་པ་ནི་སྔགས་ཟློས་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་བར་བ་གཉིས་བཏང་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒྲའི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་བཏང་བ་ཡིན་ལ་ཡན་ལག་ཐ་མ་བཏང་བ་ནི། སྔགས་ཀྱི་སྒྲའི་རང་བཞིན་བཏང་བ་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་བཏང་བ་ལ་སྒྲ་བཏང་བ་ཞེས་བྱ་བར་རུང་ངོ༌། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་དོན་མི་སྣང་བས་དེའི་དུས་སུ་བཏང་བར་གསུངས་སོ། །འདིར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གསུམ་སྟེ། ལྷའི་སྐུ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ལྷའི་གསུང་སྔགས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ལྷའི་ཐུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའོ། །དང་པོ་ནི་རབ་ཏུ་སྦོམ་པ་སྟེ་ ཤིན་ཏུ་རགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་དེ་ལས་ཕྲ་ལ། གསུམ་པ་ནི་ཆེས་ཕྲ་བ་ཡིན་པས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་ངེས་ཏེ་རགས་རྣམས་རྒྱུ་ལ་བསྐྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ལྷའི་སྐུ་གསལ་བ་དང་དེ་ལ་རིང་དུ་གནས་པ་གཉིས་ཚོགས་བསྐྱེད་དགོས་པས། རྣམ་པ་དུ་མ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་གྱིས་གསལ་སྣང་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། གོམས་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ཡང་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་གསལ་བར་སྣང་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདོད་འཇིགས་གོམས་པ་བཞིན་ནོ། །རྩེ་གཅིག་ཏུ་མ་བཞག་ན་གསལ་སྣང་བྱུང་ཡང་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་མི་གནས་པས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཞག་དགོས་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཐོབ་ལུགས་ནི་དཔུང་བཟང་གི་ལྔ་པ་ལས། སྣ་རྩེར་ལྟ་ཞིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང༌། །ནམ་ཞིག་བསྐྱོད་ཀྱང་རྣམ་པ་མི་གཡོ་བ། །དེ་ཚེ་མི་གསལ་གནས་དག་ཐོབ་པ་སྟེ། །སེམས་ནི་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་བར་ངེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྐྱོད་ཀྱང་རྣམ་པར་གཡོ་མི་ནུས་པའི་གནས་ཆ་བྱིང་བ་དང་བྲལ་བ་དགོས་ཏེ། གསོལ་བའི་ངར་མ་ཐོན་པའི་གནས་ཆ་ནི་བྱིང་བ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྔོན་དུ་ལྷ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པོ་སྒྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་གནད་ཆེ་སྟེ་དེ་ཉིད་ལས། རྩེ་གཅིག་སེམས་དང་ལྡན་པའི་མི་ལ་ནི། །ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་དགའ་བ་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །དག
Chinese
如果按照两种说法中的后一种，即“了解土地意义者将成为国王”，那么就与“声音的尽头给予解脱”的经文要点相符。如果必须放弃对天神形象的专注，那么“声音的尽头”仅仅解释为发出声音又是什么意思呢？放弃第一个分支是：放弃咒语声音的处所，因为显现为天神形象的咒语者是念诵咒语的人。放弃中间两个分支是：放弃咒语声音的显现造作，而放弃最后一个分支是：放弃咒语声音的自性，因此放弃这些可以称为放弃声音。所有这些都是因为不显现对如是的专注的禅定之义，所以在那个时候说是放弃。这里要生起的等持（定）有三种：专注于天神形象，专注于天神语咒，专注于天神意即如是。第一个是最粗大的，是非常粗大的等持（定）。第二个比它细微，第三个是最细微的，因此次第是确定的，因为粗大的必须在因上生起。因此，首先需要生起天神形象的清晰显现和长久安住于此二者之集合，必须以多种形象的禅定来成就清晰显现，因为从反复忆念习惯的形象中会产生清晰的显现，就像习惯了喜悦和恐惧一样。如果不专注于一境，即使产生清晰显现，也无法如所愿地安住于一个对境上，因此必须以专注一境的等持（定）来安住，就像之前所说的那样。通过这样的方式获得心能随意的状态，如《勇猛臂》第五品所说： “眼观鼻尖舍弃诸分别， 何时摇动形象亦不动， 彼时获得不明显住等， 心 निश्चित能随所欲。” 如是说，即使摇动也无法动摇形象的安住之处，需要远离沉没，因为没有发出祈请之力的安住之处与沉没并不相违。在念诵之前，成就对天神专注的稳固等持（定）非常重要，因为那里面说： “具有专注一境之心之人， 从心中生起极大喜悦， 喜
English
If we follow the latter of the two explanations, "One who knows the meaning of the ground will become a king," then it agrees with the sutra's main point that "the end of sound bestows liberation." If it is also necessary to abandon focusing on the deity's form, then what is the meaning of explaining "the end of sound" as merely emitting sound? Abandoning the first branch is: abandoning the place of the mantra's sound, because the mantra practitioner who appears as a deity is the one who recites the mantra. Abandoning the middle two branches is: abandoning the manifest fabrication of the mantra's sound, and abandoning the last branch is: abandoning the nature of the mantra's sound, so abandoning these can be called abandoning sound. All of these are said to be abandoned at that time because the meaning of meditation focusing on suchness does not appear. Here, there are three samadhis to be generated: focusing on the deity's form, focusing on the deity's speech mantra, and focusing on the deity's mind, which is suchness itself. The first is the most coarse, it is a very coarse samadhi. The second is more subtle than that, and the third is the most subtle, so the order is definite because the coarse ones must be generated on the basis. Therefore, first, it is necessary to generate the collection of the clear appearance of the deity's form and abiding in it for a long time, and the clear appearance must be accomplished through meditation with various aspects, because a clear appearance arises from repeatedly contemplating the habitual aspects, just like being accustomed to joy and fear. If one does not focus on one point, even if a clear appearance arises, one cannot abide on one object as desired, so one must abide with one-pointed samadhi, as explained before. The way to attain a workable mind through such means is as stated in the fifth chapter of the Strong Arm: "Looking at the tip of the nose, abandon all discriminations, When it moves, the form does not waver, At that time, one obtains the non-manifest abode, The mind will definitely become workable." As it says, the place of abiding where the form cannot be moved even if it is shaken needs to be free from sinking, because the place of abiding where the power of supplication has not emerged is not contrary to sinking. Before recitation, it is extremely important to accomplish a stable samadhi focusing on the deity, because it says there: "For a person with a one-pointed mind, Great joy arises from the mind, Joy