Tibetan
མདུན་གྱི་ཐུགས་ཀར་བཀོད་པའི་ཟླ་བ་སྟེ་ཡན་ལག་གསུམ་པའོ། །སྒྲ་ནི། ཟླ་བ་ལ་གང་བཟླས་རྒྱུའི་སྔགས་བཀོད་པའི་སྔགས་ཕྲེང་སྟེ་ཡན་ལག་བཞི་པའོ། །དེ་དག་ལ་གཞོལ་བ་ནི། ཟློས་པ་པོས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཞེན་པའོ། །དེ་ལྟར་རང་གཞི་ གང་ལ་དམིགས་ནས་བཟླས་རྗོད་བྱེད་པའི་གཞི་དེ་ཡང་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་ལྷའི་སྣང་བ་ལས་མི་ཉམས་པ་ཞིག་དགོས་པས་མི་འགྱུར་བའི་གཞི་ལ་གནས་ཞེས་གསུངས་ལ། སྒྲ་དང་སེམས་ཀྱི་གསང་སྔགས་དགོད་པའི་གཞིའོ། །མདོར་ན་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་སྲོག་རྩོལ་བསྡམས་ནས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཡན་ལག་བཞི་ཚང་བའི་སྒོ་ནས་མདུན་གྱི་ཡན་ལག་གསུམ་ག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་ཞིང༌། དབུགས་གཏོང་བ་ན་རང་ལྷར་བསྒོམས་པའི་སྐུ་ལ་བལྟ་ཞིང་ཡང་སྔར་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ངལ་བསོ་བ་ནི་གཡེང་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ་གང་ལ་ངལ་བསོ་བའི་གཞི་བདག་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་ཏེ་རང་གི་ལུས་ལྷའི་སྐུར་བསམས་པ་བཏང་ལ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་སུ་བསམས་ཏེ་ལྡང་བར་བྱའོ། །གཏོང་བའི་རིམ་པ་ནི། བཟླས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་སྒྲ་ནི། ཡིག་འབྲུ་ལ་དམིགས་པས་གཏང་ངོ༌། །ཡིག་འབྲུ་ཡང་དེ་མེད་པའི་ཟླ་བ་ལ་དམིགས་པས་སོ། །ཟླ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་འབའ་ཞིག་ལ་དམིགས་པས་སོ། །མདུན་གྱི་སྐུ་དེ་ཡང་རང་གི་ལྷའི་སྐུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སེམས་པས་སོ། །དེ་ཡང་དེའི་ཡིག་འབྲུ་ལ་སེམས་པས་སོ། །དེ་ཡང་དེའི་སྒྲ་ལ་དམིགས་པས་སོ། །སྒྲ་ཡང་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལ་དམིགས་པས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སེམས་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སེམས་པས་སོ། །དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་རྣམས་སྨིན་གྱི་ལུས་སུ་སེམས་པ་སྟེ་འདི་ནི་བདག་ལ་ངལ་བསོ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གཞན་རྣམས་གོ་ སླ་ལ་རང་གི་ལྷའི་སྐུ་ཡིག་འབྲུ་ལ་སེམས་པས་སོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ནི། དང་པོ་ལྷ་སྐྱེད་པའི་དུས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ལྷ་དང་སྒྲའི་ལྷ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། རང་དང་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་དང་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་ལྟ་བ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །འདིར་ངལ་བསོ་བ་ནི། གཡེང་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་བྱེད་པར་གསུངས་པས། སྤྲོས་པས་གཡེངས་ན་དམིགས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བསྡུས་ནས་མཐར་སྟོང་བ་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང༌། དེ་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ལྡང་བ་ཡིན་པས་ཐུན་བཏང་བའི་སྐབས་སུ་ལྷའི་ང་རྒྱལ་མི་འཛིན་
Chinese
面前心间安置的月亮，是第三支。声音是：在月亮上安置所要念诵的咒语的咒鬘，是第四支。专注于这些是：念诵者以不间断地专注的方式执着。这样，自己所专注的对境，也是因为修习非常纯熟，必须是不离本尊显现的，所以说安住在不变的对境上。是安置声音和心咒的对境。总之，如前所说，约束气息，以念诵的四支齐全的方式，对面前的三支同时专注而念诵，呼气时，观想为自身本尊的身相，也如先前一样做。休息是为了遣除散乱，休息的所依是异熟身，即把自己的身体观想为本尊的身相放下，观想为异熟身而起身。放下的次第是：念诵的咒语的字的声音，因为专注字而放下。字也因为专注没有字的月亮而放下。月亮是：因为专注唯一的如来身而放下。面前的身相也观想为唯一的自身本尊的身相。那也因为专注它的字而放下。那也因为专注它的声音而放下。声音也因为专注本尊的智慧身而放下。对智慧身作意也因为对法身作意而放下。那也对不可思议的自性真如而做。那也把显现为幻象和阳焰等都观想为异熟身，这是对自己休息的意义。其他的容易理解，自身本尊的身相专注字等等的意义是：最初生起本尊时的字本尊和声本尊和月亮坛城，和自己与本尊的真如一体生起我慢，以及自己的真如观为远离戏论等。这里说休息是为了遣除散乱，所以如果因为戏论而散乱，就次第收摄所缘，最后安住在空性中，然后如幻化般起身，所以在放座的时候不执着本尊的我慢。
English
The moon placed in front of the heart is the third branch. The sound is: the mantra garland in which the mantra to be recited is placed on the moon is the fourth branch. To be devoted to these is: the reciter clings in a way that is uninterruptedly focused. In this way, the object of one's own focus is also because the practice is very familiar, it must be something that does not diminish from the appearance of the deity, so it is said to abide in the unchanging object. It is the object of placing the secret mantra of sound and mind. In short, as mentioned before, restrain the breath, and recite with the four complete branches of recitation, focusing on all three branches in front at the same time, and when exhaling, look at the body that has been meditated as one's own deity, and do it as before. Resting is for the sake of dispelling distraction, and the basis for resting is the body of fruition, that is, letting go of the thought of one's own body as the body of the deity, and rising up thinking of it as the body of fruition. The order of letting go is: the sound of the letters of the mantra being recited is let go by focusing on the letters. The letters are also let go by focusing on the moon without them. The moon is: let go by focusing on the unique body of the Tathagata. The body in front is also thought of as the unique body of one's own deity. That is also let go by focusing on its letters. That is also let go by focusing on its sound. The sound is also let go by focusing on the wisdom body of the deity. Thinking of the wisdom body is also let go by thinking of the Dharma body. That is also done on the suchness of the unthinkable self. That is also thinking of all appearances such as illusions and mirages as the body of fruition, this is the meaning of resting for oneself. The others are easy to understand, the meaning of one's own deity's body focusing on the letters and so on is: the letter deity and the sound deity and the lunar mandala at the time of the initial generation of the deity, and generating pride in the oneness of oneself and the deity's suchness, and viewing one's own suchness as being free from elaboration and so on. Here, it is said that resting is done for the sake of dispelling distraction, so if one is distracted by elaboration, one gradually gathers the objects of focus and finally abides in equanimity in emptiness, and then rises up like an illusion, so one does not hold onto the pride of the deity when releasing the session.
Tibetan
པ་ལ་མི་བྱའོ། །བྱ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའི་ལྷའི་སྒྲུབ་ཐབས་མཛད་པའི་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷའི་ང་རྒྱལ་མང་པོས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་ལས། མི་འགྱུར་བ་དང་ཡི་གེར་ལྡན། །གཞི་ལས་གཞིར་གྱུར་དེ་བཞིན་ཏེ། །རང་སྔགས་ཕྱིར་ནི་གང་བརྟགས་པ། །ཡིད་ཀྱི་དག་པ་བསམ་པར་བྱ། །ཞེས་པས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་ཞེས་པས་སྔ་མ་ལས་གཞན་པའི་དམིགས་པ་བྱ་ཚུལ་སྟོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་དག་པ་བསམ་པར་བྱའོ། །ཡིད་ལས་བྱུང་བས་ན་ཡིད་ཀྱི་སྟེ་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་ཡིན་ལ། ཆགས་སོགས་ཀྱི་དྲི་མས་མ་བསླད་པ་དང་ཆ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་ཤིང་དྲི་མ་མེད་པར་སྣང་བས་དག་པའོ། །དེ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས་གསལ་བར་སྣང་བ་ལས་མི་འགྱུར་བས་ན་ཡི་གེ་རྣམས་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཡིད་ཟླ་བར་ སྣང་བ་དེ་ཡི་གེ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མི་འགྱུར་ཞིང་མི་འབྲལ་བས་མི་འགྱུར་བ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཟླ་བ་ནི། རང་གི་སྔགས་དགོད་པའི་གནས་ཀྱི་དོན་དུ་བརྟགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་སྲོག་རྩོལ་བསྡམས་ནས་རང་གི་མདུན་དུ་ཧ་ཅང་མི་རིང་བར་རང་གི་ཚད་ལས་ཅུང་ཟད་མཐོ་བར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་བསྒོམས་པའི་གཞི་དེའི་ཐུགས་ཀར་སྔགས་ཕྲེང་བཀོད་པའི་ཟླ་བ་གནས་པ་དེ་རང་ལྷར་བསྒོམས་པའི་གཞི་དེར་གྱུར་པ་སྟེ་རླུང་ནང་དུ་འཇུག་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚུར་ལ་རང་གི་ཐུགས་ཀར་སྤོས་ལ་དེ་ལ་དམིགས་ནས། དབུགས་མ་བཏང་གི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་ཞིང༌། རླུང་གཏོང་བ་ན་དེ་དང་མཉམ་དུ་ཕྱིར་ལ་བཏང་ནས་ལྷའི་ཐུགས་ཀར་གནས་པར་བསམ་ཞིང༌། ཡང་སྔར་བཞིན་རང་གི་སྙིང་ཁར་སྤྲོས་ལ་བཟླས་པ་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་ལས། སླར་སྡུད་པ་ཡིས་བཀུག་ནས་ནི། །སྲོག་དང་རྩལ་བ་བསྡམས་པའི་ཡིད། །གསང་སྔགས་རིག་བ་སྔགས་ལ་སྦྱར། །ཡིད་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བརྩམ་པར་བྱ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་ནི་ཆོ་ག་ཡིས། །ཡང་ན་ཤུབ་བུར་བྱ་ཡང་རུང༌། །སྔགས་རིག་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ཡིས། །བཟླས་བརྗོད་གཞན་དུ་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་དེ་སྔགས་ལ་སྦྱར་ནས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། །དེ་ཡང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ཡིད་རང་དགར་འཇུག་པ་དེ་སླར་ནང་དུ་བསྡུས་ཏེ་བཀུག་པ་དང༌། སྔར་བཞིན་སྲོག་རྩོལ་བསྡམས་ནས་བྱའོ། །འདི་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཡན་ལག་བཞི་ ཐོག་མར་གསལ་བཏབ་ནས་དེ་ནས་བཟླས་རྒྱུའི་སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་དང་ཟླ་བ་སོགས་ལ་མི་དམིགས་པར་སྔ
Chinese
不应那样做。其他依于作续部的本尊修法之导师也以诸多本尊慢宣说了所有行持。第二，在《后禅定》中说：“不变且具字，从基至基亦如是，于自咒向外所观察，应思惟意之清净。”以此显示。其中，“如是”显示了与前者不同的观想方式，应思惟意之清净。因由意而生故，是意之，即心间的月亮。未被贪等垢染所染污，且一切分圆满，显现无垢故，是清净。那也是与咒语的字鬘相连，即因极度修习而清晰显现，因不变故，字等不变。显现为意月的那个与字相连者，也不变且不离，故是不变且具足。那样的月亮，也是为了安立自咒之处的意义而观察的。总之，如前所说般，收摄命勤后，在自己面前不太高，比自己的高度稍微高一点的地方。观想如来身之基的那里的心间，安立咒鬘的月亮安住，那成为自己观想为本尊之基，即气息进入时，一同移至自己的心间，缘于此。在未呼气之间作念诵，呼气时，与此一同向外放出，观想安住在本尊的心间。又如前一样移至自己的心间作念诵。第二，在《后禅定》中说：“复以收摄而勾召，命与勤奋束缚之意，秘密咒语智与咒连，应作意之念诵。以此之仪轨，或可作耳语，欲求咒智成就者，念诵不应于他处。”如是说，即以缘于秘密咒语之声的意，与咒语相连而作念诵。那也是未入于等持的意，任其自然运行，将其再次向内收摄而勾召，如前一样收摄命勤而作。这是念诵的四支，首先明晰，然后不缘于所念诵的咒语之形和月亮等，而
English
It should not be done that way. Other teachers who practice deity sadhana based on the Kriya Tantra also explain all conduct with great pride of the deity. Secondly, in the Uttaratantra it says, "Unchanging and endowed with letters, from base to base, likewise, whatever is contemplated outwards from one's own mantra, one should contemplate the purity of mind." This shows that. Among them, "likewise" shows a different way of focusing from the previous one, and one should contemplate the purity of mind. Because it arises from the mind, it is of the mind, that is, the moon in the heart. It is pure because it is not defiled by the stains of attachment, etc., and all parts are complete and appear without stains. That is also connected with the garland of letters of the mantra, that is, it appears clearly because it is extremely practiced, and because it is unchanging, the letters are unchanging. That which appears as the moon of the mind, which is also connected with letters, is also unchanging and inseparable, so it is unchanging and complete. Such a moon is also contemplated for the purpose of establishing the place for placing one's own mantra. In short, as mentioned before, after restraining the life force, not too high in front of oneself, slightly higher than one's own height. In the heart of the base where the body of the Tathagata is meditated, the moon where the mantra garland is placed dwells, and that becomes the base for meditating oneself as the deity, that is, when the breath enters, it moves together to one's own heart, and focuses on it. Recitation is done until the breath is released, and when the breath is released, it is released outwards together with it, and one contemplates that it dwells in the heart of the deity. Again, as before, one moves to one's own heart and recites. Secondly, in the Uttaratantra it says, "Again, by gathering, one summons, the mind that binds life and effort, secret mantra wisdom is joined to the mantra, one should begin the recitation of the mind. By this very ritual, or one may whisper, one who desires mantra wisdom and accomplishment, recitation should not be done elsewhere." Thus it is said, that is, with the mind that focuses on the sound of the secret mantra, one recites by connecting it with the mantra. That is also the mind that has not entered into samadhi, letting it run naturally, gathering it inwards again and summoning it, and doing it by restraining the life force as before. These are the four limbs of recitation, first clarifying, and then not focusing on the shape of the mantra to be recited and the moon, etc., but