Tibetan
ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ན་བསམས་ཕན་ཆད་རྟོག་པ་ཡིན་ལ་རྟོག་པ་ནི། ཡང་ན་འདོད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་ཅིང་ཡང་ན་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་པས་ཆགས་པ་དང་ཆགས་བྲལ་ཏེ་སྡང་བ་སྐྱེད་ལ་དེས་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཅི་ཡང་མ་བསམས་པ་ལས་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པར་འཇུག་པའི་རྣམ་རྟོག་ལྡོག་ལ་དེ་ལོག་ན་འཁོར་བ་ལྡོག་པས་འཚང་རྒྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ནི། ཅི་ཡང་མི་སེམས་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དོན་བསྡུས་སོ། །འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ལ་གསལ་བར་བཤད་པས་འབྲས་བུའི་སྐབས་ མིན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་དེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་ཆེན་ལས་དེ་འགོག་པ་དང་བཀག་པ་ལ་རྩོད་སྤང་གཉིས་གསུངས་པའི་དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས་རིགས་པས་འགོག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། འདིར་གལ་ཏེ་བསམ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་སུ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྱུར། འདི་རྣམས་ཀྱིའང་གཉིད་འཐུག་པོ་ལ་བསམ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་མེད་ལ་མི་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་པའོ། །དེའི་དོན་ནི། ཅིར་ཡང་མི་སེམས་པར་འཇོག་པའི་སྒོམ་གྱིས་འཚང་རྒྱ་ན་གཉིད་འཐུག་པོར་ནམ་སོང་བ་ན་དེ་འབྱུང་ལ་དེ་ཡང་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །མདོར་ན་ལྟ་བས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་སྐྱོང་རྒྱུ་མེད་པར་མཐའ་གང་དུའང་མ་བཟུངས་པར་བཞག་པ་ཙམ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་བྱེད་ཀྱི་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ན་གཉིད་འཐུག་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། མཐའ་གང་དུའང་མི་འཛིན་པ་ཙམ་ཞིག་ནི། གཉིད་འཐུག་ལའང་ཡོད་ལ་ལྟ་ཐོག་ཏུ་བཞག་པ་ནི། ཅིག་ཤོས་ལའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་སྟེ། མཐར་མ་བཟུངས་པ་དང་མཐའ་བྲལ་རྟོགས་པ་གཉིས་མི་གཅིག་པའི་གནད་ཀྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ཀྱང་ཧྭ་ཤང་འགོག་པ་ན། ཕྱོགས་ སྔ་ཡང་དེ་ལྟར་བླངས་ཤིང་དེ་འགོག་པ་ཡང་བརྒྱལ་བའི་མི་རྟོག་པས་མཛད་དེ་འདྲའོ། །ལུང་གིས་དགག་པ་ནི། འདིར་གལ་ཏེ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་བསམ་པའམ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བསམ་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་བེམས་པོ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཡུམ་གྱི་མདོ་ཉིད་དྲངས་ནས་བཀག་གོ །གལ་ཏེ་གཞུང་འདིས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྣང་བ་ཡོད་པར་གསུངས་པས་སྣང་བ་འཆར་རྒྱུ་མེད་པའི་མི་རྟོག་པ་བཀག་གི་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤར་ནས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་ན་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ལྟ་བའི་ངེས་པ་མ་བསྐྱངས་ཀྱང་ཟབ་དོན་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱོགས་སྔས་ནི། ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་སེམས་འཇོག་པའི་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་དགོས་པར་འདོད་ལ་དེ་ལྟར་བཞག་ན་ཉི་མ་གཅིག་ཚུན་ཆད་ལ་སྟོང་གཟུགས་འཆར་བར་འགྲེལ་ཆེན་ལས་གསུངས་ཤིང་ཁྱེད་རང་ཡང་འདོད་ལ་མྱོང་བས་ཀྱང་གྲུབ་པས། ཕྱོགས་སྔས་འདོད་པའི་སྒོམ་དེ་ཡང་ཟབ་དོན་སྒོམ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་དེ་མིན་པ་ནི། རྩོད་སྤང་གིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ་ལུང་གིས་བཀག་པའི་མཇུག་ཉིད་དུ། ཅི་སྟེ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་འདི་ནི། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ ཤོག་ལྷེབ་ ༩༠༡ ནས་ ༩༩༤ བར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་ཤེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གཉིད་ལོག་པའི་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་རྩོད་སྤང་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་སྔར་བསམ་མེད་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་སྒྲིག་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ཟབ་དོན་སྒོམ་པ་ལ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པའི་དོན་ནི་རིག་ཙམ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ལ་བྱེད་ན་ཅིང་ཡང་མི་སེམས་པ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བཤད་དུ་མི་རུང་བས་བསྒོམ་བྱའི་དོན་ངེས་པའི་རིག་རྒྱུ་ཡོད་པའོ། །དེ་འདྲ་བའི་རིག་རྒྱུ་ཡོད་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་འགལ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། བསྒོམ་བྱའི་དོན་དེ་རང་བཞིན་མེད་ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་འདིའི་སྙམ་དུ་གཟུངས་མེད་ལ་དེ་ལྟ་ན་བསྒོམ་བྱའི་ཟབ་དོན་བློས་རིག་རྒྱུ་མེད་སྙམ་ནས་རྩོད་པའོ། །དེའི་ལན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེ
Chinese
因此，因为凡是思考都是分别念，而分别念，要么进入想要的形态，要么进入不想要的形态，由此产生贪恋和无贪恋，即嗔恨，由此束缚于轮回。因此，什么也不想，就能使进入想要和不想要的形态的分别念止息，那止息了，轮回就止息，就能成佛。因此，成佛的道路就是，什么也不想的无念，除此之外的分别念的禅定不是。这是意义的总结。这里所说的“如来智慧”，是因为在成佛的道路上做了清楚的阐述，所以不是果位的阶段，而是为了成就如来智慧，所以用它的名字来命名。在《释论大疏》中，对于它的遮破和阻碍，说了诤论和辩驳两种，在第一种中的两种里，用理证来遮破是：就是那个（《释论大疏》）里说：这里如果无念的智慧能赐予佛果，那么为什么一切众生没有成佛？因为这些众生在沉睡中也深深进入了无念的智慧，并且对于想要的物体没有贪恋，对于不想要的物体也没有贪恋和无贪恋。这就是（《释论大疏》）所说的。它的意思是：如果用什么也不想的安住的禅修就能成佛，那么什么时候进入沉睡，它（无念智慧）就产生，而且它也是从无始轮回以来就有的，所以一切众生都会成佛。总之，如果只是安住于见解所确定的无我之义，不执取任何一边，就能获得佛果的不分别念，那么就和沉睡一样了。因为仅仅是不执取任何一边，沉睡中也有，而安住在见解之上，另一个（沉睡）中没有，所以这样认为。没有执取边和证悟离边二者是不一样的，以这个关键来施加过失。就像莲花戒论师遮破和尚的时候，前派也是这样提出的，而遮破它也是用昏厥的不分别念来做的，就像这样。用圣教来遮破是：这里如果《宝灯论》是没有思考或者没有明显显现，那么《宝灯论》这个禅定怎么会产生？同样的，
English
Therefore, because all thinking is conceptualization, and conceptualization either enters into the desired form or enters into the undesired form, thereby generating attachment and non-attachment, i.e., hatred, which binds one to samsara. Therefore, by not thinking of anything, the conceptualizations that enter into desired and undesired forms cease, and when that ceases, samsara ceases, and one can attain Buddhahood. Therefore, the path to attaining Buddhahood is the non-thinking of not thinking of anything, and the samadhi of conceptualization other than that is not. This is a summary of the meaning. Here, the term "Tathagata's wisdom" is used because it is clearly explained on the path to attaining Buddhahood, so it is not the stage of fruition, but rather it is named after it because it is the means of accomplishing the Tathagata's wisdom. In the Great Commentary, regarding its refutation and obstruction, two types are mentioned: contention and rebuttal. Among the two in the first type, the refutation by reasoning is: It is said in that very text (the Great Commentary): Here, if the wisdom of non-thinking can bestow Buddhahood, then why have all sentient beings not become Buddhas? Because these beings also deeply enter into the wisdom of non-thinking in deep sleep, and they have no attachment to desired objects, and they have no attachment or non-attachment to undesired objects. This is what is said (in the Great Commentary). Its meaning is: If one can attain Buddhahood by meditating on abiding in not thinking of anything, then whenever one enters into deep sleep, it (the wisdom of non-thinking) arises, and since it has existed since beginningless samsara, all sentient beings would become Buddhas. In short, if merely abiding in the meaning of selflessness determined by view, without grasping at any extreme, is the non-conceptualization that attains Buddhahood, then it is the same as deep sleep. Because merely not grasping at any extreme is also present in deep sleep, but abiding in the view is not present in the other (deep sleep), so it is thought in this way. The key point is that not grasping at extremes and realizing freedom from extremes are not the same, and it is with this key that the fault is applied. Just as when Kamalashila refutes the Hwa Shang, the former proponent also presented it in this way, and the refutation of it was also done with the non-conceptualization of fainting, just like that. The refutation by scripture is: Here, if the "Jewel Lamp Treatise" is without thinking or without clear appearance, then how can the samadhi called "Jewel Lamp Treatise" arise? Similarly,
Chinese
其他的等持也不会变成没有想法，因为是自证的体性，并且不是顽固的和空性。这是引用《母经》本身来遮止的。如果这部论典说自宗的等持是有显现的，因此遮止了没有显现的无分别，如果空色的显现生起后什么也不执着，即使没有守护通达无我之义的见解的定解，也认为是修习甚深义，如果这样想，那是不合理的，因为前派是：必须修习什么也不执着而安住的无分别，如果那样安住，一天之内就会显现空色，这是《释论》里说的，你自己也承认，并且也通过体验成立，因此，前派所承认的修行也会变成修习甚深义。因此，不是《释论》的密意，论辩的答复已经非常清楚地说了，在用教证遮止的结尾处说：如果孩童们的这些话是：如果如来（梵文，tathāgata，梵文罗马拟音，tathāgata，汉语字面意思：如来）的智慧是自证，那为什么一切法没有自性 从第901页到第994页。 如来说呢？对此应当说，这里如来的智慧是，通达一切法没有自性，不是没有实物的体性而深度睡眠的心。论辩的答复这样说了。对此，之前作为不是无想法的理由而说的是因为是自证的体性，如果如来的智慧是自证，那和说一切法没有自性相违背，如来的智慧是，如前所说修习成佛的甚深义。自证的体性，如果仅仅是觉和觉知自己的体性，那就不能作为什么也不想的理由来说，因此是有能确定所修之义的觉知因。如果有了那样的觉知因，就和没有自性相违背，这样说是因为，如果所修之义没有自性，那就什么也不成立，因此认为没有所执，如果那样，就认为没有用意识觉知所修的甚深义而进行辩论。对此的回答是，没有自性的意思是，一切事物没
English
Other samādhis will not become without thought, because they are of the nature of self-awareness, and because they are not inert matter or emptiness. This is refuted by quoting the Sutra of the Mother itself. If this treatise says that the samādhi of one's own system has appearances, thus preventing non-conceptualization without appearances, if the appearance of empty form arises and one does not grasp at anything, even if one does not maintain the certainty of the view that establishes the meaning of selflessness, one thinks that one is meditating on the profound meaning. That is not reasonable, because the former party is: one must meditate on non-conceptualization that abides without grasping at anything, and if one abides in that way, empty form will appear within a day, which is said in the Great Commentary, and you yourself admit it, and it is also established by experience. Therefore, the meditation that the former party admits will also become meditation on the profound meaning. Therefore, that is not the intention of the commentary. The answer to the debate is very clear, and at the end of the refutation by scripture, it says: If these words of children are: If the wisdom of the Tathāgata (藏文，དེ་བཞིན་གཤེགས་པ།，梵文天城体，तथागत，梵文罗马拟音，tathāgata，汉语字面意思：如来) is self-awareness, then how can all dharmas be without self-nature From page 901 to 994. How did the Tathāgata say it? It should be said that here the wisdom of the Tathāgata is, realizing that all dharmas are without self-nature, not the nature of non-existence and the deeply sleeping mind. The answer to the debate said so. To this, the reason for not being without thought was previously said to be because it is the nature of self-awareness. If the wisdom of the Tathāgata is self-awareness, then it contradicts saying that all dharmas are without self-nature. The wisdom of the Tathāgata is, as previously said, meditating on the profound meaning of attaining Buddhahood. The meaning of the nature of self-awareness, if it is merely awareness and awareness of one's own nature, then it cannot be said as a reason for not thinking about anything, therefore it is having the cause of awareness that determines the meaning of what is to be meditated on. If there is such a cause of awareness, it is said that it contradicts selflessness, because if the meaning of what is to be meditated on is without self-nature, then nothing is established, therefore it is thought that there is no object of grasping, and if that is the case, it is argued that there is no profound meaning to be meditated on by the mind. The answer to this is that the meaning of selflessness is that all things are not