Tibetan
གྲེལ་ཆེན་ལས་ཀྱང༌། སྟོང་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བའོ། །ཡེ་ཤེས་ནི། དེ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའོ། །ཞེས་སྟོང་གཟུགས་དེ་ཁོ་ནར་སྐྱེ་འགག་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བར་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ལུགས་གང་ལའང་དོན་གང་རྟོགས་ནས་གོམས་པར་བྱས་པས། འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པར་དག་པར་བྱེད་ནུས་པའི་རྟོགས་བྱའི་དོན་དེ་རྟོགས་པ་ལ་ཟབ་དོན་དང་དམིགས་མེད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། འདི་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དུ་བཞེད་པས་དེས་བཟུངས་པའི་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་ ཀྱིས་འཁོར་བའི་འཆིང་བ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་དག་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ལེའུ་ལྔ་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་འཁོར་བར་འཁོར་ན་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་གསུངས་པ་འགལ་ལོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། མ་རིག་པ་ནི། །འདིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་མེད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བག་ཆགས་སོ། །ཞེས་གསུང་རབ་གཞན་ནས་མ་རིག་པ་དང་རྒྱུད་འདིར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བཤད་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་གསུངས་ལ་ལེའུ་གཉིས་པར། སྒྱུ་མས་རྨོངས་པར་བྱས་པའི་མཐའ་ངག་འགྲོ་བ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་སྡུག་བསྔལ་འཛིན་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ལས། འདིར་འཁོར་བའི་སྒྱུ་མ་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་རྨོངས་པར་བྱས་པ་ནི། དམྱལ་བ་དང་ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་སྡུག་བསྔལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་རྨོངས་པར་བྱས་པར་གསུངས་པས་འཇིག་ལྟ་ལ་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་སྲེད་པའི་ས་བོན་ཡིན་པས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བག་ཆགས་སུ་ཡང་གསུངས་སོ། །འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་ཡིན་པ་འདི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་སྔགས་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི། འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་གཅོད་བྱེད་དུ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ལེའུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་ནས་རྩ་བ་ གསུམ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའོ། །ཞེས་བདག་འཛིན་སྤོང་བའི་ལམ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལམ་
Chinese
此外，在《大疏》中说：空性是对于诸法没有生和灭的自心显现。智慧是完全证悟它，是不变的安乐。这样，就说在空性色法本身中，以生灭的体性，证悟没有自性的法性，就是不变的安乐。此外，无论在哪个大车轨的宗派中，通过证悟任何意义并加以串习，就能完全清净束缚轮回的根本——习气。对于所要证悟的意义，就安立为证悟甚深意义和无相意义。这个宗派也认为，束缚轮回的根本是我执，因此，仅仅证悟其所执著的无我之义，就必须清净轮回的束缚以及习气。像这样，在第五品的《大疏》中，如果因为贪欲的转移的习气而流转轮回，那么与因为无明而流转轮回的说法相违背的答复是：无明是，在此，是众生们无始以来的贪欲的习气。这样，就说其他经典中的无明和此续中说的贪欲的转移的习气，作为轮回的根本，二者意义相同。并且在第二品中说：被幻术迷惑的下劣语者，从痛苦中执取痛苦。对于所说的《大疏》中说：在此，被轮回的幻相，我执和我所执的自性所迷惑，是从地狱、饿鬼和旁生的痛苦中执取痛苦。这样，就说被我和我所执所迷惑，因此认为是坏聚见，因为那本身就是贪爱的种子，所以也说是贪欲的习气。轮回的根本是我执，这是大小乘密宗和名相宗一切宗派的观点，因此，证悟无我的智慧，是断除束缚轮回的根本，这一点非常清楚。因此，在第四品的《大疏》中说：之后，应当忆念三个根本，即发起菩提心、清净意乐和完全舍弃我执和我所执。这样，舍弃我执的道路就是证悟无我的智慧之路。
English
Furthermore, in the Great Commentary, it says: Emptiness is the appearance of one's own mind in which there is no arising or ceasing of phenomena. Wisdom is the unchanging bliss of fully realizing it. Thus, it is said that in emptiness-form itself, by the nature of arising and ceasing, realizing the nature of phenomena without self-nature is unchanging bliss. Furthermore, in any of the great chariot traditions, by realizing any meaning and becoming familiar with it, one can completely purify the root of bondage to samsara, along with its habitual tendencies. For the meaning to be realized, it is established as realizing the profound meaning and the meaning of non-objectification. This school also believes that the root of bondage to samsara is self-grasping, therefore, merely realizing the meaning of selflessness grasped by it, one must purify the bondage of samsara along with its habitual tendencies. Thus, in the Great Commentary of the fifth chapter, if one revolves in samsara due to the habitual tendencies of the transference of desire, then the answer to the contradiction of saying that one revolves due to ignorance is: Ignorance is, here, the habitual tendencies of desire of sentient beings from beginningless time. Thus, it is said that ignorance in other scriptures and the habitual tendencies of the transference of desire in this tantra, as the root of samsara, have the same meaning. And in the second chapter it says: Those inferior speakers who are deluded by illusion grasp suffering from suffering. In the Great Commentary of what was said, it says: Here, being deluded by the illusion of samsara, the nature of self-grasping and grasping at what is mine, is to grasp suffering from the suffering of hell beings, hungry ghosts, and animals. Thus, it is said that being deluded by grasping at self and what is mine, therefore it is considered the view of the perishable aggregate, because that itself is the seed of craving, so it is also said to be the habitual tendency of desire. The root of samsara is self-grasping, this is the view of all schools of the Great and Small Vehicles, Secret Mantra, and the Nominalist school, therefore, the wisdom that realizes selflessness is very clear as the means of cutting the root of bondage to samsara. Therefore, in the Great Commentary of the fourth chapter, it says: Then, one should remember the three roots, namely, generating the mind of enlightenment, pure intention, and completely abandoning self-grasping and grasping at what is mine. Thus, the path of abandoning self-grasping is the path of wisdom that realizes selflessness.