Tibetan
་ཅན་གྱི་སེམས་ནི། མི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་མི་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ནི། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལས་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། དེ་ཡང་འདི་ན་སྐྱེ་བ་ནས་སྐྱེ་བར་བརྒྱུད་པའི་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའོ། །དེ་རྒྱུར་གྱུར་པ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའོ། །དེ་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ཤིན་ཏུ་མེད་པར་ བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི། འགོག་པའི་བདེན་པ་སྟེ་འདི་ནི་འདིར་དོན་དམ་པའོ། །ཞེས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ནི། བདག་མེད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པས་དེ་བསྒོམས་པས་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་བསྒོམས་ཀྱང་སྲིད་པ་ལས་མི་གྲོལ་བ་དང༌། འཁོར་ལོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ནི། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་བཀག་པའི་བདག་མེད་ལ་འཇུག་པས་དེས་བདག་འཛིན་ལྡོག་ནུས་པའི་ཚུལ་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་གསུངས་སོ། །བདག་འཛིན་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པ་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་འཇོམས་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་ཡིན་མིན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡིན་ལ་དེ་སྒྲུབ་པ་ཡང་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་ཡོད་མེད་ལ་ཐུག་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དེ་དག་གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད། །དེ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་དང་འདྲའོ། །རྟོགས་ལྡན་མཁས་པ་ལ་སྐྱེ་བའི་དོགས་པའི་གནས་འཆིང་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དང་རྣམ་པ་འགལ་བའི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་མེད་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་གྱི་སྙིང་པོ་སྟོར་བར་རྩོད་པ་འདི་དང་འདིའི་ལན་བྱས་ཚུལ་འདི་རྣམས་རིམ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་དགོས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱོས་ཤིག །དེ་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་ལན་ཅིག་མཐོང་བ་དེ་ནི་གཉེན་བོ་གོམས་པར་བྱས་ན་དེའི་གོམས་པ་ཇི་ལྟར་འཕེལ་བ་བཞིན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རིམ་གྱིས་འགག་པས་མཐར་རྩ་བ་ནས་འབྱིན་པ་ཡིན་ཏེ་སྒྲུབ་ ཐབས་ཀུན་བཟང་ལས། གང་ཞིག་གང་དང་མི་མཐུན་པ་དག་ཏུ། །ལན་ཅིག་འགྱུར་བའང་དེ་བགྲོད་རྒྱས་འགྱུར་བར། །མཐོང་དང་བསླབས་པ་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དག །རང་གི་མི་མཐུན་ཤིན་ཏུ་འགག་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འགྲིབ་ད
Chinese
具有的心的话，是为了遣除一切不真实的显现而存在的缘故。然而仅仅是同时不显现还不行。如是说，以及，无边虚空处等，不是趣入无我的显现，因为那不从我执中返回，因此以它为因的痛苦也不会返回。而且，在此从生到生所经历的衰老和死亡等，是苦谛。作为其因的我执等，是集谛。作为其对治的坛城的轮，是道谛。为了使痛苦的生起完全不产生，具有心相续的自性，完全转变的处所，是灭谛，此是此处的胜义谛。如是，无边虚空，因为心不朝向无我，所以修习它不会损害我执，因此即使修习它也不会从有寂中解脱。具有轮相的心，因为趣入遮止我执之境的无我，所以它能够返回我执的道理被很好地分开而宣说了。以通达我执无我的智慧，从相违的角度来摧毁，也是从颠倒识与非颠倒识的角度来说的，而那成立也是取决于有无后盾量，理自在说：彼等何者有量，彼即成办损他事。如是说相似。对于具证智者来说，如果对于产生疑惑之处，束缚之根本的我执，和相违的无我之见不存在的话，那么就会丧失从轮回中解脱之道的精髓，对于这个争论和这个的回答方式，有智慧者要知道对于这两个次第都是需要的。从那样的角度，一次见到所损和能损，那就是串习对治，如果它的串习如何增长，不相顺品就会逐渐止息，最终从根本上拔除，成办方便一切贤中说：何者与何不相顺，一次转变亦彼行增，见与修习种种增，自之不顺极止息。如是说，释量论中，减
English
If the mind has that, it is because it engages in eliminating all unreal appearances. However, it is not enough to merely not appear simultaneously. It is said, and also, the sphere of infinite space, etc., is not engaging in the aspect of selflessness, because it does not turn back from the view of self, therefore the suffering that is its cause also does not turn back. Moreover, here, aging and death, etc., which are experienced from birth to birth, are the truth of suffering. The clinging to self, etc., which is their cause, is the truth of origin. The wheel of the mandala, which is their antidote, is the truth of the path. In order to completely eliminate the arising of suffering, the completely transformed place that has the nature of the mind's continuum is the truth of cessation, and this is the ultimate truth here. Thus, infinite space, because the mind does not turn towards selflessness, so practicing it will not harm self-grasping, therefore even if one practices it, one will not be liberated from samsara. The mind that has the aspect of a wheel, because it engages in selflessness that blocks the object of self-grasping, so the way in which it can turn back self-grasping has been well separated and proclaimed. Destroying self-grasping with the wisdom that realizes selflessness from the perspective of contradiction is also from the perspective of inverted consciousness and non-inverted consciousness, and that establishment also depends on whether there is a supporting valid cognition or not. The Lord of Reasoning said: "Which of those has valid cognition, that will accomplish the task of harming others." It is said similarly. For the realized wise person, if the root of bondage, self-grasping, and the view of selflessness that contradicts it, do not exist in the place where doubts arise, then the essence of the path that liberates from samsara will be lost. The wise should know that this debate and this way of answering are necessary for both of these stages. From that kind of perspective, seeing the object to be harmed and the agent of harm once, that is familiarizing oneself with the antidote. If its familiarization increases, the unfavorable aspects will gradually cease, and finally be uprooted from the root. In the Accomplishing Means All Good, it is said: "Whatever is unfavorable to whatever, even if it changes once, that path will increase, seeing and learning will increase in various ways, one's own unfavorable will completely cease." It is said, in the Commentary on Valid Cognition, decrease
Tibetan
ང་ཕུལ་བྱུང་རྟེན་པ་ཀུན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་གོམས་པ་ལས་བདག་འགྱུར་བས། །ལ་ལར་ཟག་པ་ཟད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཤཱནྟི་པས་གནས་གྱུར་མི་ལྡོག་པ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འཚེ་བ་མེད་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཤིང་དཔལ་འབྲས་རྡོ་རྗེས། བདག་ཡོད་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དུ་བསྒྲུབས་ལ། སྒྲུབ་ཐབས་ཀུན་བཟང་གི་ལྟ་བ་གཏན་འབེབས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཐ་ག་ན་དང་དཔལ་འབྲས་རྡོ་རྗེས་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ལུང་མང་དུ་དྲངས་ནས་ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང༌། སྔགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་གཞན་མང་པོས་ཀྱང་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ལུང་ཁུངས་སུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབས་པ་མང་བས་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་སྤྱིར་ནང་རིག་གི་སྐབས་དང་ཁྱད་པར་དུ་སྔགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དོན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ལྟ་ཞིང་དེ་སྐད་གཞན་ལ་སྨྲ་བ་ནི། རིགས་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་བློ་ཉམས་ཆུང་ངུས་གཏིང་དཔག་པར་དཀའ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་འཇུག་པའི་ལམ་ནས་དྲངས་པའི་དྲི་ མ་མེད་པའི་རིགས་པའི་རྣམ་གཞག་མ་ལྕིགས་པ་ཡིན་པས་ལུང་དོན་རིགས་པ་ཕྲ་མོས་འབྱེད་པར་ནུས་པའི་མཁས་པའི་མདུན་སར་དབྱུང་བར་མི་ནུས་པའི་བབ་ཅོལ་ལོ། །འཁོར་ལོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གའི་སྤྱི་འགྲོར་དཔལ་འབྲས་རྡོ་རྗེས་བཤད་པ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིའང་དགོངས་པ་ཡིན་པས་རིམ་པ་དང་པོའི་སྐབས་སུ་སྣང་ཕྱོགས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་གཙོ་བོར་སྒོམ་པ་ཡིན་མོད་ཀྱང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་དྲངས་ནས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་འཆར་བ་ལ་བསླབ་ཅིང༌། ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་པའི་འོག་ཏུ་དམིགས་པ་ལྷ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ངེས་པའི་བློ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་སྟོང་ཉིད་ལ་ཞུགས་ཤིང་གཟུང་རྣམ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ལྷའི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་ཟབ་གསལ་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་མངོན་རྟོགས་སྒོམ་རེས་ཀྱིས་བྱའོ། །དོན་གྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས། ཀྱཻ་རྡོར་རྩ་རྒྱུད་ལས། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་སྤྲོས་པ་བསྒོམ། །སྤྲོས་པ་རྨི་ལམ་ལྟར་བྱས་ནས། །སྤྲོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་མེད་བྱ། །ཞེས་དང༌། དེའི་བཤད་རྒྱུད་གུར་ལས་ཀྱང༌། དཔེར་ན་ཆུ་ནང་ཟླ་བ་ནི། །གྲོགས་དག་བདེན་མིན་རྫུན་པའང་མིན། །དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་འདིར། །དྭངས་ཤིང་གསལ
Chinese
我殊胜所依诸，与不顺品俱之故，彼串习故我转变，于彼有漏尽当成。如是所说之义也。于此寂天菩萨以安住转变不退转于《集量论》之无害等而成立，且吉祥果金刚以，我现有即知他。等而成立轮回之根本为我执也。成办方便一切贤之见解决定之时，塔嘎纳与吉祥果金刚引用多部《集量论》之教证而决定见解，且其余众多之密咒班智达亦多以《集量论》之教证为依据而成立，故于二理自在之论典，总之内学之时，特别于密咒之时，观为无义，且如是于他人宣说者乃是，以行于理路之微弱心力难以测度之智慧之入门道中引出之无垢理路之论式不稳固，故以细微之理性能辨别经义之智者跟前亦不能宣说之胡言乱语也。具有轮相之心，入于无我之真实性之瑜伽者，如吉祥果金刚所说，为三摩地三者之共同行相，故亦为智慧足之意，故于第一次第之时，虽以显现方之天轮为主而修，然亦应猛力引出诸法无自性之义之定解，而修习一切如幻，于修习天轮之后，以所缘缘于天，而自性无有之义决定之智慧，以决择之执持入于空性，且所取相为能依与所依之天之相显现之明空无二之瑜伽亦应以现观修习交替而修也。观见此义之自在，于《喜金刚根本续》中云：生起次第瑜伽士，具誓者应修习戏论，戏论如梦已作后，以戏论性而作无戏论。及彼之释续《古续》中亦云：譬如水中之月亮，友等非真亦非假，如是坛城此轮中，清净且明。
English
I, the excellent supports, because of being together with the unfavorable aspects, because of habituating to that, I transform, and in that, the outflows will be exhausted. This is the meaning of what was said. Here, Shantipa establishes with 'abiding transformation, non-reversal, harmlessness' etc. from the Pramanavarttika, and glorious Phaladorje establishes that the root of samsara is self-grasping with 'If self exists, then know others.' etc. At the time of establishing the view of Samyak-sadhana-sarva-bhadra, Thagana and glorious Phaladorje quoted many scriptural citations from the Pramanavarttika and established the view. And many other mantra panditas also established it by taking the scriptural citations of the Pramanavarttika as the source. Therefore, those who regard the treatises of the two lords of reasoning as meaningless in general during the time of inner science and especially during the time of mantra, and those who speak that way to others, are those whose minds are weakened by walking on the path of reasoning, and whose formulations of reasoning, drawn from the path of entering into wisdom that is difficult to fathom, are unstable. Therefore, they are babblings that cannot be uttered in the presence of scholars who are able to distinguish the meaning of the scriptures with subtle reasoning. That yogi who enters into the suchness of selflessness of the mind with the form of a wheel, as glorious Phaladorje said, is the common aspect of the three samadhis, so it is also the intention of Yeshe Zhabs. Therefore, although one mainly meditates on the wheel of the deity of the appearing side during the first stage, one should also strongly draw the ascertainment of the meaning of the selflessness of all phenomena and train to appear everything like an illusion. After meditating on the wheel of the deity, one should focus on the deity as the object, and the wisdom that ascertains the meaning of selflessness should enter into emptiness with the grasping of ascertainment. And the yoga of indivisibility of clarity and emptiness, in which the apprehended aspect appears as the deity, the dependent and the depended upon, should also be practiced by alternating between realization and meditation. Seeing this freedom of meaning, in the Hevajra Root Tantra it says: 'The yogi of the generation stage, the one with vows should meditate on elaboration, having made elaboration like a dream, by the nature of elaboration, make non-elaboration.' And in its explanatory tantra, the Gurtantra, it also says: 'For example, the moon in the water, friends, is neither true nor false, like that, in this mandala wheel, clear and bright.'