Tibetan
ཞེས་ ཕྱོགས་སྔར་མཛད་དོ། །རྒྱལ་བའི་ཞབས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ཕྱོགས་སྔ་གོང་མ་འདོད་མཁན་དུ་བྱུང་བས་འདིར་ཡང་བྱུང་བ་ནི་དཔེ་མ་དག་པ་ཡིན་ནམ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །འདི་དག་གིས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་སྤྱོད་ཕྱོགས་རྣམས་དོར་ནས་སངས་རྒྱས་འདོད་པས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཙམ་ཞིག་སྒོམ་པར་འདོད་པ་འདི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞིག་མཐོང་ནས་ཡིན་སྙམ་ན། ཡང་དག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་མོད་འོན་ཀྱང་རིགས་པ་ལྟར་སྣང་དང་ལུང་གི་དགོངས་པ་མ་རྙེད་པར་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་རིགས་པ་ནི། ཐོབ་བྱ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པར་རིགས་ཀྱི་བསྐྱེད་རིམ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྒོམས་པས་ནི་དེ་མི་འཐོབ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་ནི་སྤང་བར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་རྟོག་གོམས་པ་ལས་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་རྟོག་པ་ཙམ་ཞིག་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །འོ་ན་སྟོན་པས་བསྐྱེད་རིམ་དང་སྤྱོད་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པ་མི་འཐད་དོ་བྱས་པ་ལ། ཁོ་ན་རེ། དེ་དག་གང་ལ་གསུངས་པའི་གདུལ་བྱ་ནི། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བཤད་ན་འཇིགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་སྟེ་གདུལ་བྱ་རྣམས་རེ་ཞིག་གཟུང་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་སྤྱོད་ཕྱོགས་གསུངས་པའི་དགོས་པ་ནི། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་གི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་ པའི་ཆད་ལྟ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། བསྐྱེད་རིམ་གསུངས་པའི་དགོས་པ་ནི། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་སྦྱིན་སྲེག་དང་རྫས་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་འབྲས་བུ་ཞི་སོགས་དང་རལ་གྲི་དང་རི་ལུའི་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དྲི་མ་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་ཙམ་ཞིག་གོམས་པར་བྱས་ན་གོམས་པ་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་ནས་འབྲས་བུ་མཆོག་འཐོབ་པས་ན། དེ་ཙམ་ཞིག་བསྒོམ་པར་བྱ་ཡིས། སྒོམ་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་སྙམ་པའོ། །ལུང་ཡང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། གང་ཡང་སྒྲ་ཤེས་བསྟན་བཅོས་རྣམས། །དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ལྟར། །རང་གི་སེམས་ནི་འཇུག་བྱེད་པའི། །སྐྱེས་བུའི་བཅོམ་མའི་བྱ་བ་རྣམས། །རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ནི། །འབད་པས་སྡུག་བསྔལ་སློང་བར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ། །བྱ་བའི་ཆོ་ག་ལ་འབད་པ། །ཐར་པ་དང་བྲལ་ཕྱི་རོལ་ཏེ། །སྐྱེས་བུ་ཉོན་མོངས་འབའ་ཞིག་བྱེད། །ཅེས་དང༌། ཁ་སྦྱོར་གྱི་བརྟག་པ་གཉིས་པའི་རབ་བྱེད་བཞི་པ་ལས། ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་སྐྱེད་པ་ཡི། །བསྒོམ་པ་དང་ནི་དམ་ཚིག་དང༌། །སྐུ་གཟུགས་དང་ནི་ང་རྒྱལ་དང༌། །སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་ཅི་ཞིག་བྱ། །རང་འདོད་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ། །མཚོན་བྱའི་མཚན་ཉིད་མངོན་བྱས་ན། །ས་གསུམ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་དེ་འདྲ་བའི་ལུང་རྣམས་ལ་བརྟེན་པར་མངོན་ཏེ་སྔ་མ་ནི། བསྐྱེད་རིམ་འགོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་བྱེད་དུ་སྡོམ་འབྱུང་འགྲེལ་པར་དྲངས་སོ། །གཞན་ཡང་བསྐྱེད་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པ་ལྟ་ཞོག་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དུ་མས་རྒྱུད་འཁྲུགས་པར་བྱེད་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམས་པས་ཅུང་ཟད་གསལ་བར་འགྱུར་མོད་ཀྱང་ཆགས་ཅན་ལ་འདོད་མའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཙམ་གནས་པར་འགྱུར་གྱི་ཡུན་རིང་པར་མ་ཡིན་ནོ། །བརྟགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་བརྟགས་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྫུན་པ་ཡིན་ཏེ་ཀེང་རུས་སྒོམ་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པས་མཆོག་འགྲུབ་པ་ལ་མི་ཕན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། རཏྣ་རཀྵི་ཏས་ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་པའོ། །འདི་ལ་ཡང་མཆོག་སྒྲུབ་པ་ལ་བསྐྱེད་རིམ་ཡེ་མི་དགོས་པར་འདོད་པ་དང་དབང་རྣོན་ལ་མི་དགོས་ཀྱང་དབང་རྟུལ་ལ་དགོས་པར་འདོད་པའི་ལུགས་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དགག་པ་དངོས་དང༌། བཀག་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་མོད་ཀྱང་དེ་འབའ་ཞིག་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་ནི། ཡུན་ཅི་ཙམ་ཞིག་འབད་ཀྱང་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ པར་འགྲོ་མི་ནུས་ཏེ། ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་མྱུ་གུའི་ཉེར་ལེན་ཡིན་མོད་ཀྱང་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དང་བྲལ་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེད་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་ཐབས་ལ་རག་ལས་ཤིང་ཐབས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་ཤེས་རབ་ལ་བལྟོས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་སྤྱིའི་ལུགས་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་དུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ལུགས་ཀྱིས་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུར་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་སྟོ
Chinese
如是，已作前行。胜者之足等三者，有主张前行先于前者，故此处亦有，是否为版本有误，当考察之。此等舍弃生起次第与行持方面，欲求成佛者，仅修习圆满次第，不知是见何种理由？虽无真实之理由，然乃未得如理之理与经之密意，仅依词句而已，其理者：所欲获得之真实圆满佛陀者，乃无二之智慧，无分别也，故为得彼之方便，亦应修习无分别，以修习生起次第等分别念，则不得彼，以分别乃应舍弃之故，且串习分别念，唯生起与自及随顺之果，仅为分别而已，如是思之。若尔，导师所说修习生起次第与行持不应理也。彼云：彼等所说之所化者，乃说甚深空性之义则怖畏之世间人也，故为暂时摄受所化之方便而说也。其中，说行持方面之必要者，乃为遮止诽谤一切烦恼与清净之因果之断见也。说生起次第之必要者，乃为以天之瑜伽与咒语念诵及火供与物等缘起，成办息等果与宝剑及药丸之成就等缘起也。是故，一切垢染之对治者，乃证悟空性，远离一切戏论也，瑜伽士若仅串习彼，则串习无边增长，故得胜果，故应仅修习彼，修习其他有何用耶？经中亦云，金刚空行母五十章云： “凡解声明论典者， 如仙人等所作者， 自心趣入之， 士夫欺诳之事业。 随逐续部之后者， 勤奋引发痛苦也。 是故坛城等者， ”
English
Thus, the preliminary practices have been done. There are those who claim that the three, such as the feet of the Victorious One, are prior to the preliminary practices, so it appears here as well. It should be examined whether this is a mistake in the text. It is said that those who desire to attain Buddhahood, abandoning these stages of generation and conduct, only wish to meditate on the stage of completion. I wonder what reason they see for this. Although there is no real reason, it is based on what appears to be reasoning and not understanding the intent of the scriptures, but only relying on words. The reasoning is as follows: The truly perfect Buddha to be attained is non-dual wisdom, non-conceptual. Therefore, the means to attain it should also be to meditate on non-conceptuality. By meditating on the stages of generation and so on, which are conceptual, it cannot be attained, because conceptuality must be abandoned, and from familiarizing oneself with conceptuality, only a conceptual result that is in accordance with oneself arises. That is how it is thought. If so, it is said that the Teacher's teaching to practice the stages of generation and conduct is unreasonable. They say: The disciples to whom these teachings are given are worldly people who are frightened when the meaning of profound emptiness is explained. Therefore, it is taught as a means to temporarily gather disciples. Among them, the necessity of teaching the conduct aspect is to prevent the nihilistic view of slandering the causes and effects of all defilements and purifications. The necessity of teaching the stage of generation is to accomplish results such as pacification and the attainment of swords and pills through the interdependent connection of the yoga of deities, mantra recitation, fire offerings, and substances. Therefore, the antidote to all impurities is the realization of emptiness, which is free from all elaborations. If a yogi only familiarizes himself with that, then the familiarization will increase infinitely, and thus he will attain the supreme result. Therefore, one should only meditate on that. What is the use of meditating on other things? The scripture also says, in the Fifty Verses of Vajra Dakini: "Whoever knows the sounds of treatises, As made by sages and others, The deeds of deceiving men, Which cause their own minds to enter. Following after the tantras, They diligently arouse suffering. Therefore, mandalas and so on,"
Chinese
致力于哑剧的仪式，是远离解脱的外道，只会让众生烦恼。正如《合部第二品》第四节所说：为了产生共同的成就，修习和誓言，身像和我慢，通过真言和手印能做什么？通过随心所欲的本尊瑜伽，达到成佛的究竟，如果显现所诠释的特征，三界将如虚空。如是说，显然是依赖于类似的引文。前者被阻碍生起次第者引用在《律生论》中作为知识的来源。此外，不要说通过生起次第能成就佛果，甚至连三摩地也不能成就，因为这会因诸多分别念而扰乱心续，而三摩地具有一心专注的特征。通过修习可能会稍微清晰，但就像贪恋者所见的悦意之相一样，只会持续片刻，不会长久。考察瑜伽比世间法的考察更为虚假，就像修持骷髅一样。因此，因为是错觉，所以无益于成就殊胜，这是拉特纳拉克希塔所说的前一种观点。对此，也有两种观点：一种认为成就殊胜完全不需要生起次第，另一种认为对于根器敏锐者不需要，但对于根器迟钝者则需要。后者又分为二：真实的驳斥，以及对驳斥的辩驳。第一种观点是：通达远离一切戏论之真如的智慧，虽然是佛陀无二智慧的近取因，但如果仅仅习惯于此，无论努力多久，也无法达到极致，因为缺乏方便的支分。例如，种子是苗芽的近取因，但如果缺乏水、肥料等助缘，就无法生出苗芽。因此，通达空性的智慧达到极致依赖于方便，而方便达到极致则依赖于智慧，这是大乘行者共同的观点，特别是密咒乘的观点，认为二身之因是具有二者形象的道。
English
Devoting oneself to the rituals of mime is an outsider path that is separate from liberation, and only causes suffering for beings. As it says in the fourth section of the second chapter of the 'Joint Treatise': What can be done with meditation and vows, body image and pride, through mantras and mudras, in order to generate common accomplishments? Through the yoga of a deity according to one's own desire, reaching the ultimate state of Buddhahood, if the characteristics of what is to be expressed are manifested, the three realms will become like the sky. It is said, and it is evident that it relies on similar quotations. The former is quoted in the 'Commentary on the Source of Discipline' by those who obstruct the arising stage as a source of knowledge. Furthermore, let alone achieving Buddhahood through the arising stage, even samadhi cannot be achieved, because this causes the mind to be disturbed by many conceptual thoughts, and samadhi has the characteristic of being one-pointed. Through meditation, it may become slightly clearer, but like the appearance of a desired object to a lustful person, it will only last for a moment and will not be long-lasting. Investigating yoga is even more false than investigating worldly dharmas, like practicing with a skeleton. Therefore, because it is an illusion, it is not beneficial for achieving the supreme, this is the former view stated by Ratnarakshita. On this, there are also two views: one that achieving the supreme does not require the arising stage at all, and another that it is not needed for those with sharp faculties, but is needed for those with dull faculties. The latter is divided into two: the actual refutation, and the rebuttal of the refutation. The first view is: the wisdom that realizes the suchness that is free from all elaborations, although it is the proximate cause of the non-dual wisdom of the Buddha, if one is only accustomed to this, no matter how long one strives, one will not be able to reach the ultimate, because it lacks the limbs of skillful means. For example, the seed is the proximate cause of the sprout, but if it lacks the conditions of water, fertilizer, etc., it cannot produce a sprout. Therefore, the wisdom that realizes emptiness reaching the ultimate depends on skillful means, and skillful means reaching the ultimate depends on wisdom, this is the common view of Mahayana practitioners, and especially the view of the mantra vehicle, which teaches the path that has the form of both of these as the cause of the two bodies.