Tibetan
སྔགས་ནི་གདུལ་བྱ་ཆགས་ཅན་དང༌། ཕར་ཕྱིན་ནི་གདུལ་བྱ་ཆགས་བྲལ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པས་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་མི་སྤོང་བར་ལམ་སྒོམ་པ་དང༌། ཆགས་པ་དེ་སྤྱོང་བའི་ལམ་སྒོམ་པ་ནི་ཐེག་པ་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཐེག་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ལ་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་མ་སྤངས་པར་ལམ་སྒོམ་པ་དང་སྤོང་བའི་ལམ་སྒོམ་པ་ཡོད་པས་འབྱེད་ན་ནི། གཉིས་ཀ་ལ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་དེས་ཐེག་པ་སོ་སོ་བར་འབྱེད་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་ཁྱིམ་པའི་བྱང་སེམས་མི་ཚངས་སྤྱོད་མ་སྤངས་པ་དུ་མ་ཡོད་ཅིང༌། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་ལྟ་བུའི་ཐབས་མཁས་པ་ལ་གཞན་དོན་ཆེན་པོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཚེ་མི་ཚངས་སྤྱོད་གནང་བ་ཡང་དུ་མ་ཡོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་གདུལ་བྱ་ ལ་ཡང་འདོད་ཡོན་ལ་སྲེད་པ་སྤངས་པ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་སངས་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལས་གྲོལ་བ་མི་སྲིད་པ་འམ་སངས་རྒྱས་ནས་ཀྱང་དེ་མ་སྤངས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་གང་ཡིན་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི་རང་རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འམ་གཙོ་བོའི་གདུལ་བྱ་ཐོག་མར་ལམ་དེ་ལ་འཇུག་པའི་དབང་དུ་བྱེད་ལ། དེ་ཡང་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་བར་ཐེག་པ་དེའི་ལམ་སྒོམ་དུ་རུང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཆགས་པ་དེ་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་བྱེད་ནུས་པས་གྲོལ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་པའི་སྐལ་བ་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་དབང་དུ་བྱེད་དོ་སྙམ་ན། རྒོད་དང་བལྟས་དང་ལག་བཅངས་དང༌། །ཞེས་སོགས་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པ་རིགས་བཞི་ལ་བརྟེན་པའི་དགའ་བ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཞིག་རྒྱུད་བཞིའི་གདུལ་བྱ་ལ་ཡོད་པར་ཁས་བླང་དགོས་མོད་ཀྱང༌། དེ་འདྲ་བ་དེ་ཐེག་པ་དེ་གཉིས་ལ་ཐོག་མར་འཇུག་པའི་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་དུ་སྦྱོར་ན་རུང་གི་ཐེག་པའི་འབྱེད་བྱེད་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལམ་བདེ་བས་བརྒྱན་མ་བརྒྱན་དང་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཀྱང་ཐེག་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ལམ་དེ་བསྒོམས་པས་ལུས་ལ་བདེ་བ་དང་སེམས་ལ་དགའ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་ལ་དེའི་མཐུས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བརྟན་པར་གནས་པ་ལ་བདེ་བས་བརྒྱན་པར་བྱེད་ན་ནི། ཞི་གནས་ཐོག་མར་འགྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དང་པོར་ལུས་ཀྱི་རླུང་ལས་སུ་རུང་བ་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་པ་ན་ལུས་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང༌། དེ་ནས་དེའི་མཐུས་ སེམས་ལ་
Chinese
据说，密咒是为了调伏有贪欲的所化，而波罗蜜多是为了调伏无贪欲的所化，因此，不舍弃对欲妙的贪执而修道，以及修习调伏贪执的道，是区分二乘的原因。对此需要解释的是，如果以这二乘的所化众生中，有不舍弃对欲妙的贪执而修道，以及舍弃贪执而修道来区分的话，那么二者都各有这两种情况，因此这个差别无法区分各自的乘。例如，进入波罗蜜多乘道的在家菩萨中，有很多没有舍弃非梵行的人，而且像婆罗门童子星宿一样，对于善巧方便者来说，在与他人重大利益相关时，也允许行非梵行，这种情况也很多。而且，密咒乘的所化众生中，也有很多舍弃了对欲妙贪恋的人。否则，要么在未成佛之前不可能从对欲的贪欲中解脱，要么即使成佛后也会有未舍弃贪欲的过失。如果认为，这二者的所化众生，无论如何，都是各自不共的或者主要的所化众生，最初进入该道时是允许的。也就是说，仅仅是允许不特意舍弃对欲妙的贪执而修习该乘的道，而不是说贪执能够作为道的助伴，因此成为解脱之因的根器。如果是这样认为的话，那么就像下面将要讲到的“嬉戏、观视和手持”等，必须承认四续的所化众生中，存在着依靠对欲妙的贪执四种方式而将喜乐作为道的情况。但是，如果将这种情况作为最初进入这二乘的补特伽罗的差别来应用，那是可以的，但它不是区分乘的方法。同样，也不能以道是否以安乐庄严，以及是否触及身心要害的差别来区分二乘。如果说，修习该道会产生身体的安乐和内心的特殊喜悦，并且凭借这种力量，心能稳固地安住于所缘，这就是以安乐来庄严的话。那么，对于所有最初成就寂止的人来说，首先会产生身体的堪能风，由此生起身轻安，这时身体会产生巨大的安乐，然后凭借这种力量，内心会
English
It is said that mantra is for taming those who have attachment, and Paramita is for taming those who are free from attachment. Therefore, practicing the path without abandoning attachment to desirable qualities, and practicing the path of taming attachment, are the reasons for distinguishing the two vehicles. This needs to be explained. If we distinguish the disciples of these two vehicles by whether they practice the path without abandoning attachment to desirable qualities or practice the path of abandoning attachment, then both have both, so this difference cannot distinguish the vehicles. For example, there are many lay bodhisattvas who have entered the path of the Paramita vehicle who have not abandoned non-celibacy, and for skillful means such as the Brahmin boy Stars, it is also allowed to practice non-celibacy when it is related to the great benefit of others. Moreover, there are also many disciples of the mantra vehicle who have abandoned craving for desirable qualities. Otherwise, it would be impossible to be liberated from desire until enlightenment, or even after enlightenment, there would be the fault of not abandoning it. If it is thought that whatever the disciples of these two are, they are the unique or main disciples of each, and it is permissible to enter that path initially. That is, it is only permissible to practice the path of that vehicle without deliberately abandoning attachment to desirable qualities, but it is not that attachment can be a companion on the path, so it becomes a vessel for the cause of liberation. If that is the case, then, as will be explained below, such as "play, look, and hold hands," it must be admitted that there are disciples of the four tantras who take the joy based on the four types of attachment to desirable qualities as the path. However, if this kind of thing is applied as a difference between the individuals who initially enter these two vehicles, that is acceptable, but it is not a method of distinguishing the vehicles. Similarly, the two vehicles cannot be distinguished by whether the path is adorned with bliss or not, or by the difference of striking the vital points of body and mind. If it is said that practicing that path will generate special pleasure in the body and joy in the mind, and that by this power the mind will remain stable on the object, then it is adorned with bliss. Then, for all those who initially achieve calm abiding, first the wind of the body becomes workable, and when it generates physical pliancy, great bliss arises in the body, and then by this power, the mind will
Tibetan
དགའ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཞི་བར་གནས་པ་འབྱུང་བར་ས་སྡེ་ལས་གསུངས་པས། དེ་ནི་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་ཞི་གནས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེས་སྔགས་དང་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ལམ་སོ་སོར་འབྱེད་ག་ལ་ནུས། འདི་ནི་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་ལམ་གྱི་རིམ་པར་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་པས་མི་སྤྲོའོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བས་བརྒྱན་པའི་དོན་ནི། བྱང་སེམས་དཀར་དམར་གཉིས་ཀྱི་འཕྲོད་འདུའི་གནང་ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲུབ་པའི་གདམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞུ་བ་དེ་ལ་བརྟེན་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་སྤྱི་དང་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་གཉིས་སོ་སོར་འཇོག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་སྔགས་བླ་མེད་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་འདིས་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པ་ཡང་ཐེག་པ་གཉིས་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མི་འཐད་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐེག་པ་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དངོས་དང༌། ལམ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ལ་མཆོག་དམན་མེད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དངོས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་དང༌། དེའི་ཁུངས་དགོད་པ་དང༌། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་བགྲོད་པར་བྱ་བ་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ལ་ནི། སྔགས་དང་ཕར་ཕྱིན་གཉིས་མཆོག་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་དེ། ལམ་གཉིས་ཀའི་ཐབ་བྱ་ཡང་སྐྱོན་ཀུན་ཟད་དང་ཡོན་ཏན་ཀུན་རྫོགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་སུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིས་བགྲོད་པ་རྒྱུའི་ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་ལྟ་བ་དང༌། བསམ་པ་སེམས་བསྐྱེད་དང༌། སྤྱོད་པ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སློབ་པ་ཙམ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བར་མི་ནུས་སོ། །འོ་ན་གང་ནས་འབྱེད་སྙམ་ན། ཐེག་ཆེན་པ་གཉིས་ཀའི་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་གཞན་དོན་ཡིན་གྱི་རང་གི་ཐོབ་བྱའི་དོན་བྱང་ཆུབ་མིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱང་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་མཐོང་ནས་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་སེམས་བསྐྱེད་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གདུལ་བྱ་ལ་དངོས་སུ་སྣང་ནས་དེ་དག་གི་དོན་སྒྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མིན་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཟབ་མོ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སྒྲུབ་པ་
Chinese
由于生起殊胜的喜悦，心专注而安住，这是《地品》中所说的。因此，由于内外二者的寂止都存在，怎么能以此来区分密咒和波罗蜜多的道呢？这已经详细阐述了共同乘的道次第，所以不再赘述。如果认为以乐庄严的意义，是通过修持白红二菩提心的和合之殊胜方便的教授，从而证悟依于融乐的真如之义，那么这样一来，就不应将金刚乘总的与波罗蜜多乘二者区分开来，因为这是无上密咒独有的特点。通过这种理路，也要明白，将身心作为要害击中，也不应作为区分二乘的特点。第二部分分为两点：区分二乘的真实理由，以及虽然道有差别，但果位上没有优劣之分。第一部分分为三点：阐述真实意义，引用其出处，以及消除对此的辩驳。第一点是：在此所要行进的果乘上，密咒和波罗蜜多二者没有优劣之分，因为二者所要达到的目标都是断尽一切过失、圆满一切功德的佛陀，是相同的。因此，以此行进是因乘的特点，而且在因乘中，在证悟见解、发心意乐、以及修持六度等方面，也没有什么差别，因此无法通过这些方面来区分。那么，应该从哪里区分呢？大小乘二者所要显现的主要意义是他利，而不是自己所要获得的菩提，因为佛陀也被视为成办他利的方便，并作为其组成部分来追求。如《现观庄严论》所说：“发心为利他，欲得正等觉。”因为发心相同。对于所化众生真实显现并成办他们利益的佛陀，不是法身，而是色身的两种形象。其中，以甚深证悟的智慧来成就法身，以广大方便来成就色身。
English
Because of the arising of special joy, the mind dwells in peace on its object, as stated in the "Earth Chapter." Therefore, since the quiescence of both inner and outer exists, how can it be used to distinguish between the paths of mantra and pāramitā? This has already been explained in detail in the common vehicle's path sequence, so I will not elaborate further. If it is thought that the meaning of being adorned with bliss is to realize the meaning of suchness based on the melting, relying on the special instructions for accomplishing the union of the white and red bodhicitta, then in that case, it is not reasonable to distinguish between the Vajrayana in general and the Pāramitāyāna, because it is a unique characteristic of the unsurpassable mantra. Through this reasoning, it should also be understood that striking the body and mind as a key point is also not appropriate as a distinguishing feature between the two vehicles. The second part has two points: the actual reason for distinguishing the two vehicles, and the demonstration that although there are differences in the path, there is no superiority or inferiority in the result. The first part has three points: explaining the actual meaning, citing its source, and refuting objections to it. The first point is: Here, on the resultant vehicle to be traversed, there is no difference of superiority or inferiority between mantra and pāramitā, because the goal to be achieved by both paths is the same: a Buddha who has exhausted all faults and perfected all qualities. Therefore, this traversing is a characteristic of the causal vehicle, and even within that, there is no difference in terms of realizing the view, the intention of bodhicitta, and learning the six perfections, so it is not possible to distinguish through these aspects. So, from where should one distinguish? The main meaning that both Mahāyānists want to manifest is the benefit of others, not the enlightenment to be attained for oneself, because the Buddha is also seen as a means to accomplish the benefit of others and is pursued as a part of it. As stated in the Ornament for Clear Realization: "The generation of the mind is for the sake of others, desiring perfect and complete enlightenment." Because the generation of the mind is the same. The Buddhas who actually appear to those to be trained and accomplish their benefit are not the Dharmakāya, but the two forms of the Rūpakāya. Among them, the Dharmakāya is accomplished by the wisdom of profound realization, and the Rūpakāya is accomplished by vast means.