Tibetan
དཱ་རི་ཀ་པས་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་དང༌། འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཙམ་དང་དུ་བླང་པའི་བསམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པར་བཤད་པ་ན། ཁྱིམ་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཁམས་འཆིང་བའི་ནུས་པ་མ་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་ཉམས་པ་ལ་དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་གྱི་བདེ་བ་སངས་རྒྱས་པའི་ཐབས་སུ་འཛིན་པའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་ན་རྩ་ལྟུང་དུ་མི་འགྲོ་ལ། ཀུན་སློང་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ཚང་ན་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཕྱི་དང་ནང་དུ་སྣང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཀུན། །སྣང་བཞིན་རྟེན་འབྲེལ་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་ན་ཡང༌། གདོད་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དབེན་པའི་ཕྱིར། །མཐའ་བཞི་ལ་སོགས་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ། །དངོས་པོའི་གཤིས་ལུགས་འདི་ཡིན་འདི་མིན་ཞེས། །རྟོག་པའི་ཡུལ་མིན་ཚིག་གིས་བརྫོད་མི་ནུས། །གཏན་ཚིགས་དཔེ་ཡིས་མཚོན་པར་མི་ནུས་པ། །བློ་མཐའ་ཞིག་ པའི་དབྱིངས་སུ་གོ་ལགས་ན། །གོ་ཡུལ་དོན་མཐུན་ཡིན་མིན་དགོངས་མཛད་ནས། །རྗེས་བཟུང་ཚར་བཅད་བཀའ་སྩལ་མཛད་དུ་གསོལ། །ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་ནི་དབུ་ཚད་ཀྱི་རིགས་པ་ཕྲ་མོའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་མཐའ་མ་ཆོད་པར་ཕྲ་བའི་གནས་ལ་ཁ་མཚོན་རྦད་ཚོད་བྱེད་པའི་གངས་ཅན་པ་མང་པོས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་དང༌། དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡོད་ན་བདེན་པར་ཡོད་དགོས་ཞེས་ཁ་མཐུན་བྱས་ནས་སྡེ་ཚན་གཅིག་ན་རེ་དེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པས་ལས་དཀར་ནག་ལས་བདེ་སྡུག་འབྱུང་བ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་དང༌། བཅིངས་གྲོལ་སོགས་གང་ཡང་དབུ་མ་ལ་མི་རུང་ཞེས་སྨྲ་ལ། །སྡེ་ཚན་གཞན་དག་ན་རེ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དེ་ལྟར་ཡིན་ལ་དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་བདེན་པར་གྲུབ་པོ་ཞེས་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། །སྟོང་པ་རྟེན་འབྲེལ་དུ་འཆར་བའི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང༌། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཆད་པའི་མཐའ་དང་རྟག་ཆད་གཉིས་ཀའི་གཡང་དུ་ལྷུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་ལུགས་ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བདེན་པ་སྒྲུབ་མཁན་གྱི་གང་ཟག་དང༌། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རིགས་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་འགྱུར་བས་དེ་དག་གི་བདེན་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་འགལ་བའི་ཁུར་རོ། །དེས་ན་རྩ་ཤེ་ལས༌། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་དང༌། གལ་ཏེ་འདི་ཀུན་མི་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། །ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། །རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་གང་གི་ལུགས་ལ་རུང་བའི་དབུ་མ་པ་དེ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཐད་དུ་འགྲོ་བ་ཅིག་དགོས་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྟོང་ན་སྐྱེ་འགག་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་མི་འཐད་པས་སྐྱེ་འགག་དང་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་འདོད་དགོས་པར་གསུངས་པ་བཞིན་གོ་བར་བྱ་ཡི། རང་བཞིན་མེད་ན་སྐྱེ་འགག་མི་རུང་ངོ་ཞེས་རུང་ངོ་ཞེས་ལྡོག་ནས་མ་སྨྲ་ཞིག དེ་འདྲ་ཞིག་ཤེས་ན་བྱང་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་ཤེས་ནས་ལས་འབྲས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་འདི་ངོ་མཚར་ལ། རྨད་བྱུང་བས་ཀྱང་འདི་རྨད་དུ་བྱུང་བར་གསུངས་པའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་འབྱུང་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་བའི་ངེས་པ་རྙེད་པས་ཆད་ལྟ་འགོག་ཅིང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དམིགས་གཏད་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པས། རྟག་མཐའ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་བཞིན་དུ་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་པའི་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ལྟ་བ་ནི་རྟག་ཆད་གཉིས་ཀའི་གོལ་ས་ཆོད་པ་ཡིན་པས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་གེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མར་ལྟ་བ་བཙལ་བའི་དགོས་པ་ཡང་ངེས་པའི་དོན་སྒོམ་པའི་དོན་ དུ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་བདག་འཛིན་ལྡོག་པའི་ཆེད་ཡིན་པས་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་དཔྱད་པ་བདག་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ཚེ་ལྟ་ཐོག་དེར་བཞག་ནས་ངེས་པའི་རྒྱུན་སྐྱོང་དགོས་ཀྱི་ལྟ་བའི་ངེས་པ་དོར་བའི་ཞི་གནས་ཙམ་བསྐྱངས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་དོ། །དོན་གྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། །འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང༌། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་སོ་སོར་རྟོག །སོ་སོར་དེ་རྟོག་གལ་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི། འབྲས་བུ་མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་རྒྱུ་དེ་ཡིན། །རྒྱུ་གཞན་གང་ཡིན་དེས་ནི་ཞིར་མི་འགྱུར། །ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གཉིས་ཀ་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཐར་པའི་སྒོ་དམ་པར་གསུངས་སོ། །གནས་ལུགས་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་ཡུལ་མིན་པར་གསུངས་པ་དཔེར་
Chinese
达日迦巴说，了知不变的安乐自性，以及仅仅接受变化的安乐的想法等法需要作为支分。如果未获得束缚脉的能力的在家金刚阿阇黎，将二根交合的安乐执为成佛之方便的支分不全，则不会成为根本堕罪。如果具有如是意乐等的支分齐全，则会成为根本堕罪。 此外，显现为外与内的所有缘起，虽然显现为缘起，因果不虚，但从本初以来，以自性空寂之故，从四边等一切戏论中解脱。实物的本性，不是“是这个”、“不是这个”，不是分别的对境，不能用语言表达，不能用理由和比喻来表示，在智慧穷尽的界中领悟。请考虑领悟之处是否与意义相符，之后请给予摄受、决断和开示。 如是提问的回答是，在没有最终确定中观和量学的细微辩论方式之前，许多对细微之处妄下断言的雪域人，一致认为以自相成立的无自性遍及于无，并且以此为理由，认为如果存在就必须是真实存在。其中一个派别说，因为它是无自性的，所以善恶业产生苦乐等因果，以及解脱等任何事物，在中观中都是不成立的。其他一些派别则说，世俗谛是如此，除此之外则是真实成立的。这两种观点都已背离中观宗，因为它们背离了以空性显现为缘起的龙树宗，并且依次落入了断见和常断二边的深渊。特别是，按照后一种观点，证明真实的补特伽罗，以及证明的教理和理证等也都是世俗谛，因为无自性，所以会变成不存在，因此想要证明它们的真实性是自相矛盾的重担。因此，《中论》中说：“以有空义故，一切则得成。” 并且说：“若一切不空，则无生无灭，四圣谛
English
When Darika said that knowing the unchanging nature of bliss and accepting only the changing bliss, etc., are necessary as limbs, if a householder Vajra master who has not obtained the power to bind the channels takes the bliss of the union of the two organs as a means to attain Buddhahood, it will not be a root downfall if the limbs are incomplete. If the limbs such as that intention are complete, it will become a root downfall. Furthermore, all interdependent relationships that appear outwardly and inwardly, although appearing as interdependent and the cause and effect are not deceiving, from the very beginning, because of being empty of essence, are liberated from all elaborations such as the four extremes. The nature of things is not "this is it" or "this is not it," it is not an object of discrimination, cannot be expressed in words, and cannot be represented by reasons and examples, but is understood in the realm where wisdom is exhausted. Please consider whether the place of understanding is in accordance with the meaning, and then please grant acceptance, decision, and instruction. The answer to this question is that before the subtle reasoning of Madhyamaka and Pramana has been finally determined, many people in the snowy land who rashly make judgments on subtle points unanimously agree that the absence of self-nature, which is established by its own characteristics, pervades the absence, and for this reason, they believe that if it exists, it must exist truly. One group says that because it is without self-nature, the cause and effect of good and bad karma producing happiness and suffering, as well as liberation and other things, are not valid in Madhyamaka. Other groups say that conventional truths are like that, but other than that, they are truly established. Both of these views have deviated from the Madhyamaka school, because they have deviated from the Nagarjuna school, which manifests emptiness as interdependence, and have successively fallen into the abyss of annihilationism and both eternalism and annihilationism. In particular, according to the latter view, the person who proves the truth, as well as the scriptures and reasoning that prove it, are also conventional truths, and because they are without self-nature, they will become non-existent, so wanting to prove their truth is a contradictory burden. Therefore, the Root Wisdom says, "Because of emptiness, everything is possible." And it says, "If everything is not empty, then there is no birth and no destruction, the four noble truths
Chinese
诸位。 如果你没有，那就会变成荒谬。 如是说。 那么，对于任何符合自性空性的中观派来说，都需要所有轮回涅槃的分别都是合理的。 如果不是自性空，那么生灭、束缚解脱等就不合理，因此，由于进行生灭和束缚解脱等的分别，所以必须承认无自性。 应当如是理解。 如果没有自性，生灭是不允许的，不要反过来说允许。 如果了解了这一点，那么在《菩萨释》中说： 知道诸法是空性之后，对业果获得定解，这比稀有更稀有，比奇妙更奇妙。 这是获得了这样的见解。 因为获得了对缘起因果不虚的定解，所以遮止了断见，并且由于获得了对执著于相的对境，连微尘许也不成立的无自性空性的定解。 所以从常边中解脱。 因此，获得了在自性空的同时，对因果不虚的定解的见解，是断定常断二边歧途的关键，所以是奇妙的要诀。 最初寻求见解的必要，也是为了修习决定之义，而那也是为了遣除我执，所以在修习的时候，也要用分别的智慧，对二种我执的对境进行善妙的观察，在获得二我的相什么也不成立的定解之时，将见解放在那个位置上，必须守护定解的相续，如果只是守护舍弃了见解的定解的寂止，那么对轮回的根本我执丝毫也不会有损害。 观看了这个意义的自在之后，理自在说： 如果没有驳倒这个对境，那么就不能舍弃它。 圣天也说： 如果见到对境无我，那么有寂的种子就会止息。 《三摩地王经》中也说： 如果对法无我进行分别，如果分别那个，如果修习，那就是获得涅槃果的因。 任何其他的因都不会寂灭。 以随行和返回二者都确定的方式，对无我的意义进行分别的智慧，是通往解脱的殊胜之门。 如此宣说了。 例如，安住的方式不是声音和分别的对境。
English
O you all. If you don't have it, then it will become absurd. As it is said. So, for any Madhyamika who is compatible with the system of emptiness without inherent existence, it is necessary that all the distinctions of samsara and nirvana are reasonable. If it is not empty of inherent existence, then arising and ceasing, bondage and liberation, etc., are not reasonable, so since one makes distinctions of arising and ceasing and bondage and liberation, etc., one must accept the absence of inherent existence. It should be understood as it is said. If there is no inherent existence, arising and ceasing are not permissible, do not say permissibly in reverse. If you understand such a thing, then in the Bodhisattva Commentary it says: Having understood that all phenomena are empty, and having gained certainty about karma and its results, this is more wonderful than wonderful, and more marvelous than marvelous. This is gaining such a view. Because one has gained certainty about the unfailing nature of dependent arising, cause and effect, one prevents the view of nihilism, and because one has gained certainty about emptiness without inherent existence, in which not even a particle of the object of grasping at characteristics is established. Therefore, one is liberated from the extreme of permanence. Therefore, the view of gaining certainty about the unfailing nature of cause and effect while being empty of inherent existence is the key to cutting off the pitfalls of both permanence and nihilism, so it is a marvelous key. The need to seek a view in the beginning is also for the sake of meditating on the definitive meaning, and that is also for the sake of reversing self-grasping, so even during meditation, one must thoroughly examine the objects of the two kinds of self-grasping with discriminating wisdom, and at the time of gaining certainty that none of the characteristics of the two selves are established, one must place the view in that place and maintain the continuity of certainty, but if one only cultivates calm abiding while abandoning the certainty of the view, then it will not harm the root of samsara, self-grasping, at all. Having seen this meaning, the Lord of Reasoning said: If this object is not refuted, then one cannot abandon it. And Aryadeva also said: If one sees the absence of self in objects, then the seeds of existence will cease. It is said. And in the Samadhiraja Sutra it also says: If one discriminates the absence of self in phenomena, if one discriminates that separately, if one meditates, that is the cause for obtaining the fruit of nirvana. Whatever other cause there is, it will not pacify. In a way that both following and reversing are certain, the wisdom that discriminates the meaning of selflessness is said to be the supreme gate to liberation. The way of abiding is not the object of sound and thought, for example.