Tibetan
ས་ངག་རྣམས་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་དུ་མ་འདུས་པ་མེད་པས་ན་ཉམས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱང་ནོར་མ་ནོར་ཐུགས་རྟོག་འཇུག་ན་འདི་གསུམ་ལ་འཇུག་རྒྱུར་འདུག་ནས། ཁོ་བོས་ནི་སྔར་ཞུས་རྣམས་སྤྱོད་ཕྱོགས་ལས་བརྩམས་པའི་འགག་ཞུས་པའོ། །ད་ནི་ལྟ་སྒོམ་གཉིས་ལས་བརྩམས་པའི་འགག་ཞུ་བས་སྐྱོ་མ་སྔ་བཙན་དོར་ཏེ་འདི་དགོངས་འཚལ། སྤྱིར་རྒྱལ་བའི་གསུང་ནི་རྒྱ་མཚོ་ལྟར་ཟབ་ཅིང་བརླིང༌། ཁྱད་པར་ལྟ་སྒོམ་འདིའི་མཚམས་ན་ཕུང་འཚེང་གི་གཞི་དང་གོལ་ས་དང་ལྟུང་ཉེན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་ཐུགས་ཞིབ་དགོས་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་ལམ་འདི་ཡང་ཉི་མ་གཅིག་ཙམ་ནོར་ནའང་ཇི་འདྲ་ཡིན། འདི་ནི་གཏན་གྱི་བྱ་བར་འདུག་པས་ན་གོལ་སའི་མཚམས་རྣམས་ལ་ཞིབ་ཆ་ཇི་འདྲ་དགོས་པ་འདུག་གི་ཐུགས་རྟོག་ལེགས་པར་མཛད་པར་ཞུ་ཞིག །ད་འོ་ན་སྒོམ་ཆེན་ རྣམས་ལྟ་སྒོམ་ལ་གཙོ་བོར་འབད་པ་ལགས་ན་ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་སྒོམ་པ་ཞི་གནས་དང་མ་བྲལ་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དེ་བྱུང་ན་ལྟ་སྒོམ་ཟུང་འབྲེལ། ཞི་ལྟག་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་དང་པོར་འབྱར་རྩི་དང་འདྲ་བའི་ཞི་གནས་བརྟན་པོ་མེད་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་བཅར་ཏེ་སྡོད་མི་ནུས་ལ། སྟོང་ཉིད་ལ་སེམས་བཅར་གནས་པའི་མཉམ་གཞག་བཟང་པོ་མེད་ན་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྣང་བ་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་ས་མེད་པས་ན། ལྷག་མཐོང་ངམ་དེས་དོན་སྒོམ་པའི་སྔོན་ལ་ཞི་གནས་གལ་ཆེ་ཞིང་དེ་ལ་ཡང་དགྲ་གཉིས་ཡོད་བའི་བྱིང་བ་དེ་གང་ཡིན། རྨུགས་པ་དང་གཅིག་གམ་མི་གཅིག །གཅིག་ན་ཐོགས་མེད་སོགས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་སོ་སོར་ངོས་བཟུང་བ་དེ་ཇི་ལྟར་འགེགས། མི་གཅིག་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་འབྱེད། ཡང་མཉམ་པར་བཞག་དུས་བྱིང་བ་ཕྲ་རགས་སྐྱེ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་འོང༌། དེ་གཉིས་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་གང་དང་གང་ཡོད། ཡང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གལ་ཆེ་ཟེར་བ་ཞིག །སྒོམ་ཆེན་པ་ཀུན་གྱི་ཞལ་ནས་རླུང་བཞིན་དུ་འོང་གིན་འདུག་པ་དེ་གཉིས་སོ་སོར་ངོས་འཛིན་བཅར་བ་རེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་འདྲིའོ། །མ་ཡེངས་ཙམ་འདི་ཀ་དྲན་པ་ཡིན། ཡེངས་མ་ཡེངས་བྱ་ར་བྱེད་པ་དེ་ཤེས་བཞིན་ཡིན་ཟེར་ན་ཡེངས་མ་ཡེངས་ཀྱི་དོན་དེ་གང་ཡིན། དམིགས་པ་འདི་འདྲ་གཅིག་ལས་ཡེངས་པ་དང་མ་ཡེངས་པ་ཞེས་འཇོག་གམ། དམིགས་པ་ ལ་མི་རྩི་བར་ཡིད་འདི་མ་འཕྲོས་ཙམ་བྱེད་པ་ལ་དྲན་པ་དང༌། འཕྲོས་མ་འཕྲོས་བྱ་ར་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་བཞིན་ཡིན་ཞེས་འཇོག་པ་ཡིན། ཡང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་གྱི་ཡང་རྩེ་ཡིན་ཟེར་བ་ཞིག་ཡང་འདུག་པ། འདིའི་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་གཉིས་པོ་ཇི་ལྟར་ངོས་འཛིན། གསལ་བའི་དོན་དེ་ཡང་སེམས་འདི་ལ་དམིགས་རྟེན་གསལ་བ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ནམ། དམིགས་རྟེན་ལ་མི་རྩི་བར་གང་དུ་ཡང་མ་འཕྲོས་ཙམ་གྱི་ངང་ནས་སེམས་འདི་ཀ་གསལ་ལེ་ཧྲིག་གེ་བའི་དྭངས་ཆ་ཅན་དེ་ཀས་ཆོག་པ་ཡིན། མི་རྟོག་པའི་དོན་ཡང་དམིགས་རྟེན་གཅིག་ལ་གཏད་ནས་དེ་ལས་གཞན་གང་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པ་ཞིག་དགོས་སམ། དམིགས་རྟེན་ལ་མི་རྩི་བར་སེམས་འདི་ཀ་གང་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའམ། མི་འཕྲོ་བར་གནས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་ཡིན་འདྲིའོ། །དེ་ལ་ལན་དང་པོ་ལྟར་དུ་དྲན་པ་ཡང་དམིགས་རྟེན་གཅིག་ལས་མ་ཡེངས་པ་ཞིག་ལ་བྱ་དགོས། ཤེས་བཞིན་ཡང་དམིགས་རྟེན་གཅིག་པོ་དེ་ལས་ཡེངས་མ་ཡེངས་ཀྱི་བྱ་ར་བྱེད་པ་ཅིག་དགོས། གསལ་བ་ལ་ཡང་དམིགས་རྟེན་གསལ་བ་ཞིག་དགོས། མི་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དམིགས་རྟེན་གཅིག་ལ་གནས་ནས་དེ་ལས་གཞན་གང་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པ་ཞིག་དགོས་ཟེར་ན། དེ་འདྲའི་དྲན་ཤེས་བཞིན་དང་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་ལྡན་པའི་ཞི་གནས་དེ་ངེས་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་མ་ཚང་ན་ནི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་གཅིག་ གང་ལ་བྱེད། ཚང་ན་ནི་དེ་འདྲའི་ཞི་གནས་དེ་ལྷག་མཐོང་དང་སྦྲེལ་བའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་དེ་ཡང་དམིགས་རྟེན་ལ་གཏད་འདུག་པས་ན་དམིགས་བཅས་སྒོམ་པར་སོང་གི་དམིགས་མེད་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན་དེ་ལ་ལན་ཇི་ལྟར་འདེབས།དེས་ན་དེ་ལ་འགའ་ཞིག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་དམིགས་རྟེན་ལ་མི་རྩི་བར་སེམས་འདི་ཀ་གང་ལ་ཡང་མི་འཇུག་པར་མ་ཡེངས། མ་འཕྲོས་མི་རྟོག་པར་ཙེན་ནེ་གནས་ཤིང་དེའི་ངང་ནས་སེམས་འདི་ཀ་གསལ་ལེ་ཧྲིག་གེ་བའི་དྭངས་ཆ་ཅན་དེ་ལ་ཡུན་ཇི་ཙམ་སྡོད་ཐུབ་པའི་ཚེ་ནི། དེ་ལ་དྲན་ཤེས་བཞིན་དང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ལྔ་ཆར་ཚང་ཞིང༌། ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཡང་འདི་ཀ་ཡིན། མདོར་ན་ངེས་དོན་སྒོམ་པ། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གཞི་ཡིན། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་གི་དང་པོ་སོ་སོར་སྡུད་པ་རྣམས་འདི་ཀ་ཡིན་སྙམ་པ་ཡང་འདུག་སྟེ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཨེ་ཡིན་པ་འདུག་ནི་མདོ་རྒྱུད་དེའི་དགོངས་འགྲེལ་རྣམས་ལས་ཤེས་དགོས་ལ། རྒྱལ་བའི་གདམས་ངག་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་ཡང་རྒྱ་གར་དུ་ཤིང་རྟིའི་སྲོལ་འབྱེད་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་གྲགས་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་ཚན་གཅིག་དང༌། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་ཚན་གཅིག་སྟེ་འདི་གཉིས་སུ་ངེས་ཤིང༌། དེ་གཉིས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དྲན་ཤེས་བཞིན་དང༌། གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་རྣམས་དང་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་མི་འགྲིག་པ་འདུག
Chinese
因为地语等全部都包含在见、修、行三者之中，所以修行者们在判断正确与否时，也需要融入这三者。我之前所请教的，是从行持方面提出的疑问。现在，我将从见和修两个方面提出疑问，请不要因为之前的争论而感到厌烦，请您考虑这些问题。总的来说，佛陀的教诲如大海般深邃而广阔。特别是在见和修的交界处，烦恼的根源、歧途和堕落的危险非常大，因此需要仔细思考。即使是暂时的道路，如果有一天走错了，那会怎么样呢？这关系到永恒的事业，所以对于容易出错的地方，需要多么仔细的思考啊，请您好好考虑。那么，修行者们主要致力于见和修，因此，证悟空性的见解，必须与禅修的止观相结合。如果能做到这一点，就能实现见修双运，止观双融。而要做到这一点，首先必须要有像糌粑浆一样稳固的止观，否则无法让心专注于空性。如果没有让心专注于空性的良好禅定，那么在后得位时，就无法将显现的一切视为如幻如梦。因此，在修习胜观或以其意义进行禅修之前，止观非常重要，而止观有两个敌人，那就是掉举，那么掉举是什么？它和昏沉是一回事吗？如果是一回事，那么无著等将二者区分开来，这该如何解释？如果不是一回事，那么二者的区别又是什么？还有，在入定的时候，掉举是如何产生的？有什么对治方法可以防止二者的产生？还有，据说正念和正知非常重要。所有修行者都像风一样谈论着它们，那么如何区分和运用这二者呢？仅仅是不散乱就是正念吗？观察是否散乱就是正知吗？那么散乱和不散乱的含义是什么？是指从唯一的对境上散乱和不散乱吗？还是说不执着于对境，只是让心不外散就是正念，观察是否外散就是正知呢？还有，据说乐、明、无分别的禅修是禅修的顶峰。这里的明
English
Since the ground, speech, etc., are all included in the three aspects of view, meditation, and conduct, practitioners also need to integrate these three when judging what is correct or incorrect. What I asked before were questions arising from the aspect of conduct. Now, I will ask questions arising from the two aspects of view and meditation, so please do not be annoyed by the previous arguments, and please consider these questions. In general, the Buddha's teachings are as deep and vast as the ocean. Especially at the intersection of view and meditation, the root of afflictions, the danger of straying, and the risk of falling are very great, so careful consideration is needed. Even if it is a temporary path, what if one day it goes wrong? This concerns the eternal undertaking, so how much careful consideration is needed for places where mistakes can easily be made, please consider it well. Now, since practitioners mainly devote themselves to view and meditation, therefore, the wisdom that realizes emptiness must be inseparable from the calm abiding of meditation. If this can be achieved, then the union of view and meditation, the integration of calm abiding and insight, can be realized. To achieve this, first, there must be a stable calm abiding like zampa (roasted barley flour) paste, otherwise, the mind cannot focus on emptiness. If there is no good samadhi that allows the mind to focus on emptiness, then in the post-meditation state, there is no way to perceive all appearances as illusory. Therefore, before practicing vipassana or meditating on its meaning, calm abiding is very important, and calm abiding has two enemies, which are agitation. So what is agitation? Is it the same as dullness? If it is the same, then how can we explain that Asanga and others distinguish between the two? If they are not the same, then what is the difference between the two? Also, when in samadhi, how do subtle and gross forms of agitation arise? What are the antidotes to prevent the arising of these two? Also, it is said that mindfulness and awareness are very important. All practitioners talk about them like the wind, so how can we distinguish and apply these two? Is merely not being distracted mindfulness? Is observing whether one is distracted awareness? Then what is the meaning of being distracted and not being distracted? Does it mean being distracted and not being distracted from the single object of focus? Or does it mean not clinging to the object, but simply letting the mind not wander outward is mindfulness, and observing whether it wanders outward is awareness? Also, it is said that the meditation of bliss, clarity, and non-conceptuality is the pinnacle of meditation. The clarity here and the
Chinese
那么，如何认识这两种不分别念呢？光明的意义，是否也需要这个心有一个明显的目标？如果不执着于目标，仅仅在没有任何散乱的状态中，这个心本身就是明亮、清晰、具有澄澈的品质，这样就足够了吗？不分别念的意义，是否也需要专注于一个目标，并且不分别念其他任何事物？如果不执着于目标，仅仅是这个心不分别念任何事物，或者安住于不散乱的状态就足够了吗？我想问的是这些。如果按照第一个回答，那么忆念也必须是不散乱于一个目标。正知也必须是对同一个目标是否散乱进行观察。光明也需要一个明显的目标。不分别念也需要安住于一个目标，并且不分别念其他任何事物。如果这样说，那么如果这种具备忆念、正知、光明和不分别念的止住，在究竟意义上不具备，那么止观双运的一 又如何进行呢？如果具备，那么当这种止住与胜观结合时，胜观也专注于目标，因此就变成了有目标的禅修，而不是无目标的禅修。如果这样说，那么该如何回答呢？因此，有些人这样认为：所有这些都不执着于目标，这个心不介入任何事物，不散乱，不游移，不分别念，而是处于寂静的状态，并且在这种状态中，这个心本身就是明亮、清晰、具有澄澈的品质，如果能够在这种状态中停留足够长的时间，那么就具备了忆念、正知、乐、明、不分别念这五种品质，而且止观双运也就是这个。总之，究竟意义上的禅修，空性禅修，就是大手印的正行。六支瑜伽的第一个，各自收摄，也就是这个。也有人这样认为。所有这些是否正确，需要从经续及其注释中了解。诸佛的教言的注释，在印度也被认为是两大车轨的开创者，即龙树父子的传承和无著兄弟的传承，确定就是这两者。他们所说的忆念、正知，以及光明和不分别念，与你的这些不一致。
English
So, how are these two non-conceptualizations recognized? Regarding the meaning of clarity, is it also necessary for this mind to have a clear object of focus? If not clinging to an object, is it sufficient for this mind itself to be bright, clear, and possessing a quality of limpidity, just in a state of not being scattered anywhere? Regarding the meaning of non-conceptualization, is it also necessary to focus on one object and not conceptualize anything else other than that? If not clinging to an object, is it sufficient for this mind itself to not conceptualize anything, or to simply abide in a state of non-scattering? These are the questions I would like to ask. If, according to the first answer, then mindfulness must also be something that does not stray from a single object. Vigilance must also be something that observes whether or not one is straying from that single object. Clarity also requires a clear object of focus. Non-conceptualization also requires abiding on one object and not conceptualizing anything else other than that. If that is said, then if such a state of calm abiding that possesses mindfulness, vigilance, clarity, and non-conceptualization is not complete in the ultimate sense, then how can the union of calm abiding and insight be accomplished? If it is complete, then when such a state of calm abiding is combined with insight, the insight also focuses on an object, and therefore it becomes meditation with an object, and not meditation without an object. If that is said, then how should one answer that? Therefore, some think like this: all of that does not cling to an object, this mind does not engage in anything, is not scattered, does not wander, does not conceptualize, but abides in a state of stillness, and in that state, this mind itself is bright, clear, and possesses a quality of limpidity. If one can remain in that state for a sufficient amount of time, then one possesses all five qualities of mindfulness, vigilance, bliss, clarity, and non-conceptualization, and the union of calm abiding and insight is also this. In short, meditation in the ultimate sense, meditation on emptiness, is the actual practice of Mahamudra. The first of the six yogas, individually gathering together, is also this. Some also think like that. Whether all of these are correct needs to be understood from the sutras, tantras, and their commentaries. The commentaries on the instructions of the Buddhas are also considered in India to be the founders of two great chariot lineages, namely the lineage of Nagarjuna and his sons, and the lineage of Asanga and his brothers, and it is certain that these are the two. The mindfulness and vigilance, and the clarity and non-conceptualization that they spoke of, do not agree with yours.