Tibetan
མ་པ་ཁ་ཡར་བྱས་པས་ལམ་དུ་འགྲོ་སྙམ་ཡང་ངེས་འབྱུང་དང་སེམས་བསྐྱེད་གོ་བ་རྣམ་དག་ལ་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་ནས་མྱོང་བ་ཐོན་པ་མེད་པས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་ལ། སེམས་ཙམ། རང་རྒྱུད། ཐལ་འགྱུར་བ་གང་རུང་གི་ལྟ་བ་ལ་ཕུ་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་པར་བྱས་ནས། དེ་རྗེས་གནས་ཆ་བཙལ་བ་རྙེད་པ་དང༌། དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ལྟ་བའི་དམིགས་རྣམ་ལ་དྲན་ཤེས་བརྟེན་ནས་འདྲིས་པར་བྱས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་མྱོང་བ་མ་ཐོན་པས་ལམ་དུ་གཏན་མི་འགྲོ་བར་གདའ། དེ་བས་ཉན་བཤད་པ་རྣམས་ལ་བདག་མེད་ལ་དམིགས་པའི་གོ་ཡུལ་རགས་པ་རེ་འཐད་བྱས་པ་ མང་རབ་འོང་བས། ཐར་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་བ་ཉན་བཤད་བག་ཙམ་དྲག་པར་གདའ། འོན་ཀྱང་བཤད་ཉན་པ་རྣམས་ཀྱང་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་བདག་མེད་པ་གཉིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་དབུ་ཚད་ལྟ་བུ་ནས་གསུངས་པ་ལ་ལེགས་པར་བརྒལ་ཞིང་རྟོག་པའི་བློའི་ནུས་པ་མེད་པས་གཞན་གྱི་ཟེར་བགྲོས་ཉོག་ཉོག་མང་པོ་ཞིག་དང་ཐོས་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་དྲག་པར་སྒོམ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་ཟབ་མོའམ་ཞིག་ཡིན་ཟེར་ནས། དཀའ་ལས་མ་ཤི་བར་དུ་བྱ་དགོས་ལ། གནས་ལུགས་ལ་ངེས་ཤེས་ཏིལ་ཙམ་ཡང་འདྲོངས་རྒྱུ་མེད་པའི་རྩིས་དང་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་བསྐྱེད་རིམ་འཁོར་བཅས་ཀྱི་ཆོ་གའི་སྤྲས་སྤྲོས་དང༌། རྩ་རླུང་སོགས་ཀྱི་གཏམ་མང་པོ་ལ་མགོ་མྱོས་མྱོས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་པར་གདའ་བས་དོན་ཆུང་། བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་པ་རེ་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པ་ལ་མེད་མི་རུང་དུ་འདུག །དེའི་སྒོ་ནས་བཤད་ཉན་བྱས་ན་རང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཆེན་པོ་བྱར་ཡོད་མོད། འོན་ཀྱང་འདིའི་གོ་བ་ཐར་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་ཡང༌། འདིས་སྣང་ཤས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་མི་ནུས་པས་ཕལ་ཆེར་གྱི་རྒྱུད་ལ་རྙེད་བཀུར་གྱི་ཕྱིར་མི་དགེ་བ་ཚན་ཆེན་པོ་གསོག །བདག་མེད་ཀྱི་གོ་ཡུལ་རྣམ་དག་མ་རྟོགས་པའི་དགེ་རྩ་གང་བྱས་ཀྱང་འཁོར་བ་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུར་སྣང་ཤས་ཀྱིས་དབང་བྱས་ནས་ཐར་པའི་རྒྱུར་འགྲོར་མི་སྟེར་བས་སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་མ་མང་པོ་ཞིག་ཏུ་བསྟན་པ་ལ་ཕན་བཏགས་པས་ཆོག་པ་དེ་ད་ལྟའི་བསྟན་པ་དུམ་ཙམ་པ་འདི་མ་ཉན་འདུག་པས་སྙམ་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་བསྟན་པའི་ཁུར་ལྟར་སྣང་ཞིག་གིས་ཉམས་ པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་རྣམས་བྱིས་པའི་མདུན་མ་ཡིན། གདུལ་བྱ་ད་ལྟའི་འདི་འདྲར་མ་ཟད་སེམས་ཅན་མཐའ་མེད་པ་ཞིག་གིས་རྩིས་བཏང་དགོས། བསྟན་པ་ད་ལྟའི་འདི་འདྲར་མ་ཟད་བསྟན་པ་མཐའ་མེད་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་ཡུལ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་འདྲའི་རྩིས་བ
Chinese
雖然稍微努力了一下，想著可以走上正道，但是因為沒有對出離心和菩提心的清淨理解，通過正念進行觀察修而產生體驗，所以不能成為解脫和一切智的因。在唯識、自續、應成三者之中，首先要對其中任何一個宗見產生定解。之後，尋找適合的處所並找到它。通過觀察修，以正念依止於宗見的對境和行相，如果沒有產生毗缽舍那的體驗，那就永遠無法走上正道。因此，對於聽聞和講授佛法的人來說，對無我的粗略理解似乎是可以接受的，所以聽聞和講授佛法稍微好一些，可以成為解脫之因。然而，講授和聽聞佛法的人，對於作為佛法精髓的二無我，從名相之道的量論等方面進行精闢的辯論，卻沒有思維的能力，所以有很多來自他人的混亂言論，並且廣泛聽聞和強烈修持的一些人說這是深奧的。必須努力直到死亡，但對於實相卻沒有絲毫的定解，只是進行占卜、器情世界的分類、生起次第和圓滿次第的儀軌裝飾，以及關於脈氣等等的許多言論，一直處於頭昏腦脹的狀態，所以意義不大。對於努力獲得對無我之義的定解，似乎是不可或缺的。如果通過這種方式進行講授和聽聞，就能對自他產生巨大的利益。然而，雖然這種理解可以成為解脫之因，但它無法壓倒現有習氣，所以大多數人為了名聞利養而積累了大量的惡業。無論做什麼樣的善根，如果沒有證悟清淨的無我之義，都會被現有習氣所控制，而成為輪迴的因，無法成為解脫之因，所以在許多世中，僅僅是對佛法做出了貢獻就足夠了，因為他們沒有聽從現在這種短暫的佛法，所以被一種自以為是的慈悲和看似承擔佛法重擔的態度所毀壞。這些都是孩子們的伎倆。不僅要考慮到現在這樣的所化機，還要考慮到無量無邊的眾生。不僅要考慮到現在這樣的佛法，還要考慮到無量無邊的佛法，同樣也要考慮到所有的生命、地點和時間。
English
Although some effort is made, thinking that one can go on the right path, but because there is no pure understanding of renunciation and bodhicitta, and no experience is produced by contemplating with mindfulness, it cannot become the cause of liberation and omniscience. Among the views of Cittamātra, Svātantrika, and Prāsaṅgika, one must first have a definite understanding of any one of them. After that, find a suitable place and find it. Through analytical meditation, relying on mindfulness on the object and aspect of the view, if the experience of vipassanā does not arise, then one will never be able to go on the right path. Therefore, for those who listen to and teach the Dharma, a rough understanding of focusing on selflessness seems acceptable, so listening to and teaching the Dharma is slightly better and can become the cause of liberation. However, those who teach and listen to the Dharma, regarding the two selflessnesses as the essence of the Dharma, engage in elaborate debates from the perspective of valid cognition in the path of characteristics, but lack the ability to think, so there are many confusing words from others, and some who listen widely and practice intensely say that this is profound. One must strive until death, but there is not even a sesame seed of definite understanding of reality, only divination, the classification of the container and its contents, the ornamentation of the rituals of the generation stage and the completion stage, and many words about the channels and winds, etc., one remains in a state of dizziness, so it is of little significance. It seems indispensable to strive to obtain a definite understanding of the meaning of selflessness. If teaching and listening are done in this way, great benefit can be brought to oneself and others. However, although this understanding can become the cause of liberation, it cannot overwhelm the existing tendencies, so most people accumulate a great deal of non-virtue for the sake of fame and gain. Whatever virtuous roots are done, if the pure meaning of selflessness is not realized, they will be controlled by existing tendencies and become the cause of samsara, unable to become the cause of liberation, so in many lifetimes, it is enough to have only contributed to the Dharma, because they have not listened to this short-lived Dharma, so they are ruined by a self-righteous compassion and an attitude that seems to bear the burden of the Dharma. These are children's tricks. Not only must one consider the disciples of the present, but also countless sentient beings. Not only must one consider the Dharma of the present, but also countless Dharmas, and similarly, all lives, places, and times.