Tibetan
ཞག་ནས་ངེས་འབྱུང་ལ་རྟོག་བསྒོམ་བྱ་དགོས། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པ་པོས་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་དང༌། གཞན་དོན་གྱི་ཕན་ཡོན་ལ་དྲན་ཤེས་ཐུན་རེ་བསྟེན་ནས་སེམས་བསྐྱེད་ལ་མྱོང་བ་འདོན་པའི་དམིགས་རྣམ་ནས་གོམས་པར་མ་བྱས་ན་གཞན་གང་བྱས་ཀྱང་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་དགེ་རྩ་རྣམས་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་དབང་བྱས་ནས་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ངེས་འབྱུང་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་པར་མ་བྱས་ན་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཤས་ཀྱིས་དབང་བྱས་ནས་འཁོར་བ་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་གདམས་ངག་གང་ཟབ་ཟེར་བ་རྣམས་བཞག་ནས་ཐོག་མར་ངེས་འབྱུང་དང་བྱང་སེམས་ལ་མྱོང་བ་ཐོན་པ་རེ་ངེས་པ་བྱ་དགོས། དེ་སྐྱེས་པ་དང་དེ་ནས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་དབང་མེད་དུ་འགྲོ་བས། དེས་ན་འདི་ལ་སྒོམ་རིན་མི་ཆོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ལམ་གྱི་གནད་གཏན་ནས་མ་ཤེས་པ་ཡིན་གསུང༌། དེ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཐོག་མར་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱས་ནས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཐོག་མར་མི་རྟོག་པ་ལ་དྲན་ཤེས་བརྟེན་ནས་གནས་པ་བརྟན་པོ་འོང་བའི་ཞི་གནས་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་གི་སྤྱོད་ལམ་དང་བསྲེ་ཐུབ་པའི་གནས་པ་བརྟན་པོ་ཞིག་བཙལ་ལ། དེ་ནས་ལྷག་ མཐོང་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་ཞིག་མ་རྙེད་པའི་གོང་དུ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་ཀྱང་འཕྲོ་དྲགས་པས་མྱོང་བ་མི་ཐོན། གནས་ཆ་རྙེད་ཀྱང་ཐོས་པ་རྣམ་ངག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་མེད་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ངེས་ཤིག་མེད་ན་ལྷག་མཐོང་གི་མྱོང་བ་རྣམ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད། དེས་ན་གནས་ཆ་ནམ་རྙེད་པ་དང་དེ་ནས་ལྟ་བ་ལ་མྱོང་བ་གདོན་ཏེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཡུལ་སྣང་གཞན་ལ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམས་ན་ཡང་མྱོང་བ་ཐོན་པ་འོང་མོད། འོན་ཀྱང་གནད་དུ་ཆེ་བ་ནི་དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་ན་བདག་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ལེགས་པར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་མ་རྙེད་པ་དང་དེ་ཀའི་ངང་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ནས་བཞག །ནམ་འཕྲོ་བ་དང་ཡང་སྔར་བཞིན་རིགས་པས་བཙལ་ནས་མ་རྙེད་པ་དང་དེ་ཀའི་ངང་ལ་བཞག་སྟེ། དཔྱོད་པ་འདི་ཧ་ཅང་མང་དྲགས་ན་འཕྲོ་ཤས་ཆེར་སོང་ནས་མྱོང་བ་མི་ཐོན། དེས་ན་ད་ལྟའི་གདམས་ངག་པ་རྣམས་འདོད་པ་ལྟར་སེམས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་བཞག་ནས། དེ་ནས་ལྟ་བས་གནས་ལུགས་ཅིར་ཡང་ཐ་སྙད་གདགས་ས་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་སྐྱོང་ལུགས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་འཇོག་པ་འདིས་སེམས་གནས་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་མྱོང་བ་ཐོན་པ་མི་སྲིད་གསུང་བས་གནས་པ་རྙེད་ནས་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ནས་གསུངས་པའི་དཔྱད་སྒོམ་མ་བྱས་ན་ལྟ་བ་ལ་མྱོང་བ་མི་ཐོན་ པས་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་དགོས། དཔྱད་སྒོམ་ཡང་སྔར་ལྟར་ཡིན་གྱི། འགའ་ཞིག་ལྟར་རྒྱུན་པར་བསམ་བློ་འབའ་ཞིག་གཏོང་བ་ཡང་མ་ཡིན། གནས་ཆ་གཏན་མ་བཙལ་བར་ལྟ་བ་སྐྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན། དེས་ན་ད་ལྟའི་སྒོམ་ཆེན་གྱི་གནས་པ་སྐྱོང་ལུགས་འདི་གཏན་ནས་ལམ་ངོ་བོ་མིན་གསུང༌། འདི་རྣམས་རང་རེ་དང་མཐུན་ཤས་ཆེ་བས་ཟུར་ཙམ་སྨོས་པ་དང་ངེས་ཤེས་རྔམ་ཅན་འདྲོངས་མཆི། ངེད་ཀྱི་ཡིད་ལ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱིས་སྒོམ་དང་ལྟ་བ་ཁྱད་མི་སྣང་བས་རུང་ལ། རང་རྒྱུད་ཕྱིན་ལ་སྒོམ་ལུགས་འདི་ལ་ངོ་བོའི་སྒོམ་ལུགས་སུ་འོང་ས་ཡེ་མི་འདུག་སྙམ་ནས་ཞུས་པས་ཕྱི་མ་དེ་གར་འདུག །ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བསྒོམས་ན་སེམས་གནས་སྐྱོང་བ་རྐྱང་པར་འགྱུར་གྱི། ལྷག་མཐོང་ལ་ནི་ངེས་པར་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་དགོས་གསུང༌། མདོར་ན་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཅི་ཡང་མིན་པ་དང་བློས་ཀྱང་ཅི་ཡང་མི་འཛིན་པ་གཉིས་མཐུན་པར་འདུག་བསམ་པ་དང༌། མདོ་རྒྱུད་རྣམས་སུའང་ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་མང་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་ནས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སྒྲ་རྟོག་བཀག་པའི་སྒོམ་ལ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་འཁྲུལ་འདུག་པ་འདི་གཏན་མི་རིགས་ཏེ། ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་བསྔགས་པ་དཔག་མེད་གསུངས་པ་ནི། སྒྲ་རྟོག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་འཛིན་པ་མཐའ་དག་དག་ནས་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་དང་བློ་ གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་སོང་བ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་དགོངས་ལ། སོ་སྐྱེ་ལ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་པ་དང་བློ་གཉིས་རོ་གཅིག་ཏུ་སོང་བའི་དོན་མཐུན་པ་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སོ་སྐྱེ་ལ་གནས་ལུགས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་སྒྲ་རྟོག་བཀག་པའི་སྒོམ་ཙམ་གྱིས་དེ་ཡུལ་དུ་བྱ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟོག་མེད་ཀྱིས་གནས་ལུགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ན་མངོན་གྱུར་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ལ་སོ་སྐྱེའི་རྟོག་མེད་ཀྱིས་ཉམས་ལེན་བྱ་མིན་ནུས་པས་དེ་འཕགས་པ་ལ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སོགས་ལ་གནས་ལུགས་སུ་ཞེན་ནས་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཞུགས་པས་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་དང་རོ་གཅིག་པའི་རྟོག་མེད་ཐོབ་པ
Chinese
因此，必须从厌离心出发进行思维修习。大乘修行者，如果不通过对自利作意的过患和利他之利益，以忆念和正知相结合，从引发菩提心的体验之所缘境入手进行串习，那么无论做什么都不会成为道。否则，所有善根都会被自利作意所控制，而仅仅成为低劣菩提之因。例如，如果不串习忆念和正知相结合的厌离心之所缘境，那么所有善行都会被显现所控制，而仅仅成为轮回之因。因此，放下所有所谓的甚深口诀，首先必须确定生起厌离心和菩提心的体验。一旦生起，所有善行都会不由自主地成为解脱和一切智之因。因此，认为不值得修习这个，就是根本不了解道的要点，（上师）如是说。像这样，首先通过这二者成熟相续，然后使之解脱，首先要寻求一种稳定的止观，即通过忆念和正知相结合，使不作意达到稳固，并能与行住坐卧的威仪相结合。之后，必须修习胜观。也就是说，在没有找到心的安住之处之前，即使修习胜观也会过于分散，无法产生体验。即使找到了安住之处，如果没有通过听闻和辩论的力量，对无我产生坚定不移的定解，那么也无法生起清净的胜观体验。因此，一旦找到了安住之处，就要从见解中产生体验。也就是说，即使像这样确定外境显现也无自性，然后进行修习，也能产生体验。然而，关键在于，首先通过人无我的七相推理来寻找，如果能很好地通过理智确定这种无我，并在没有找到的情况下，在这种状态中结合忆念和正知而安住。一旦散乱，就再次像以前一样通过理智寻找，并在没有找到的情况下，在这种状态中安住。如果这种观察过于频繁，就会过于分散，无法产生体验。因此，现在的口诀派修行者们，按照自己的意愿，让心什么也不作意地安住。之后，又通过见解确定实相是没有任何可以安立名言之处，并将二者混合在一起，从而...
English
Therefore, one must contemplate and meditate starting from renunciation. If a Mahayana practitioner does not cultivate the faults of self-cherishing and the benefits of benefiting others by relying on mindfulness and awareness in each session, starting from the object of experience that generates bodhicitta, then whatever else is done will not become the path. Otherwise, all virtuous roots will be controlled by self-cherishing and will only become the cause of inferior enlightenment. For example, if one does not cultivate the object of experience that combines mindfulness and awareness with renunciation, then all virtues will be controlled by appearances and will only become the cause of samsara. Therefore, putting aside all the so-called profound instructions of mantra and so on, one must first ensure that the experience of renunciation and bodhicitta arises. Once that arises, all virtues will involuntarily become the cause of liberation and omniscience. Therefore, to think that it is not worth meditating on this is to not understand the key points of the path at all, (the master) said. In this way, first maturing the mindstream through these two, and then liberating it, one must first seek a stable calm abiding that comes from relying on mindfulness and awareness on non-conceptuality, and that can be combined with the conduct of walking, standing, sitting, and lying down. After that, one must cultivate insight. That is, even if one cultivates insight before finding a place of rest for the mind, it will be too scattered and no experience will arise. Even if one finds a place of rest, if one does not have a firm conviction in selflessness through the power of hearing and reasoning, then there will be no opportunity for pure insight experience to arise. Therefore, once one finds a place of rest, one must generate experience from the view. That is, even if one determines that external appearances are also without inherent existence in this way, and then cultivates, experience will arise. However, the key is that one should first search for the selflessness of the person through the sevenfold reasoning, and if one can well establish this selflessness through reasoning, and abide in that state, combining mindfulness and awareness, without finding it. Once scattered, one should again search through reasoning as before, and abide in that state without finding it. If this investigation is too frequent, it will be too scattered and no experience will arise. Therefore, present-day instruction practitioners, according to their wishes, let the mind abide without conceiving of anything. After that, they determine through the view that reality is without any place to establish terms, and mix the two together, thereby...
Chinese
像这样什么也不放在心上，仅仅是安住，是不可能生起胜观的体验的。因此，在获得安住之后，如果不进行从名相乘所说的观察修，就不会对见解产生体验，所以必须进行观察修。观察修也和以前一样。不像有些人那样，总是仅仅思考。不彻底寻找安住之处，也不培养见解。因此，现在的大圆满修行者培养安住的方式，根本不是道的本质。这些和我们很相似，所以稍微提了一下，希望你们能生起强烈的定解。我认为，按照应成派的观点，禅修和见解没有区别是可以的。但对于自续派来说，我认为这种禅修方式根本无法成为本质的禅修方式，所以问了一下，结果后者是对的。应成派也那样做的话，就只会变成培养止，而对于胜观，则必须进行观察修。总之，认为事物的实相什么也不是，心也什么都不执著，这二者是一致的。并且，在经续中也多次出现像“什么也不修就是修实相”这样的话，因此，把什么也不放在心上，当成是遮止语分别的禅修，误以为这就是修实相，这是绝对不行的。说“什么也不修就是修实相”，并且赞叹它无量功德，这是指一切执著都已清净，非名相的胜义谛和智慧二者融为一体的圣者的等持。因为凡夫绝对没有非名相的胜义谛和智慧二者成为一体的情况。并且，对于凡夫来说，实相是隐蔽的，所以仅仅通过遮止语分别的禅修是无法将它作为对境的。如果无分别将实相作为对境，就会变成现量。因此，非名相是凡夫的无分别无法修持的，那是圣者的境界。作为进入那个境界的方法，执著于缘起无自性等等为实相，通过观察修进入，从而获得与非名相的胜义谛成为一体的无分别。
English
Like this, not holding anything in mind and merely abiding is impossible to generate the experience of vipassanā. Therefore, after gaining stability, if one does not engage in analytical meditation as taught in the characteristic vehicle, one will not have experience in view. Therefore, one must engage in analytical meditation. Analytical meditation is also the same as before. It is not like some people who always just think. One does not cultivate view without thoroughly searching for the place of abiding. Therefore, the way present-day Great Perfection practitioners cultivate abiding is definitely not the essence of the path. These are very similar to us, so I mentioned them briefly, and I hope you will generate strong conviction. I think that according to the Prasangika view, it is okay that meditation and view are not different. But for the Svatantrika, I think this meditation method can never become the essence of meditation, so I asked, and the latter was correct. If the Prasangika also does that, it will only become cultivating shamatha, but for vipassanā, one must definitely engage in analytical meditation. In short, thinking that the reality of things is nothing and the mind does not grasp anything are in agreement. And, in the sutras and tantras, there are many instances of statements like, "Not meditating on anything is meditating on reality." Therefore, taking not holding anything in mind as the meditation of blocking verbal concepts and mistaking it for meditating on reality is absolutely not right. Saying "Not meditating on anything is meditating on reality," and praising its immeasurable qualities, refers to the noble ones' samadhi where all grasping is purified and the non-conceptual ultimate truth and wisdom become one. Because ordinary beings absolutely do not have the case where the non-conceptual ultimate truth and wisdom become one. And, for ordinary beings, reality is hidden, so it is impossible to make it an object merely through the meditation of blocking verbal concepts. If non-conceptuality makes reality an object, it would become manifest. Therefore, the non-conceptual cannot be practiced by the non-conceptuality of ordinary beings; that is the realm of the noble ones. As a method to enter that realm, one clings to dependent origination, selflessness, etc., as reality, and enters through analytical meditation, thereby obtaining the non-conceptuality that becomes one with the non-conceptual ultimate truth.
Tibetan
ར་འགྱུར་གསུང༌། དེས་ན་སྒོམ་དུ་མ་ཟད་ལྟ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་ཡང་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་ལྟར་བྱེད་ན། གང་གིས་བཤད་ནས་གང་གིས་ཉན། སུས་གོ་འོན་ཀྱང་རྟོག་པས་ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་བཙལ་དགོས། ད་མ་བྱས་ན་ལྟ་བ་གོ་བ་གར་སྲིད། དེས་མཚོན་ནས་དཔག་ཏུ་མེད། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བ་འཕགས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་མཉམ་གཞག་ན་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཞིག་པས་མཉམ་གཞག་དང་ཁྱད་མེད། དེ་དག་གི་རྗེས་ཐོབ་ན་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་དགག་ཏུ་མེད་པར་འཆར་བས། སོ་སྐྱེ་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ངེས་པར་རང་ལུགས་ལ་ཡང་འདོད་དགོས། དེ་ཁས་ བླངས་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར། དེ་དགག་ཏུ་ཡང་མི་ནུས་པས་ཁས་བླང༌། གཞན་ངོར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་བསམ་པ་ལ་བརྟགས་ནས་དེས་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁོའི་འདོད་པ་སུན་དབྱུང་དགོས་པས་དེ་ལ་ནི་རྒྱང་པན་ཡར་བཅད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁས་འདི་ལེན་དང་འདི་མི་ལེན་མེད། དེ་ཡང་ཁོ་གང་འདོད་པའི་ལོག་ཕྱོགས་དེ་ཁས་བླངས་ནས་མགོ་མཚུངས་སོགས་བྱས་པས། མཐར་ཁོའི་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་བ་དང༌། རང་ལུགས་བཞག་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བསྟན་ལ། རང་གིས་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཁས་བླངས་པར་བསྟན་པས་གཉིས་ཀ་མཉམ་པོར་འགྲོ། དེ་ཡང་གཞན་ངོར་ཁས་བླངས་ཙམ་ཡིན་གྱི། ངས་ཁས་མ་བླངས་ཟེར་དུ་མི་བཏུབ་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁོས་སྐྱོན་མ་མཐོང་གི་བར་དུ་རང་གི་ཞེས་འདོད་ཡིན་པ་བཞིན་བྱེད་དགོས་གསུང༌། དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་མྱོང་བ་ཐོན་པ་དང༌། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་དུ་མ་ལ་རྩལ་སྦྱང་ངོ༌། །སྔགས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་རྣམས་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་མྱོང་བ་འདོན་ལུགས་འདི་མེད་པས། དེ་རྐྱང་པ་བྱས་ན་ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་ལམ་དུ་གཏན་མི་འགྲོ། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྐྱེས་ནས་སྒྲ་རྟོག་གཏན་མི་རྒྱུ་བའམ། རྒྱུ་ཡང་གནས་ཆེ་སྟོབས་ཆེས་པས་གཅིག་ནས་གཉིས་སུ་མཚམས་སྦྱོར་མི་ཐུབ་པར་དམིགས་གཏད་ཞིག་པ་སྙམ་བྱེད་པ་དང༌། ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟར་འཆར་བ་ཡང་འོང་ ཡང་སྒྲ་རྟོག་གནས་ཆ་ཆེས་པས་ཞི་གནས་ཀྱི་མཐུས་བཀག་པའི་དམིགས་གཏད་ཞིག་པ་འདྲ་བ་ཞིག་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི། གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་པས་འདི་འཇིག་མི་ཐུབ། བསམ་གཏན་བཞི་ཐོབ་ན་ཡང་འོང༌། ཡུལ་ལྔའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་བཞག་པ་ནི་ན