Tibetan
ཇིག་པ་མེད། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མི་སྟོང་བའི་ཕྱོགས་ལ་དེ་དག་མི་རུང་གི །སྟོང་པའི་ལུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་འཐད་པར་གསུངས་པ་དང༌། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར། གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་མི་འགྱུར༌། ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡུལ་དང་དུས་ཆེས་བསིལ་ན་གང་དུའང་གཟུང་ས་མི་འདུག་སྙམ་པའི་གོ་བ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པར་འཇོག་ན། སྦྱང་བ་ཙམ་མ་བྱས་པའི་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་བརྟུལ་བས་ཀྱང་རྟོགས་པར་ནུས་པས་དཀའ་བའི་དོན་མེད་ཀྱང༌། དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི །དོན་དམ་པར་དམིགས་གཏད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ཁས་བླང་པས་ཆོག་པའི་གཉིས་ཚོགས་དེ་དཀའ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀ་དགོས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་མ་ཤེས་ན། བསྟན་པའི་དེ་ཉིད་ མི་ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་ན་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ལ་མི་རྨོངས་པ་དང༌། དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚོགས་གཉིས་བསགས་ནས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྲོ་བར་གསུངས་ཏེ། རྩ་བ་ལས། གང་དག་བདེན་པ་རྣམ་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ༌། དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ནི། ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་རྣམ་མི་ཤེས། །ཞེས་དང༌། བདེན་གཉིས་ལས། །བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག༌། ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་པའི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ནའང་རྟོགས་དཀའ་བར་གསུངས་ཏེ༌། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས། འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཟབ་སྟེ་མཐོང་བར་དཀའ། །སུས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་ཅིང་ཐོབ་པར་འགྱུར་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་ཕན་མཛད་བརྩེ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་བརྙེས་ནས་ནི། །སེམས་ཅན་ཚོགས་སུས་ཤེས་སྙམ་ཐུགས་ཁྲལ་ཆུང་བར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་ཤིང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་བདེ་བླག་ཏུ་འཇུག་པར་མི་ནུས་པ་དཔེ་དང་བཅས་པ་དང༌།མདོ་དེའི་དོན་ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས། རེ་ཞིག་ལུས་ནི་མི་གཙང་ཉིད། །རགས་ཤིང་མངོན་སུམ་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །རྟག་ཏུ་སྣང་བའང་གང་གི་ཚེ། །སེམས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ། དེ་ཚེ་དམ་ཆོས་གནས་མེད་པ། །ཕྲ་རབ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ། །ཟབ་མོ་དེ་ཀོ་ཇི་ལྟར་བུར། །སེ
Chinese
没有毁灭。如果这样，你就不应有四圣谛。像这样，对于不空的一方，这些是不行的。对于空性的宗派，则非常合理。而且，还是在那部经里说：对于谁，空性是可行的，对于他，一切都是可行的。对于谁，空性是不可行的，对于他，一切都是不可行的。这样从顺逆两个方面清楚地说明了。因此，对于事物，如果地点和时间非常寒冷，就产生任何地方都抓不住的感觉，如果仅仅把这种感觉当作获得了空性的见解，那么，即使是没有经过修习的、根器非常迟钝的人也能证悟，这样就没有什么困难的意义了。但是，仅仅这样是不行的。究竟上，一切执着都寂灭，世俗如幻，对于轮回和涅槃的一切安立都承认，这样的二者聚合是困难的，因此空性难以证悟。由于二者都需要，如果不了解二谛的差别，就不了解教法的实相，如果了解，就不会迷惑于佛陀的密意，依靠胜义谛和世俗谛，积累二资粮，就能达到圆满的顶峰。如根本颂云：谁若不知二谛别，彼则不解佛陀教，甚深之实性。又如《二谛经》云：知二谛差别者，不迷于能仁之教，彼等无余积资粮，将往圆满之彼岸。这样说了。这在世尊住世时的眷属中也说是难以证悟的。如《功德宝藏》中说：导师们的法甚深，难以见到，无人能证悟，也无法获得。因此，利益者慈悲的菩提证悟后，心想谁能了解众生，而略微感到忧虑。这样说了，并且用比喻说明了心不能轻易地安住在空性上。那部经的意义也在《宝鬘论》中说：暂且身体是不净的，粗大且是现量行境，恒常显现之时，不住于心中，那时正法无处安住，极细微非现量，甚深之法如何能
English
There is no destruction. If so, you should not have the Four Noble Truths. Like this, for the non-empty side, these are not feasible. For the emptiness doctrine, it is very reasonable. Moreover, it is also said in the same text: For whom emptiness is feasible, for him, everything is feasible. For whom emptiness is not feasible, for him, everything is not feasible. Thus, it is clearly explained from the perspective of going and returning. Therefore, for things, if the place and time are very cold, the feeling arises that there is nothing to grasp anywhere. If merely having this feeling is regarded as having attained the view of emptiness, then even those with very dull faculties who have not practiced can realize it, so there is no meaning of difficulty. However, that alone is not enough. Ultimately, all fixations are pacified, and conventionally, like illusions, all the establishments of samsara and nirvana are accepted. This union of the two is difficult, so emptiness is difficult to realize. Since both are necessary, if the distinction between the two truths is not understood, then the reality of the teachings is not understood. If it is understood, one will not be confused about the Buddha's intention. Relying on the ultimate truth and the conventional truth, accumulating the two accumulations, one can reach the peak of perfection. As the root text says: Those who do not know the distinction between the two truths do not understand the profound reality of the Buddha's teachings. Also, as the Two Truths Sutra says: Those who know the distinction between the two truths are not confused about the teachings of the Sage. They accumulate all the accumulations and will go to the other shore of abundance. This is said. This is said to be difficult to realize even in the assembly when the Bhagavan was alive. As it says in the Jewel Heap of Qualities: The Dharma of the guides is profound and difficult to see. No one can realize it or obtain it. Therefore, the benefactor, compassionate and enlightened, after attaining enlightenment, thought, 'Who can understand sentient beings?' and felt a little worried. This is said, and it is illustrated with an example that the mind cannot easily rest in emptiness. The meaning of that sutra is also stated in the Garland of Jewels: For the time being, the body is impure, coarse, and an object of direct experience. When it constantly appears, it does not abide in the mind. At that time, the sacred Dharma has no place to abide. How can that subtle, non-direct, profound Dharma be
Tibetan
མས་ལ་བདེ་གླག་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཆོས་འདི་ཟབ་ཕྱིར་སྐྱེ་བོ་ཡིས། །ཤེས་པར་དཀའ་བར་ཐུགས་ཆུད་དེ། །དེས་ན་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་ནས། །ཆོས་བསྟན་པ་ལས་ལོག་པར་གྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་སྤྱིར་འདི་སྟོན་པ་དང༌། ཉན་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་འདིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་སྟོན་པ་པོ་དང༌། ཉན་པ་པོ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བས་ན་གང་བྱུང་བྱུང་ལ་བྱས་པས་མི་འོང་ངམ་སྙམ། །དེ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པའི་ཐོས་བསམ་གྱིས། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་དག་རྙེད་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པར་དག་པ་སྐྱེད་པ་ལ་མེད་མི་རུང་དུ་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་ན་ཅི་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྒྲུབ་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཞི་གནས་དངོས་སམ། ཡང་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་གནས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཅིག་ངེས་པར་བཙལ་དགོས་སོ། དེ་གཉིས་ཚགས་སུ་ཚུད་པ་དང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། །སྔར་བཤད་པའི་ལྟ་བ་མེད་ན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བྱུང་ཡང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་གནས་པ་མིན་པས་ཞི་གནས་སུ་ཟད་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་ གི་དོན་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ལྟ་བའི་གོ་བ་རྙེད་ཀྱང་ཞི་གནས་བརྟན་པོ་མེད་ན་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཧ་ཅང་གཡོ་བས་སོ་སོར་རྟོག་པས་ཇི་ཙམ་དཔྱད་ཀྱང་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་མི་འབྲེལ་བས་གཉིས་ཀ་དགོས་པར་གཞུང་ཚད་ལྡན་ཕལ་ཆེ་བ་ནས་གསུངས་པའི་དོན་དེ་ལྟར་ལགས། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གོལ་ས་བཅད་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེད་པའི་ལུགས་ལ་མདོ་ཙམ་བཀོད་ན་འདོད་པ་མི་རྫོགས་པར་སྣང་ཞིང༌། །རྒྱས་པར་བྱས་ན་ཚིག་གི་ཁུར་ཧ་ཅང་ཡང་ཆེས་ནས་འགྲོ་བར་སྣང་བས་ད་རེས་ལ་ཡི་གེར་མ་བཀོད། །སྤྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བྱས་ཀྱང་ཕན་ཐོགས་པའི་རིགས་སུ་མི་སྣང་བས་གྱིས་ཟེར་བས་བསྐུལ་མཁན་ཆེ་ཆུང་ཅི་རིགས་སུ་བྱུང་ཡང་སྔར་མ་བྱས། དམ་པ་ཁྱེད་གཞན་དང་མི་འདྲ་ཞིང༌། གསུང་ཤོག་བཀའ་ནན་ཆེར་གནང་བ་དང༌། གསུང་འཕྲིན་ལའང་ནན་ཆེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡང་སྣང་བས་ལུང་དང་སྦྱོར་བ་དང༌། རིགས་པས་མཐའ་གཅོག་པའི་སྤྲོས་པ་རྣམས་དོར་ནས་མདོ་ཙམ་ཕུལ་བ་ལགས་པས། ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱད་དེ་རིགས་པ་ལྟ་ན་ཐུགས་ཉམས་སུ་བཞེས་པ་ཞུ། དཔག་མེད་དཀའ་བས་འཕགས་པའི་ཡུལ་བགྲོད་ཅིང༌། མཁས་
Chinese
将快乐带入母亲的怀抱。因为此法甚深，众生难以理解，因此，能仁佛陀放弃了传法。如是说。因此，一般来说，宣讲者和听闻者，特别是此三摩地在相续中生起的宣讲者和听闻者，极其难以寻觅，所以心想随便找个人来做是不行的吧。如是，通过无垢的闻思，获得清净的空性见，对于生起清净的空性三摩地来说是必不可少的。否则，如果不能通达事物的实相，又以什么为所缘而生起呢？不仅如此，还必须寻求以如理如实的方式修习的真实止观，或者如前所述的具有四种特征的三摩地，与止观相顺之物。这二者圆满后，应当修习止观双运的三摩地，即一心安住于离戏之义。如果没有前述的见解，即使生起了一心安住，也不是安住于离戏之义，所以只是止观，没有胜观的意义。 同样，即使获得了如理如实的见解，如果没有稳固的止观，心识会非常动摇，无论如何以分别念进行观察，也无法使止观相结合，所以二者都是必需的，这是大多数合格的论典中所说的意义。为了断除颠倒的歧途，生起如理如实的见解，如果简略地叙述，似乎不能满足愿望。如果详细地叙述，又会觉得文字的负担太重，所以这次就没有写成文字。一般来说，即使对这样的道之次第进行安立，也觉得没有什么利益，所以无论大小劝请者如何劝说，以前也没有做过。尊者您与其他人不同，而且您非常强调书面指示，书信中也有强调的原因，所以舍弃了以圣教和理证进行辨析的繁琐，只是简略地奉献给您。请您再三地进行研究，如果符合道理，请您用心修持。历经无数艰难险阻，前往圣地印度，
English
Will bring happiness into the mother's embrace. Because this Dharma is profound, it is difficult for beings to understand, therefore, the Sage Buddha gave up teaching the Dharma. Thus it is said. Therefore, in general, the speaker and the listener, especially the speaker and the listener in whom this samadhi has arisen in their continuum, are extremely difficult to find, so one might think that it is not possible to just find anyone to do it. Thus, through immaculate hearing and thinking, obtaining the pure view of emptiness is indispensable for generating the pure samadhi of emptiness. Otherwise, if one does not understand the reality of things, what will one take as an object and generate it from? Not only that, but one must also seek the actual shamatha that is cultivated in a non-erroneous way, or a samadhi with four characteristics as mentioned earlier, which is in accordance with shamatha. When these two are complete, one should cultivate the samadhi of shamatha-vipashyana union, which is to abide single-pointedly on the meaning free from elaboration. If there is no view as mentioned earlier, even if single-pointed abiding arises, it is not abiding on the meaning free from elaboration, so it is only shamatha, and there is no meaning of vipashyana. Similarly, even if one obtains the understanding of a non-erroneous view, if there is no stable shamatha, the mind will be very agitated on the object, so no matter how much one analyzes with discrimination, shamatha and vipashyana will not be united, so both are necessary, which is the meaning stated in most qualified treatises. In order to cut off the wrong path of error and generate a non-erroneous view, if one describes it briefly, it seems that one's wishes cannot be fulfilled. If one describes it in detail, one feels that the burden of words is too heavy, so this time it has not been written down. In general, even if one establishes the stages of such a path, it does not seem to be of any benefit, so no matter how much the persuaders, big or small, urge one to do so, one has not done so before. Venerable one, you are different from others, and you emphasize written instructions very much, and there is also a reason for emphasizing it in your letters, so I have abandoned the elaboration of analyzing with scripture and reasoning, and have only offered it to you briefly. Please study it again and again, and if it is in accordance with reason, please put it into practice in your heart. Having gone to the holy land of India through countless difficulties,