Tibetan
འབྲས་གསུམ་དང་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྲིན་ལས་འཆར་ཚུལ་ཚིག་ཉུང་ལ་དོན་འདྲིལ་བ་ཅིག་དགོས་གསུང་བ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། མཁས་པའི་གཞུང་ལ་གཞི་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཏེ། །ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་གཞི་དང༌། །དྲི་མ་སྦྱོང་བའི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞི། །དང་པོ་ལྟར་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །དོན་དམ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བས་ཡོད་མཐའ་དགག །ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མས་མེད་པའི་མཐའ་སྤངས་ཏེ། །སྒྲོ་སྐུར་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་མཐའ་གཉིས་ཀྱི། །ལྟ་བ་ངན་པའི་གདོན་ལས་གྲོལ་བར་བྱ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་དྲི་བཅས་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས། རང་བཞིན་གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། དྲི་མ་འབྲལ་དུ་རུང་བའི་གློ་བུར་བར། །ཤེས་ནས་ཁམས་སྦྱང་ཕྱིར་དུ་བརྩོན་པར་བྱ། །དྲི་མ་དག་བྱེད་དངོས་ནི་སྟོང་པའི་ལན། །འོན་ཀྱང་ལམ་འདིས་དྲི་མ་བག་ཆགས་དང༌། །བཅས་པ་མ་ལུས་དག་པར་བྱེད་པ་ནི། །མཐའ་ཡས་བསོད་ནམས་ཚོགས་ལ་རག་ལས་པས། །སེམས་མཆོག་གཉིས་སོགས་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པ་ནི། །ངོམས་མི་ཤེས་པར་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟར་སྤྱད། །དེ་ནི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་དགྱེད་པའི་ལམ། །ཕྱོགས་རེར་འཆེལ་པ་བྱིས་པ་དགའ་སྐྱེད་ཙམ། །ཟབ་མོ་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལས་ཆོས་སྐུ་དང༌། རྒྱ་ཆེན་བསོད་ནམས་ ཚོགས་ལས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས། །གྲུབ་པ་འདི་ནི་འབྲས་བུའི་མཐར་ཐུག་སྟེ། །རིམ་བཞིན་རང་གཞན་དོན་གཉིས་མཆོག་གི་གཞི། །ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཚོགས་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི། །རོ་གཟུགས་འབྲལ་བ་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བ། །དེ་བཞིན་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ནི་རྒྱུ་ཡི་ཚོགས། །གཅིག་ལ་རག་ལས་སྐུ་གཉིས་འབྲལ་མི་རུང༌། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པའི་ཐུགས་མེད་པའི༌། སངས་རྒྱས་སྐུ་མེད་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡིས་སྟོང༌། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་ཡོད་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྒྱ་བའི་ས་ན་དེ་དག་ཟུང་དུ་འཇུག །དེ་ལས་འབད་རྩོལ་བྲལ་བའི་ལྷུན་གྲུབ་དང༌། འཁོར་བ་སྲིད་དུ་བཞུགས་པའི་རྒྱུན་མི་འཆད། །ཁྱད་པར་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས། །སྐལ་ལྡན་འགྲོ་ལ་དོན་གཉིས་ཡིད་བཞིན་སྩོལ། །སྙིང་ནས་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་ལ་རབ་གཞོལ་བའི། །ཡོན་ཏན་ཁུར་གྱིས་ལྕི་བའི་བླ་མ་དེས། །ཉུང་ངུའི་ལན་གྱིས་དྲིས་དོན་སྤྲིངས་ཤིག་ཅེས། །གསུང་བ་ཇི་བཞིན་འདིར་ནི་མདོ་ཙམ་བཀོད། །ཕྲ་ལ་རྟོགས་དཀའ་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོའི་ལམ། ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ་འདི་དཔག་དཀའ་བས། །རྣམ་དཔྱད་ཅན་ཁྱོད་ཚིམ་པར་མ་སླ་བར། །བླ་མ་ལྷག་པའི་ལྷ་ལ་གསོལ་བཏབ་སྟེ། བསག་སྦྱང་མང་པོས་རྒྱུད་ནི་སྨིན་བྱས་ནས། །ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅིག་དང༌། །
Chinese
有人说，需要一个关于三果、身、智慧和事业显现方式的简明扼要的论述，因此我这样说：智者的论著有两个基础或方法：以经教和理证作为断除增益的基础，以及作为净化污垢的行为的基础。如果按照第一种方法，真谛有两种：胜义谛，因其远离戏论而破除有边；世俗谛，以幻化而舍弃无边；从而从增益、诽谤、常断等二边的邪见中解脱。如果按照后一种方法，有垢染之心的自性，其自性本来就是清净的，并且污垢是可以分离的，是暂时的，认识到这一点后，为了净化界而努力。净化污垢的真实方法是空性。然而，通过这条道路，能够完全净化污垢和习气，依赖于无边的福德资粮。因此，如发菩提心等广大的行为，要像河流一样不知厌足地实践。这是诸佛菩萨欢喜的道路，片面地执着只是让孩子们高兴而已。从甚深的智慧资粮中产生法身，从广大的福德资粮中产生色身二者。这才是果的究竟，依次是自他二利最殊胜的基础。正如依赖于一种因的集合，味道和形状不可分离一样。同样，两种资粮的因的集合，依赖于一种，二身不可分离。如果没有如所有智和尽所有智，就没有佛身，色身也是空虚的，法身也不存在，因此，在成佛的地上，要将二者结合起来。由此，不费力气就能任运成就，在轮回中住世的相续不会断绝。以具足两种特点的事业，如意地赐予有缘众生二利。从内心深处全心投入于成就菩提的，以功德之重而身负重担的上师，请以简短的回答来传达所问之义。如您所说，在此简略地记录下来。精微而难以理解的伟大仙人的道路，甚深的中观之道难以衡量，因此，对于具有辨析力的您来说，不容易感到满足。祈请上师本尊，通过积累和净化的众多方法来成熟自相续，然后反复地进行辨析。
English
Someone said that a concise and pithy statement on how the three fruits, kāyas, wisdoms, and activities arise is needed, so I say this: The treatises of the wise have two bases or methods: using scripture and reasoning as the basis for cutting off superimpositions, and as the basis for engaging in the activity of purifying defilements. According to the first method, there are two truths: the ultimate truth, which negates the extreme of existence by being free from elaboration; and the conventional truth, which abandons the extreme of non-existence by means of illusion; thereby liberating from the evil views of extremes such as superimposition, denigration, permanence, and annihilation. According to the latter method, the essence of the mind with defilements, whose nature is primordially pure, and the defilements are separable and adventitious. Having recognized this, one should strive to purify the realm. The actual method for purifying defilements is emptiness. However, the complete purification of defilements and habitual tendencies through this path depends on limitless accumulations of merit. Therefore, vast practices such as generating bodhicitta should be practiced like a river, without ever being satisfied. This is the path that pleases the Buddhas and their heirs; clinging to one side is merely pleasing to children. From the profound accumulation of wisdom arises the dharmakāya, and from the vast accumulation of merit arise the two rūpakāyas. This is the ultimate result, the supreme basis for the two benefits of oneself and others, respectively. Just as taste and form are inseparable, depending on a single collection of causes, so too, the collection of causes for the two accumulations depends on one, and the two kāyas are inseparable. Without the mind that knows the suchness and the extent of things, there is no Buddha's body, and the rūpakāya is empty. The dharmakāya also does not exist, therefore, on the ground of Buddhahood, these two are united. From this, spontaneous accomplishment without effort arises, and the continuity of abiding in samsara is never interrupted. With activities endowed with two special qualities, the two benefits are granted to fortunate beings as they wish. From the depths of my heart, I am completely devoted to accomplishing enlightenment. O guru, who is burdened with the weight of qualities, please transmit the meaning of the question with a brief answer. As you said, I have briefly recorded it here. The subtle and difficult-to-understand path of the great sages, the profound Madhyamaka path is difficult to fathom, therefore, it is not easy for you, who are endowed with discernment, to be satisfied. Pray to the guru, the supreme deity, and having matured your mind-stream through many methods of accumulation and purification, then repeatedly analyze it.
Tibetan
གོང་ནས་གོང་དུ་བློ་གྲོས་ཁྱད་ཞུགས་ནས། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་གནས་ཀྱང་ཕྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ ཕྲིན་ཡིག་སྐྱེས་ཀྱི་བརྡའ་མཚོན་པར། །རྟག་ཏུ་ངུའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་དང༌། ངེད་རང་གི་གོན་འཕྲོའི་རིང་འགག་ཅིག་ལ་ཐེའུ་ཚེ་འདི་འབྱར་བ་འབུལ།། ༈ ངེད་ཀྱིས་བྱས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ལ། །ཁྱེད་ཀྱིས་དགག་པ་བཞི་བྱས་འདུག་པའི་ཞལ་གྱི་སྐབས་སུ། སློབ་དཔོན་ལ་ལཱི་ཏའི་རོ་ལངས་བརྒྱད་བསྐོར་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་སུ། གཡས་ཀྱི་རྭ་ཡི་ཞལ་གསུམ་ནི། །དང་པོ་མཐིང་ཀ་གཡས་དམར་པོ། །གཡོན་སེར་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཡོན་གྱི་རྩ་བའི་ཞལ། དཀར་པོ་དུད་ཁ་དེ་བཞིན་དུ། །ནག་པོ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའོ། །ཞེས་པའི་རྭ་གཡས་པའི་དབུས་མ་དང༌། །གཡོན་པའི་དབུས་མ་ལའང་རྩ་ཞལ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་དག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་དང༌། དཀར་པོར་འཆད་ཅིང་དེ་དག་ལ་ཞལ་དང་པོར་གསུངས་མོད། འོན་མ་ཀྱང་ལ་ལཱི་ཏའི་ཞེ་དགུ་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་སུ། །རྭ་རྩ་ན་ནི་ཞལ་གསུམ་སྟེ། གཡས་ཀྱི་དང་པོའི་ཞལ་ནི་སྔོ། །དེ་ཡི་གཡས་དམར་སེར་པོ་དང༌། །གཡོན་པའི་རྭ་རྩའི་ཞལ་གསུམ་ནི། །དཀར་དང་དུད་ཁ་ནག་པོའོ། །ཞེས་པ་འདིས་སྔ་མ་ལ་གནོད་དོ། །གཡས་དམར་ཞེས་པའི་གཡས་ཐོག་མའི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པས། དེའི་གཡས་སུ་སེར་པོ་འོང་བར་བཤད་པ་དང༌། འདི་དག་ཏུ་དཀར་དང་དུད་ཁ་ནག་པོ་ཞེས་རིམ་པ་བཞིན་བཤད་པས་སོ། །རོ་ལངས་བརྒྱད་བསྐོར་འདི་མ་གཏོགས་གཞན་རྒྱུད་དང་སྒྲུབ་ཐབས་གང་དུའང་གཡས་གཡོན་གྱི་བར་མ་ལ་རྩ་ཞལ་བྱས་ པའི་ཐ་སྙད་ཡེ་མ་བྱུང་ཞིང་། གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་འདི་དེ་ལྟར་བཞེད་ན་འདི་ཨུ་རྒྱན་གྱི་ཡུལ་ནས་རྒྱུད་ལེན་པ་པོ་དངོས་ཡིན་པས་འཕགས་ཡུལ་དུ་ཚུལ་འདི་ལྟར་འཆད་པའི་རྗེས་འབྲང་མང་དུ་འོང་རིགས་པ་ལས་གང་ཡང་མ་བྱུང་བས་འདི་ནི་ཆེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་སྣང་ངོ་། །འོ་ན་གཡོན་སེར་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཡོན་གྱི་རྩ་བའི་ཞལ། ཞེས་སོགས་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན། སྔ་མ་ནི་འགྱུར་འཕྱུགས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཡི་གེ་ཉམས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སཱ་བྱ་ཏ་ཞེས་པ་གཡོན་དང་ཅིག་ཤོས་གཉིས་ལ་འཇུག་པའི་འདི་ཅིག་ཤོས་ཏེ། །དང་པོ་མཐིང་ཁ་དང་གཡས་དམར་པོ་དངོས་སུ་སྨོན་པས། ཅིག་ཤོས་སེར་པོ་ལས་འོས་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་ཅོག་གྲུབ་ཤེས་རབ་བླ་མའི་འགྱུར་སྐྱོན་ཏེ། དང་པོ་མཐིང་ཁ་གཡས་དམར་པོ། །ཅིག་ཤོས་སེར་ཞིང་ཁྲོ་བའོ། །ཞེས་གདོན་ན། གཉིས་པ་ནི་རྭ་རྩའི་ཞལ་རྩ་ཞལ་དུ་ཤོར་བ་སྟེ། །ཞེ་དགུ་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་སུ
Chinese
从上到上智慧超胜，极其微细之处也能辨明。以此书信作为礼物的象征，讲述常啼的证悟，并献上我自己的衣物上缝制的一个饰物。再者，关于我所作的金刚怖畏（Rdo rje 'jigs byed）修法，您提出了四个驳斥，在面容的章节中，上师在拉哩达（la lI ta）的八回旋僵尸（ro langs brgyad bskor）修法中说：右边的角的三面，第一面是深蓝色，右边是红色，左边是黄色，极其忿怒。同样，左边的根本面，白色、烟色，同样地，黑色，极其忿怒。这样右角的中间，以及左边的中间也作为根本面，并且依次解释为蓝色和白色，虽然说那些是第一面。然而，在拉哩达四十九母的修法中，角根有三面，右边的第一面是蓝色，它的右边是红色和黄色，左边的角根的三面是，白色、烟色和黑色。这段话与前面的相违背。因为“右红”中的“右”是最初的限定词，所以说它的右边会出现黄色，并且在这里依次说白色、烟色和黑色。除了这个八回旋僵尸之外，在其他的续部和修法中，左右的中间作为根本面的说法从未出现过。如果这位上师这样认为，因为他是从邬金（O rgyan）（乌仗那，位于今巴基斯坦境内）地方直接接受续部的人，所以在印度应该有很多追随者以这种方式讲解，但什么也没有发生，所以这似乎非常令人怀疑。那么，怎么解释“左黄极其忿怒，同样左边的根本面”等等呢？前面的是翻译错误，后面的是文字缺失，也就是sābyata这个词，既可以解释为左，也可以解释为其他的，这里是其他的的意思。因为第一是深蓝色，并且明确地说是右红色，所以其他的只能是黄色。因此，这是乔楚·谢饶喇嘛（Cog grub shes rab bla ma）的翻译错误，应该念作：第一是深蓝色，右边是红色，其他的是黄色且忿怒。第二是角根的面脱落成了根本面，在四十九母的修法中。
English
From above to above, wisdom excels, and even the most subtle points become clear. With this letter as a token of a gift, I recount the realization of Sadāprarudita, and offer a trinket sewn onto a piece of my own clothing. Furthermore, regarding the Vajrabhairava (Rdo rje 'jigs byed) sadhana that I composed, you have raised four objections. In the section on faces, the master, in the sadhana of the Eight Revolving Corpses (ro langs brgyad bskor) of Lalita, says: "The three faces of the right horn are, first, dark blue, the right is red, the left is yellow, extremely wrathful. Similarly, the root face of the left, white, smoky, likewise, black, extremely wrathful." Thus, the middle of the right horn, and the middle of the left are also made into root faces, and these are explained in order as blue and white, and although it is said that those are the first faces. However, in the sadhana of the Forty-Nine Mothers of Lalita, there are three faces at the root of the horn, the first face on the right is blue, to its right is red and yellow, the three faces at the root of the left horn are, white, smoky, and black. This contradicts the former. Because "right red" the "right" is the initial qualifier, it is said that yellow will appear to its right, and here it is said in order white, smoky, and black. Apart from this Eight Revolving Corpses, in no other tantra or sadhana has the term root face been used for the middle of the left and right. If this master thinks so, since he is the one who received the tantra directly from the land of Oddiyana (O rgyan), there should be many followers in India who explain it in this way, but nothing has happened, so this seems very doubtful. Then, how can one justify "left yellow, extremely wrathful, similarly, the root face of the left," etc.? The former is a translation error, and the latter is a loss of letters, that is, the word sābyata, which can be interpreted as both left and other, here it means other. Because the first is dark blue, and it is clearly said to be right red, the other can only be yellow. Therefore, this is a translation error by Choktru Sherab Lama (Cog grub shes rab bla ma), it should be recited: the first is dark blue, the right is red, the other is yellow and wrathful. The second is that the face of the horn root has dropped into the root face, in the sadhana of the Forty-Nine Mothers.