Chinese
如果对上师也有过失吗？所说的回答是：像昆达（Kundā）那样的菩萨舍弃菩提心而产生的根本堕落，在《时轮大疏》中说，是指以两根结合的乐欲求成佛者。比丘达日嘎巴（Dārika）说，了知不变的乐的自性，以及仅仅接受变化的乐的想法等法是支分。那么，没有获得束缚脉（khams 'ching）能力的在家金刚上师，如果菩提心退失，以两根结合的乐作为成佛之道的支分不圆满，则不算根本堕落。如果发心等支分圆满，则成为根本堕落。 此外，显现为外和内的所有缘起，虽然显现为缘起，因果不虚，但从一开始就以自性空，从四边等戏论中解脱。事物的实性，不是这个也不是那个，不是分别念的对境，无法用语言表达，无法用理由和比喻来表示，是在智慧穷尽的界中理解的。请考虑理解之处是否与意义相符，请给予摄受、决断和开示。 询问的回答是，在没有彻底确定中观和量学的细微辩论方式之前，许多雪域人对细微之处妄下断语，他们一致认为，以自相成立的事物，无自性则遍及于无，并且以此为理由，认为如果存在就必须是真实存在。其中一个派别说，因为它是无自性的，所以从善恶业产生苦乐等因果，以及解脱等任何事物，对中观来说都是不合理的。另一个派别则说，世俗谛是如此，除此之外则是真实成立的。这两种观点都已脱离了中观派的体系，因为它们脱离了龙树（Nāgārjuna）的体系，即空性显现为缘起；并且依次落入了断灭的边见和常断两种悬崖。特别是，如果按照后一种体系，那么证明真理的人和证明的教理和理证也都是世俗谛，因为无自性，所以会变成不存在，因此
English
If there is also fault with the teacher? The answer to that is: Generating the root downfall of abandoning bodhicitta like Kundā is explained in the great commentary of the Kālacakra as desiring enlightenment through the bliss of the union of the two organs. The monk Dārika said that knowing the nature of unchanging bliss and accepting only the changing bliss, etc., are necessary as limbs. Then, if a householder vajra master who has not obtained the power to bind the channels loses bodhicitta, it is not a root downfall if the limbs of holding the bliss of the union of the two organs as a means to enlightenment are not complete. If the limbs such as that motivation are complete, then it becomes a root downfall. Furthermore, all the interdependent relationships that appear as outer and inner, although appearing as interdependent relationships, the cause and effect are not deceptive, but from the beginning, they are empty of inherent existence, and are liberated from all elaborations such as the four extremes. The nature of things is neither this nor that, not the object of conceptual thought, cannot be expressed in words, cannot be represented by reason and example, it is understood in the realm where wisdom is exhausted. Please consider whether the place of understanding is in accordance with the meaning, and please grant acceptance, decision, and instruction. The answer to the question is that without thoroughly determining the subtle methods of debate of Madhyamaka and Pramāṇa, many people of the snowy land make reckless judgments on subtle points, and they unanimously agree that things established by their own characteristics are pervaded by non-existence because of the absence of inherent existence, and for that reason, they believe that if it exists, it must exist truly. One group says that because it is without inherent existence, the cause and effect of happiness and suffering arising from good and bad deeds, and liberation, etc., are all unreasonable for Madhyamaka. Another group says that conventional truths are like that, but other than that, they are truly established. Both of these views have deviated from the system of the Madhyamaka school, because they have deviated from the system of Nāgārjuna, in which emptiness appears as interdependence; and they have successively fallen into the abyss of annihilationism and both extremes of permanence and annihilation. In particular, according to the latter system, the person who proves the truth and the scriptures and reasoning that prove it are also conventional truths, and because they are without inherent existence, they will become non-existent, so that
Tibetan
ག་གི་བདེན་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་འགལ་བའི་ཁུར་རོ། །དེས་ན་རྩ་ཤེ་ལས༌། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་དང༌། གལ་ཏེ་འདི་ཀུན་མི་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། །ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། །རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་གང་གི་ལུགས་ལ་རུང་བའི་དབུ་མ་པ་དེ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཐད་དུ་འགྲོ་བ་ཅིག་དགོས་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྟོང་ན་སྐྱེ་འགག་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་མི་འཐད་པས་སྐྱེ་འགག་དང་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་འདོད་དགོས་པར་གསུངས་པ་བཞིན་གོ་བར་བྱ་ཡི། རང་བཞིན་མེད་ན་སྐྱེ་འགག་མི་རུང་ངོ་ཞེས་རུང་ངོ་ཞེས་ལྡོག་ནས་མ་སྨྲ་ཞིག དེ་འདྲ་ཞིག་ཤེས་ན་བྱང་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་ཤེས་ནས་ལས་འབྲས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་འདི་ངོ་མཚར་ལ། རྨད་བྱུང་བས་ཀྱང་འདི་རྨད་དུ་བྱུང་བར་གསུངས་པའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་འབྱུང་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་བའི་ངེས་པ་རྙེད་པས་ཆད་ལྟ་འགོག་ཅིང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དམིགས་གཏད་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པས། རྟག་མཐའ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་བཞིན་དུ་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་པའི་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ལྟ་བ་ནི་རྟག་ཆད་གཉིས་ཀའི་གོལ་ས་ཆོད་པ་ཡིན་པས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་གེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མར་ལྟ་བ་བཙལ་བའི་དགོས་པ་ཡང་ངེས་པའི་དོན་སྒོམ་པའི་དོན་ དུ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་བདག་འཛིན་ལྡོག་པའི་ཆེད་ཡིན་པས་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་དཔྱད་པ་བདག་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ཚེ་ལྟ་ཐོག་དེར་བཞག་ནས་ངེས་པའི་རྒྱུན་སྐྱོང་དགོས་ཀྱི་ལྟ་བའི་ངེས་པ་དོར་བའི་ཞི་གནས་ཙམ་བསྐྱངས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་དོ། །དོན་གྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། །འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང༌། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་སོ་སོར་རྟོག །སོ་སོར་དེ་རྟོག་གལ་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི། འབྲས་བུ་མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་རྒྱུ་དེ་ཡིན། །རྒྱུ
Chinese
如果想要成立某种真理，就会背负相反的重担。因此，在《中观根本慧论》中说：对于谁，空性是可能的，对于他，一切都是可能的。如果这一切不空，就不会有生和灭。那么，你就不可能有四圣谛了。如是说。对于安立无自性的空性宗义的中观师来说，轮回和涅槃的一切安立都必须是合理的。如果自性不空，生灭、束缚解脱等就不合理，所以为了安立生灭和束缚解脱等，必须承认无自性。应该这样理解。如果自性不存在，生灭就不可能，不要反过来说不可能。如果知道了这一点，就像《菩萨释》中所说：诸法皆空，而能确信业果，此比稀有更稀有，比奇特更奇特。这是获得了这样的见解，因为确信缘起因果不虚，所以遮止了断见，并且因为确信了对所取境的执着连微尘许也不成立的无自性空性，所以从常见中解脱。因此，确信本体空性而因果不虚的见解，是断定常断二边歧途的关键，所以是奇特的关要。最初寻求见解的必要，也是为了修习决定义，而那也是为了遣除我执，所以在修习的时候，也要用分别的智慧，对二种我执的对境进行善妙的观察，在确信二我的自相什么也不成立的时候，就把见解安住在那里，持续串习，如果只是修习舍弃了见解的决定的寂止，那么对轮回的根本我执就没有任何损害。看到了这个意义的自在，理自在说：如果不对这个对境进行破斥，就不能舍弃它。圣天也说：如果见到对境无我，就会断绝有之种子。在《三摩地王经》中也说：如果对诸法无我进行分别观察，如果分别观察它，如果修习它，那就是获得涅槃果的因。
English
If one wants to establish some truth, one will bear the burden of the opposite. Therefore, it is said in the Root Wisdom: For whom emptiness is possible, for him everything is possible. If all this is not empty, there will be no arising and ceasing. Then, you will not have the four noble truths. As it is said. For the Madhyamika who establishes the doctrine of emptiness without inherent existence, all the establishments of samsara and nirvana must be reasonable. If inherent existence is not empty, arising and ceasing, bondage and liberation, etc., are not reasonable, so in order to establish arising and ceasing, bondage and liberation, etc., one must accept non-inherent existence. It should be understood in this way. If inherent existence does not exist, arising and ceasing are not possible, do not say the opposite that it is not possible. If one knows this, as it is said in the Bodhisattva Commentary: Knowing that all dharmas are empty and having certainty about karma and its effects is more wonderful than rare, and more amazing than wonderful. This is because one has obtained such a view, because one is certain that dependent arising and cause and effect are not deceptive, so one prevents the view of annihilation, and because one is certain of the emptiness without inherent existence in which the object of attachment to characteristics is not established even to the slightest extent, one is liberated from the extreme of permanence. Therefore, the view of being certain that cause and effect are not deceptive while the essence is empty is the key to cutting off the wrong paths of both permanence and annihilation, so it is a wonderful key. The need to seek a view in the beginning is also for the sake of meditating on the definitive meaning, and that is also for the sake of reversing self-grasping, so when meditating, one must also use discriminating wisdom to carefully examine the objects of the two kinds of self-grasping, and when one is certain that the characteristics of the two selves are not established at all, one should place the view there and continue to practice it. If one only cultivates the quiescence of abandoning the certainty of the view, then the root of samsara, self-grasping, will not be harmed at all. Seeing this meaning, the Lord of Reasoning said: If this object is not refuted, it cannot be abandoned. Arya Deva also said: If one sees the object as selfless, the seed of existence will be cut off. It is also said in the Samadhiraja Sutra: If one distinguishes and observes the selflessness of dharmas, if one distinguishes and observes it, if one meditates on it, that is the cause of obtaining the fruit of nirvana.