Tibetan
ས་པ་ནི། རང་ངམ་གཟན་གང་རུང་གིས་བྱིན་པ་དགོས་པར་སྟོན་པའོ། །གོས་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་འགྲེལ་པར་གོས་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། དགེ་སྦྱོང་གི་ཡོ་བྱད་གཞན་ཡང་འཕྲོག་ན་དངོས་གཞིར་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་སྔ་མ་རྣམས་གོས་སམ་ལྷུང་བཟད་ཡིན་པ། རུང་ངམ་ཚད་ལྡན་རང་ངམ་གཞན་གྱིས་བྱིན་ལ། དེ་ལྟར་དེ་དབང་བ་སྟེ་བཞིའོ་ཟེར་རོ། །བསྡུས་པ་ཐ་དད་པ་ནི། ལུས་ངག་དུས་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་པའམ་རིམ་གྱི་ཞུགས་པ་ཡང་ལྟུང་བ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པའོ། །ཀུན་སློང་ལ་རྐུ་བའི་ཀུན་སློང་ལས་གཞན་པས་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས། འཕྲོག་འདོད་ཟེར་བའི་དང་པོ་ལ་འགྲེལ་པར། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདི་རྐུ་སེམས་མེད་པ་ཡིན་གྱི། རྐུ་སེམས་ཡོད་པ་ན་ནི་མ་བྱིན་པར་ལེན་པར་གཏོགས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཡང་སྒྲས། མ་བྱིན་ལེན་དང་གཞི་མཐུན་པ་གཅིག་ཡོད་དམ་དཔྱད་དོ། །བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་དགོས་པ་འོག་ཏུ་སྟོན་ནོ། །འོ་ན་རྐུ་སེམས་མེད་པའི་འཕྲོག་པ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ལས་དབྲལ་བ་ཙམ་འདོད་ཀྱི། བདག་གིར་བྱ་བའི་བློ་མེད་པ་ལ་སྲིད་དོ། །མཐར་ཐུག་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་སློང་ལ་རྐུ་སེམས་མི་སྲིད་པར་འདོད་པ་དང་འགལ་ཏེ་འདི་ལ་རྐུ་སེམས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་ལུས་ལས་ཞེས་གསུངས་པས་ཕ་རོལ་པོའི་ལུས་ཐ་དད་དུ་སོང་བའམ། དེའི་གནས་ནས་སྤགས་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱ་དགོས་པ་འདྲའོ། །ཐ་དད་པའི་མ་ཐ་ཡང་ཇི་ཙམ་དུ་གོས་ཀྱི་གྲྭ་ལུས་ལ་བྲལ་བར་བྱེད་ན་ སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་ཞེས་པ་ལ་འགྲེལ་པར་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཚིག་གིས་ཀྱང་འཕྲོག་ན་དངོས་གཞིའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་རོ། ཞེས་གསུངས་སོ། །སྐྲོད་པ་དང་འདྲ་བ་ནི། དགེ་སློང་མ། དགེ་སློབ་མ། དགེ་ཚུལ་མ་གསུམ། དགེ་སློང་ལ་སོགས་པ་ལྔས་སྐྲོད་པ་དང༌། དགེ་སློང་དང༌། དགེ་སློང་མ་གཉིས། དགེ་བསྙེན་མ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་སྐྲོད་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ། ཁྱིམ་པ་ཕོ་མོ་ལ་བསོད་ནམས་མིན་པར་གསུངས་པ་དང་འདྲའོ། །འཕྲོག་པ་གསུམ་ལས། སྤང་པར་འགྱུར་བའི་སྐབས་སུ། རང་གི་ཉིད་སེལ་བ་ཞེས་སོ། །རང་གི་ཉིད་ནི་ཡུལ་དེ་དབང་བའམ་དེ་དང་ལྡན་པ། དེ་མི་དབང་བའི་འཕྲལ་བ་ནི་སེལ་བ་ཡིན་པ་འདྲའོ། །བློ་གྲོས་ངན་པས་བྱས་པའི་འཕྲོག་པ་ནི། རྒོད་པའི་བསམ་པས་དུས་ཅུང་ཟད་ཅིག་སེམས་བསྡུ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། ཆོས་གོས་སོགས་འཕྲོག་པ་སྟེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་འཕྲོག་པ་སྟེ། དངོས་གཞིའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཉེས་བྱས་སོ། །རིག
Chinese
关于“夺取”：这表明，必须由自己或他人给予。关于“衣服本身”，注释中说，衣服是象征，如果夺取比丘的其他用具，则被认为是根本罪。关于这一点，先前的说法是，衣服或钵，无论是允许的还是符合标准的，由自己或他人给予，如此一来，拥有它们，这被称为四种情况。总结不同之处在于：身语同时介入或依次介入，都表明是一种堕落。关于动机，从不同于偷盗的动机出发，下定决心后，注释中对“想要夺取”的第一个说法解释说：这个过失是没有偷盗之心的，如果有了偷盗之心，也会变成属于不予取的过失。正如所说，通过“也”这个词，可以推断出存在一个与不予取有共同基础的过失，或者需要进一步考察。下定决心之后，所需的内容将在下文说明。那么，没有偷盗之心的夺取是什么样的呢？那是指仅仅想从他人那里夺走，而没有据为己有的想法的情况。最终是指产生了获得的念头。如此一来，这与认为动机中不可能存在偷盗之心的观点相矛盾，因为这里存在偷盗的可能性。因此，正如所说“从身体上”，似乎应该理解为他人的身体已经分离，或者像从其位置上剥离一样。即使是细微的差别，也要像经文中说的那样，如果衣服的边缘与身体分离，就会导致舍堕罪。关于“这一点”，注释中说，为了他人的利益，即使通过言语进行夺取，也会变成根本罪。类似于驱逐的情况是：比丘尼、沙弥尼、式叉摩那三者，被比丘等五众驱逐；比丘和比丘尼二人，被优婆夷等三众驱逐，则会构成恶作罪，这类似于对在家男女说“非福业”。在三种夺取中，在属于舍弃的情况下，被称为“消除自己的所有”。“自己的所有”是指拥有或具备该事物，而立即失去所有权则被称为消除。关于通过恶劣的智慧所做的夺取，是指以散乱的心态，心想暂时收摄心意，而夺取法衣等，这是随后的夺取，是与根本罪相符的恶作罪。
English
Regarding 'Seizing': This indicates that it must be given by oneself or another. Regarding 'the robe itself,' the commentary states that the robe is symbolic, and if other implements of a mendicant are seized, it is considered a fundamental offense. Regarding this, the previous statements are that the robe or bowl, whether permissible or conforming to standards, is given by oneself or another, and thus possessing them, these are said to be the four situations. Summarizing the differences: whether body and speech are involved simultaneously or sequentially, it indicates a single downfall. Regarding motivation, starting from a motivation other than stealing, after making a firm decision, the commentary explains the first statement of 'wanting to seize': This transgression is without the intention to steal, but if there is an intention to steal, it will also become a transgression belonging to taking what is not given. As stated, through the word 'also,' it can be inferred that there is one transgression that shares a common basis with taking what is not given, or it needs further examination. What is needed after making a firm decision will be explained below. So, what is seizing without the intention to steal like? That refers to the situation where one only wants to separate it from another, without the thought of taking possession of it. Ultimately, it is said to be the arising of the thought of obtaining. Thus, this contradicts the view that it is impossible for the intention to steal to exist in the motivation, because the possibility of stealing exists here. Therefore, as it is said 'from the body,' it seems that it should be understood as the other person's body being separated, or like peeling it off from its place. Even a subtle difference, as the text says, if the edge of the robe is separated from the body, it will lead to a nissaggiya pacittiya offense. Regarding 'this,' the commentary states that even seizing through words for the benefit of others will become a fundamental offense. Similar to expulsion is: the bhikkhuni, sramaneri, and siksamana, being expelled by the fivefold sangha including monks; the monk and bhikkhuni, being expelled by the threefold sangha including upasika, will constitute a dukkhata offense, which is similar to saying 'non-meritorious deeds' to laymen and laywomen. Among the three types of seizing, in the case of belonging to relinquishment, it is called 'eliminating one's own possession.' 'One's own possession' refers to owning or possessing that thing, and immediately losing ownership is called elimination. Regarding seizing done through bad intelligence, it refers to, with a distracted mind, thinking to temporarily collect the mind, and seizing the Dharma robe etc., this is subsequent seizing, which is a dukkhata offense that conforms to the fundamental offense.
Tibetan
ས་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་བྱས་པའི་འཕྲོག་པ་ནི། ཚེ་འདིའི་གནོད་པ་རྐུན་པོ་ཆུ་ཀླུང་སྟག་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་པ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་མི་ཕན་པ་སྡིག་གྲོགས་ཀྱི་ལག་ཏུ་འགྲོ་བའོ། །དགོན་པ་པའི་བྲལ་བ་ལ། སོ་ཐར་དང། རྣམ་འབྱེད་ལས་འཕྲོག་པའི་འོག་ཏུ་བརྟད་པ་ལས་བྱུང་བ་འབྱུང་ཡང༌། འདིར་ཞུས་པ་ལས། དགོན་པ་པའི་འབྲལ་བ་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། དབྱར་གྱི་དུས་དང་འབྲེལ་བའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ལུང་ན་དེ་ལྟར་མེད་ཟེར་ཏེ་བརྟག་གོ །ཆོས་གོས་གཅིག་ཅེས་པ་ལ། ལུང་དང་རྩ་འགྲེལ་ལས། གསུམ་ལས་གང་རུང་གཅིག་ལས་མཛད་པ་ལ་སྔ་མ་རྣམས་སྣམ་སྦྱར་ལ་བྱེད་དེ་གཞན་གཉིས་བྱེད་ན་རྟགས་ཉམས་པར་སྲ་བརྐྱང་གི་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་པ་དང༌། ཆར་འབབ་པ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་སྣམ་སྦྱར་འཇོག་གི །གཞན་གཉིས་མི་འཇོག་པར་གསུངས་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། དགོན་པ་དང༌། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་གཉིས་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་བས་སྣམ་སྦྱར་གྱི་ངེས་པ་མེད་པ་འདྲའོ། །འོན་ཀྱང་གཅིག་ཅེས་པ་ལྟར་ན། གསུམ་ག་ལ་འཇིགས་པ་ཡོད་ཀྱང༌། གཉིས་མི་འཇོག་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་དཔྱད་པར་བྱའོ། །རུང་བ་ཚད་ལྡན་དང༌། རང་ལ་ལྟོས་པའི་བྱིན་རླབས་ཡོད་པ་དང༌། འཇིགས་པའི་དབང་གིས་གནས་གཞན་དུ་བཞག་པ་ཟེར་རོ། །གྲོང་ནི་དགོན་པ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའོ། །འདྲ་བ་ནི་བྲལ་བ་མི་འབྱུང་བ་ལའོ། །གལ་ཏེ་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གྲོང་ཡང་འཇིགས་པ་དང་བཅས་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་གྲོང་དུ་བཞག་ཏུ་རུང་ངམ་ཞེ་ན། རུང་ངོ་ཞེས་སྔ་མར་བཞག་པའི་ཚེ་ཆོས་གོས་ཀྱི་གནས་ཉེ་འཁོར་བཅས་པ་དང༌། དགོན་པའི་ཉེ་འཁོར་མ་འདས་ན་འབྲལ་བ་མི་འབྱུང་མོད། དེ་གཉིས་ལས་ཞག་འདས་པར་བྲལ་ན་འབྲལ་ལྟུང་འབྱུང་བར་ངེས་སམ་ཞེ་ན། དགོན་པ་པ་དེས་ཞག་དྲུག་ཚུན་ཆད་དུ་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་འབྲལ་དུ་གནང་ངོ༌། །གང་གིས་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་དང་ལྡན་ པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་སོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། གྲོང་གཞན་ན་འདུག་པ་དེ་ལས་ཞེས་ཏེ་གྲོང་སྔ་མ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའོ། །དྲུག་ལས་ལྷག་པ་བདུན་པ་ལ་ནི་འབྲལ་བ་གནང་བ་མེད་དོ། །འདི་ཡང་ཆོས་ལྡན་གྱི་དགོས་པའི་ཕྱིར་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་བ། རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བར་ཆད་ཀྱི་དབང་གིས་ཞག་བདུན་པ་ལ་འཁོར་བར་དེ་ལས་ཐལ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཁ་ཅིག་འགྲོ་བའི་ཚེ་ཞག་དྲུག་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འགྲོའོ་སྙམ་སྟེ་སོང་བ་ལ་ཞག་ལས་འདས་པ་ཉེས་མེད་ཡིན་གྱི། དེ་མེད་པའི་ཉིན་གཅིག་གམ། མཚན་གཅིག་འགྲོ་བར་བསམས་ཏེ་སོང་བས་ཞག་དྲུག་
Chinese
由于地处的原因而造成的抢夺是：今生的损害，如盗贼、洪水、老虎等带来的恐惧；来世的不利，如落入恶友之手。关于隐居者的分离，虽然会发生因违犯别解脱戒和分别戒而被惩罚的情况，但在此处，应按照对隐居者分离的解释进行，为了将与夏季相关的堕落集中在一处进行阐述。如果有人说经典中没有这样的说法，那就需要考察。关于“一件法衣”，根据经文和根本注释，如果只做三者中的任何一件，那么以前的人们认为那是僧伽黎，如果做其他两件，则根据坚硬的解释，标志会消失。下雨等时候，可以放置僧伽黎。有人说，因为经文中说不能放置其他两件。隐居处和伴随恐惧的地方被特别指定，所以似乎没有僧伽黎的确定性。然而，按照“一件”的说法，虽然三者都有恐惧，但似乎不能放置两件，这需要考察。允许的是符合标准的，对自己有加持的，以及因恐惧而放置在其他地方的。村庄是隐居者可以活动的地方。相似之处在于不会发生分离。如果活动区域的村庄也伴随着恐惧，那么是否允许放置在其他村庄呢？如果允许，那么在之前放置的时候，如果法衣的放置地点及其周围，以及隐居处的周围没有超过，就不会发生分离。如果两者都超过了时间限制而分离，那么是否确定会发生分离堕落呢？隐居者被允许在六天之内离开边界。为什么呢？因为与佛法相关的缘故。从哪里离开呢？从住在其他村庄的地方离开，更不用说之前的村庄了。超过六天，第七天是不允许分离的。这也是因为为了与佛法相关的需要而离开边界，由于盗贼等障碍的原因，第七天返回，超过这个时间是没有过错的。有些人认为，在离开的时候，想着离开六天，超过时间是没有过错的。如果没有这样的想法，想着离开一天或一夜，结果超过了六天
English
The plundering caused by the reason of the land is: the harm in this life, such as the fear brought by thieves, floods, tigers, etc.; the disadvantage in the next life, such as falling into the hands of bad friends. Regarding the separation of hermits, although there may be cases of being punished for violating the Pratimoksha and the Vibhaga precepts, here, it should be done according to the explanation of the separation of hermits, in order to explain the transgressions related to the summer season in one place. If someone says that there is no such statement in the scriptures, then it needs to be examined. Regarding "one Dharma garment," according to the scriptures and the root commentary, if only one of the three is made, then the former people thought it was the Sanghati, and if the other two are made, then according to the solid explanation, the sign will disappear. During rain, etc., the Sanghati can be placed. Some say that because the scriptures say that the other two cannot be placed. The hermitage and the place with fear are specifically designated, so it seems that there is no certainty of the Sanghati. However, according to the saying of "one," although all three have fear, it seems that two cannot be placed, which needs to be examined. What is allowed is that which meets the standard, has blessings for oneself, and is placed in another place due to fear. A village is a place where hermits can move around. The similarity lies in that separation will not occur. If the village in the area of activity is also accompanied by fear, is it permissible to place it in another village? If it is permissible, then when placing it before, if the place where the Dharma garment is placed and its surroundings, and the surroundings of the hermitage have not exceeded, separation will not occur. If both of them separate after exceeding the time limit, is it certain that separation and transgression will occur? The hermit is allowed to leave the boundary within six days. Why? Because of the reason related to the Dharma. From where to leave? From the place where one lives in another village, let alone the previous village. Beyond six days, separation is not allowed on the seventh day. This is also because of the need related to the Dharma to leave the boundary, and due to obstacles such as thieves, returning on the seventh day, there is no fault in exceeding this time. Some people think that when leaving, thinking of leaving for six days, there is no fault in exceeding the time. If there is no such thought, thinking of leaving for one day or one night, and as a result exceeding six days