Tibetan
འོ། །རྟེན་གྱི་དགེ་འདུན་ལ་གོས་འབུལ་བ་ན་དེའེི་ཁོངས་སུ་མི་གཏོགས་པའོ། །ལེགས་པར་སྨྲ་བ་དང༌། བསྙན་རྫོགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་གོས་ཚང་བར་ཡོད་པ་སྟེ་བཞི་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡུལ་ལ་དགེ་སློང་ལ་གོས་སྟེར་པར་རྩོམ་པ་ཡིན་པ་དང་ཞེས་བསྣན་ཏེ། མི་སྟེར་བ་ལ་ལེན་ན་འདིའི་ལྟུང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དད་པ་ཆེ་བ་ནི། བསོད་ནམས་འདོད་པའི་བློས་སྟེར་བའོ། །ལེགས་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཆོས་འཆད་པའོ། །བསྙེན་རྫོགས་བྱེད་པ་ནི། ཡུལ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་བསྙེན་རྫོགས་བྱེད་པའོ། །ཆོས་གོས་ཚང་བ་ནི། གོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནང་བ་རྣམས་གང་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ལེན་ན་ལྟུང་བ་མེད་དམ་སྙམ་པ་སྟེ་དཔྱད་དོ། །འདུ་ཤེས་སྔ་མ་དང་འདྲ་ལ། ཀུན་སློང་ཕྱིར་མི་སྟེར་བའི་ལེན་འདོད་དོ། །སྦྱོར་བ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་དང་དུ་ལེན་པ་དང། ཚིག་ལས་གཞན་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱིས་མི་ཆོག་པས་ངག་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ལེན་པར་རྩོམ་པའོ། །མཐར་ཐུག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་ཞེས་པ་དང༌། དེའི་དང་པོའི་ཚད་ལྟ་བའི་ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལ་གྲུབ་པའི་བློ་སྐྱེས་པའོ། །དགེ་སློང་མས་ཞེས་པ་ནི། བརྗེ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི་ལོངས་སྦྱོད་པའི་ཕྱིར་མིན་ པའོ། །གོས་སློང་བ་ལ་ཡུལ་ནི། རབ་བྱུང་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་སྡོམ་པ་རྟགས་སྔོམ་གང་དང་ཡང་ལྡན་པའི་ཁྱིམ་པ་ཡིན་པ། ལུས་ཐ་མལ་པ། ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན་པ། རང་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ། ཉེ་དུ་མིན་པ། མ་བསླངས་པའི་སྔོན་དུ་ཅི་བདེར་སྟོབས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་དྲུག་ལྡན་ནོ། །འོག་མ་གསུམ་དང༌། ལྷུང་བཟེད་འཚོལ་བ༌། འཐག་པ་གཉིས། རས་ཆེན་འཚོལ་བ་རྣམས་ལ་སྦྱར་ཟེར་རོ། །མ་བསླངསཔའི་སྔོན་དུ་ཅི་བདེར་སྟོབ་པ་ནི། མ་བསླངས་པར་མི་སྟེར་བ་མིན་པ་ལ་བྱ་དགོས་ན། སྤགས་པ་གཉིས་པ་ནི་སྔ་རོལ་དུ་སྟོབ་འདོད་ཡོད་ལ། སྤགས་ཀྱང་མི་ངེས་པར་སློང་བ་ནི། འདིའི་ལྟུང་བར་བཤད་པས་འདི་ལ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་རང་ལ་མ་བསྔོས་པའམ། བསྔོས་ཀྱང་མི་ངེས་པ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །འདི་གཙོ་བོར་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟུང་བར་སོང་བ་ཡིན་པས་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟུང་བར་སོང་བས་གོས་ཚང་བར་ཡོད་བའོ། །དེ་ཡང་ཆོས་གོས་གསུམ་ཚང་བས་མི་ཆོག་སྟེ། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱང་གང་མེད་ཀྱང་སློང་བར་རིགས་ལ། འདི་མི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དང་འོག་མ་གསུམ་ལ་སྲ་བརྐྱང་མ་བཏིང་བ་ཡང་སྦྱར་རོ། །སློང་བའི་དངོས་པོ་ནི། གོས་རུང་བ། ཚད་དང་ལྡན་པ། སྦྱིན་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པ་སྟེ་བཞི་ལྡན་ཟེར་རོ
Chinese
哦！向僧团供养衣服时，不属于僧团的范围。据说，善于说法、不是受近圆戒者、拥有全套法衣，这四者是具备的条件。补充说，在某地打算给比丘供养衣服，如果不供养而接受，则不会犯这种堕罪。信心大是指以希求福德之心供养。善于说法是指讲经说法。受近圆戒是指并非上述两种情况，而是为他人受近圆戒。法衣齐全是指缺少世尊所开许的衣服。考虑是否接受就不会犯堕罪。与之前的认知相同，动机是不供养而想要接受。行为是不说话而接受，不能用语言以外的表示，因此要用具备语言特征的方式来接受。所谓最终的支分，以及“观察其最初的量”的说法，是指对其产生确定的想法。所谓比丘尼，是指为了交换而不是为了享用。乞求衣服的对象是：具有两种出家戒律的任何一种，并且具备任何一种标志的在家人；身体普通；具备五种名称；自性和物质不同；不是亲属；在未乞求之前没有随意施舍，这六者是具备的条件。据说，下面的三种，以及寻找钵、两种纺织品、寻找大块布料等，都可以类推。所谓在未乞求之前没有随意施舍，是指如果必须做成不乞求就不给予，那么第二种情况是，之前就有施舍的意愿，但施舍并不确定，乞求是指：因为这被说成是堕罪，所以对于这种情况，应该加上没有为自己预留，或者预留也不确定。因为这主要是从所依的角度来说是堕罪，所以从所依的角度来说是堕罪，所以要有全套的衣服。即使具备三件法衣也不行，因为即使缺少生活用品也可以乞求，而这种情况是不允许的。这和下面的三种情况，也要加上没有铺设坚硬的垫子。乞求的物品是：适合的衣服、符合尺寸、是施主本人的，据说这四者是具备的条件。
English
Oh! When offering clothes to the Sangha, it does not belong to the scope of the Sangha. It is said that being good at speaking, not being an ordained monk, and having a complete set of Dharma robes are the four conditions that must be met. It is added that if someone intends to offer clothes to a monk in a certain place, if they accept without offering, they will not commit this offense. Great faith means offering with the intention of seeking merit. Being good at speaking means teaching the Dharma. Ordination means not being either of the above two, but ordaining others. Complete Dharma robes mean lacking any of the clothes permitted by the Blessed One. Considering whether to accept or not will not lead to an offense. The perception is the same as before, and the motivation is to want to accept without offering. The action is to accept without speaking, and it is not permissible to use any expression other than language, so it must be accepted in a way that has linguistic characteristics. The so-called ultimate limb, and the statement "observing its initial measure," refers to having a definite idea about it. The so-called Bhikshuni means for exchange and not for enjoyment. The object of begging for clothes is: a householder who has either of the two monastic vows and possesses any of the signs; an ordinary body; possessing five names; different in self and substance; not a relative; and not having given freely before being begged, these six are the conditions that must be met. It is said that the following three, as well as searching for a bowl, two kinds of weaving, and searching for a large piece of cloth, can be inferred by analogy. The so-called not giving freely before being begged means that if it must be done so that it is not given unless begged, then the second case is that there was a desire to give before, but the giving is not certain, begging means: because this is said to be an offense, so for this situation, it should be added that it is not reserved for oneself, or the reservation is uncertain. Because this is mainly an offense from the perspective of the support, so from the perspective of the support, it is an offense, so there must be a complete set of clothes. Even having three Dharma robes is not enough, because even if there is a lack of necessities, one can beg, but this situation is not allowed. This and the following three situations should also be added that there is no hard mat laid out. The objects of begging are: suitable clothes, conforming to size, and belonging to the donor himself, it is said that these four are the conditions that must be met.
Tibetan
། །འདི་རྣམས་ལ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྦྱོར་བ་བརྟག་པར་བྱའོ། །མཐར་ཐུག་ནི་འདི་རྣམས་ལ་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ཞེས་ཟེར་འཐད་པ་འདྲའོ། །རུང་བ་ནི་རྒྱུས་ཆོག་གམ་སྙམ་མོ། །ཚད་ལྡན་ནི། འགྲེལ་པར་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་མ་བྱས་པར་ སྤྱིར་བསླངས་པ་ན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཐོབ་ན་ཡང་སྦང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ། ཞེས་དང། རྩ་བར། རིན་ཐང་དང་ཁ་དོག་དང༌། ཁྲུ་ཚད་ལས་རྣམ་པ་གང་བསླངས་པའོ། ཞེས་འབྱུང་བས། ཚད་ལ་ཀུན་སློང་བྱེ་བྲག་ཅན་མེད་ན་ཁྲུ་གང་ཡན་ཆད་ལ་དངོས་གཞིའོ། །རིན་ཐང་དང་ཁ་དོག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །བྱེད་བྲག་ཅན་ཁྲུ་ལྔ་པ་དང༌། ཀརྵ་པ་ཎ་ལྔ་རི་བ་དང༌། གོས་སློང་བ་ན་དེ་དག་ལས་གཞན་ལྷག་པར་ཐོབ་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པར་གསུངས་པས་གང་བསླངས་པ་དེ་ཐོབ་པ་དགོས་སོ། །འོ་ན་རིན་ཐང་དང་ཁྲུ་ཚད་ཆུང་དུ་སོང་བ་ལ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང༌། ཆེར་སོང་བའི་གཞན་ཐོབ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འགྲེལ་པར་འདིར་གཞན་ལ་ལྟུང་མེད་དོ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལ་ཡིན་པར་རིགས་པར་བྱའི། རྒྱུན་གཅིག་ལ་ལྷག་པར་ཐོབ་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པ་མིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པས་གོས་སོ་སོ་བ་དང༌། རྒྱུན་གཅིག་གམ་ཐོབ་དུས་སོ་སོ་བ་དང་རྒྱུན་གཅིག་གང་ཡིན་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཁ་ཚར་བསླངས་པས་རས་མ་ཐོབ་པ་དང༌། རས་མ་བསླངས་ན་རས་ཡུག་ཆེན་དང་། ཡུག་ཕྲན་ཐོབ་བོ་སྙམ་ནས་བསླངས་པས་ཐོབ་ན་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པར་གསུངས་སོ། །དེའེི་རང་བཞིན་རྒྱུ་སྤུན་གྱི་སྐུད་པའི་རྒྱུ་བལ་ལོ། །སློང་བར་རིགས་པ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་ཏེ། ཡོ་བྱད་བཅུ་གསུམ་གང་དང་མེད་པ་དེ་དང་དེར་སློང་བ་མདོར་ན་གང་ལ་དགེ་སློང་གི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་དངོས་པོ་གང་ གིས་བྲེལ་བ་དེ་ཉིད་མིན་པ་ལ་སློང་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ནི་བྱེད་པར་དགེ་སློང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི། ཆོས་གོས་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། འདིའི་ཡུལ་དང་དངོས་པོ་སྔར་དང་འདྲ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཚད་ནི་ཟུང་ལས་ལྷག་པའི་ཁྲུ་གང་སློང་བའམ། མི་སྟེར་བའི་ཕྱིར་ཏོ། །རྟེན་ལ་ཁ་ཅིག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱ་བ་གསུམ་མེད་པ་ཟེར་ལ། ཁ་ཅིག་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཟེར་ཏེ། ཕྱི་མ་མིན་ལ་སྔ་མ་ཡང་བརྟག་པར་བྱའོ། །འགྲེལ་པར་ནི། ཡོ་བྱད་བཅུ་གསུམ་པོ་ལྟ་བུ་གང་ཡང་མེད་པ་སློང་བར་རིགས་པར་བཤད་བས་དེ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་ཞེས་པའི་དེ་ནི་སློང་བར་རིགས་པ་ལ་གསུངས་པས་གང་རུང་གཅིག་མེད་པས་ཆོག་མི་ཆོག་ཀྱང་བརྟག་པར་བྱའོ། །འདིར་སྦྱིན་བདག་ཐ་དད་ལ་ནི་འདི་ཙམ་ལས་མི་བསླང་བའི་ཚད་ངེས་པ་
Chinese
應當觀察在這些事物上運用認識的支分。最終，似乎可以說在這些事物上產生了獲得的念頭。可行的是否認為足夠呢？合格的是，在註釋中，如果沒有對顏色等進行區分，一般地索取，即使獲得了任何東西，也是犯捨墮。如根本中說：價值和顏色，以及從長度中索取任何一種。因此，如果對於長度沒有特別的意圖，那麼一肘以上就是正行。對於價值和顏色也是如此。如果意圖不同，比如五肘布和五卡夏巴納，以及索取布匹時，如果從那些之外獲得了更多，則沒有墮罪。因此，必須獲得所索取的東西。那麼，即使價值和長度變小了，也可以接受，但是如果獲得了更多的其他東西，那該怎麼辦呢？註釋中說，在這裡對其他東西沒有墮罪。應當認為這是指變為不同的東西，而不是指在同一類中獲得更多就沒有墮罪。因此，應當考察布匹是不同的，還是一類，或者獲得的時間是不同的，還是一類。索取了口糧卻沒有獲得布匹，或者沒有索取布匹，卻認為可以獲得大塊布匹和小塊布匹而索取，即使獲得了也沒有罪過。它的自性是同類線的材料是羊毛。可以索取的是指加持，總之，十三種資具中缺少哪一種，就索取那一種。總之，對於比丘的資具的物品，什麼 使之忙碌，對於不是那樣的東西進行索取，是沒有罪過的。那是作者，是比丘作者，而不是法衣，因為缺少。此處的對象和事物與之前相同，但是，量是索取超過一雙的長度，或者因為不給予。關於所依，有些人說沒有三種應當加持的東西，有些人說完全沒有，後者不對，前者也應當考察。在註釋中說：像十三種資具那樣，索取任何沒有的東西都是可以的，因此，作者的“那”是指可以索取，因此，缺少任何一種是否可以，也應當考察。在此，對於不同的施主，確定了不索取超過這個數量的限度。
English
It is necessary to examine the application of the limb of recognition to these things. Ultimately, it seems reasonable to say that a thought of attainment arises in these things. Is it acceptable to think that it is sufficient? As for the qualified, in the commentary, if no distinction is made between colors, etc., and one generally asks for something, even if one obtains anything, it is an expiatory offense. As it says in the root text: "Value and color, and whatever is asked for from length." Therefore, if there is no specific intention for the measure, then anything more than one cubit is the actual object. It is the same for value and color. If there is a specific intention, such as five cubits of cloth and five karshapanas, and when asking for cloth, if one obtains more than those, there is no offense. Therefore, it is necessary to obtain what is asked for. Then, even if the value and length become smaller, it is acceptable, but if one obtains more of something else, what happens? The commentary says, "Here, there is no offense for something else." It should be considered that this refers to something that becomes different, not that there is no offense for obtaining more of the same kind. Therefore, it should be examined whether the cloths are different or of the same kind, or whether the times of obtaining are different or of the same kind. If one asks for provisions but does not obtain cloth, or if one does not ask for cloth but thinks that one can obtain a large piece of cloth and a small piece of cloth and asks for it, even if one obtains it, there is no fault. Its nature is that the material of the thread of the same kind is wool. What is appropriate to ask for is called blessing, that is, whichever of the thirteen requisites is missing, one asks for that one. In short, whatever of the objects of a monk's requisites causes him to be busy, there is no offense in asking for something that is not that. That is the agent, the monk agent, not the Dharma garment, because it is missing. The object and thing here are the same as before, but the measure is asking for one cubit more than a pair, or because it is not given. Regarding the basis, some say that there are not three things to be blessed, and some say that there are none at all. The latter is not correct, and the former should also be examined. In the commentary, it says: "Like the thirteen requisites, it is appropriate to ask for anything that is missing." Therefore, the "that" of the agent refers to what is appropriate to ask for. Therefore, it should also be examined whether it is acceptable to lack any one of them. Here, for different donors, the limit of not asking for more than this amount is determined.