Tibetan
སྦྱིན་པ་དང༌། ཉེ་དུ་མིན་པ་ལ་ལྷུང་བཟེད་དང༌། རབ་ཆེན་ཐོབ་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །བསྐུར་བའི་སྤང་བ་ལ་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་ལ་བསྐུལ་བར་གྱུར་ནའོ། །དེ་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། ཕོ་ཉས་བསྒོ་བ་བྱས་པའི་ཞལ་ཏ་བའོ། །ཇི་ལྟར་བསྒོ་ན་ཆོས་གོས་ཉོ་བའི་རིན་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སྦྱིན་བདག་གིས་ཕོ་ཉ་བ་ལ་དགེ་སློང་གི་སར་བསྐུར་བ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཕོ་ཉ། དགེ་སློང་དག་གིས་གོས་ཀྱི་རིན་ལེན་དུ་མི་རུང་རྟེ། བདག་ཅག་གོས་རུང་བ་དུས་སུ་རྙེད་ན་ནི་ལེན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བས་སྤངས་པ་ན། ཕོ་ཉས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་འགལ་མཆིས་སམ། ཞེས་ཞལ་ཏ་པ་ཡོངས་སུ་འདྲི་བ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་ཚེ། དགེ་སློང་གིས་འདིའི་ཞེས་བསྟན་པ་ལ་ཕོ་ཉ་བས་ཁྱོད་ཀྱིས་གོས་ཀྱི་རིན་འདིས་གོས་འདི་འདྲ་ཞིག་ཉོས་ལ། དགེ་སློང་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འོངས་པ་དང་བསྐོན་ཅིག་ཅེས་པ་བསྒོས་པའོ། །སྨྲས་པ་ནི། ཕོ་ཉ་བས་སོ། །ཞལ་ཏ་པ་ལ། བྱུང་བའི་མཐའ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་སྔར་བྱས་པ་དགེ་སློང་ལ་སྨྲས་པའོ། །འགྲོ་བར་མ་ནུས་པ་དང༌། བསྐུལ་བའི་སྒོ་དྲུག་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ། ཞལ་ཏ་པ། བདག་པོས་འདོད་དོ། །ཞེས་ལན་ཅིག་དང༌། གཉིས་ཀྱི་མ་གྲུབ་ན་ཞེས་སོ། །བསྐུལ་བསྡང་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་མེད་ཅིང༌། གྲངས་ནི་བསྡད་པ་བཞི་དང། བསྐུལ་བ་གཉིས་ལྟ་བུ་ལ་ཉེས་པ་མེད་ལ། བཟློག་མི་རུང་ངོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས། བཞི་འམ། ལྔའམ། དྲུག་གམ། བར་དུ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་པྱོགས་སུ་བསྡད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ། དེ་ནི་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པའི་ཡིན་ལ། འདི་ནི་སྡོད་པ་འབའ་ཞིག་ལ་གསུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐུལ་བསྡང་དྲུག་པོ་དེ་ལས་གཅིག་གིས་ལྷག་ན་སྤང་བར་འགྱུར་ལ། སྦྱིན་བདག་གིས་སེམས་བསྲུང་བར་ཁས་མ་བླངས་ན་ཡང་སྤང་པའོ། །ཅི་ཞིག་བྱས་ན་ཞེ་ན། བླང་བའོ། །གང་ཞེ་ན། གོས་སོ། །འདིར་དངོས་པོ་ལ་གོས་སམ་གོས་ཀྱི་རིན་ཕལ་ཆེར་རུང་བ། གོས་ཁྲུ་གང་རི་བའི་ཚད་དང་ལྡན་པ། སྦྱིན་བདག་གིས་ཕོ་ཉ་བ་ལ་བསྐུར་ཞིང་དེས་ཞལ་ཏ་པ་ལ་གཏད་པ་སྟེ་ལྔའོ། ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་བསྐུལ་བསྡང་ལྷག་པ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའི་ཚེ་ནི། གོས་ཀྱི་རིན་རིན་པོ་ཆེ་དགོས་ལ། བསླང་བའི་ཚེ་འགྲེལ་པར་གོས་ལ་བཤད་དོ། །གསུམ་ཆར་ཞེས་པ་ལ་ཁྱིམ་པ་ཡིན་པ། ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། རང་དང་དེ་གསུམ་ཡང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་བཞི་ནི་སྤྱི་ལ་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཞལ་ཏ་པས་སྦྱིན་བདག་གི་སེམས་བསྲུང་བར་
Chinese
布施，以及对非亲属的钵，以及对获得极大者也适用。对于被遣回的舍弃，如果劝说是为了做口信。那是什么样的呢？是信使做了吩咐的口信者。如何吩咐呢？不是可以用来购买法衣的价值，而是施主将黄金等珍宝委托给信使，送到比丘处时说：具寿信使，比丘们不应接受购买衣服的价值。我们如果及时得到合适的衣服，就会接受。这样舍弃时，信使问圣者们，做口信是否违背？在事先询问口信者之后，比丘指着这个说，信使吩咐说：你用这衣服的价值购买这样的衣服，等名为某某的比丘来时，就供养给他。说的是信使。对于口信者，叙述发生的结果，之前已经对那个比丘说过了。无法前往，以及要寻求所说的六种劝说之门的意旨。具寿，口信者，施主想要。这样一次，如果两次都没有成功，就这样说。劝说和停止没有固定的顺序，数量上停止四个，劝说两个这样没有过失，不能颠倒。分别说中说：或者四个，或者五个，或者六个，中间什么也不说，就站在一边。这样说和不矛盾，因为那是和劝说一起的，而这仅仅是停止，因为是三个的缘故。如果这六种劝说停止中的任何一种超过了，就会被舍弃，如果施主没有承诺守护心意，也会被舍弃。做什么呢？接受。什么呢？衣服。这里对于事物，衣服或者衣服的价值大多是可以的，具有一件衣服的尺寸，施主委托给信使，信使交给口信者，这是五个。这样说。对于超过劝说停止而会犯戒的时候，需要衣服的价值是珍宝，而在请求的时候，解释中说是衣服。所谓的三者，是指是居家者，具有五种名称，身体是普通人，自己和那三者也是从物质的角度上是不同的，这四者是共同的，而特别的是口信者要守护施主的心意。
English
Generosity, and the alms bowl to non-relatives, and also apply to those who have attained greatness. If encouragement is given to making a message for the relinquished abandonment. What is that like? It is the messenger who has been instructed to make the message. How is it instructed? It is not permissible to use the value to buy robes, but when the patron entrusts gold and other precious jewels to the messenger to send to the monks, saying: Venerable messenger, the monks should not accept the value of buying robes. If we get suitable robes in time, we will accept them. When abandoning in this way, the messenger asks the noble ones, is making a message contradictory? After first asking the message-maker, the monk points to this and the messenger instructs: You use the value of this robe to buy such a robe, and when the monk named so-and-so comes, offer it to him. That is what the messenger said. To the message-maker, narrating the outcome of what happened, what was done before has already been said to that monk. Unable to go, and the meaning of the six doors of encouragement that were spoken should be sought. Venerable one, message-maker, the patron wants. Like this once, if it is not accomplished twice, say it like that. There is no fixed order for encouragement and stopping, and there is no fault in the number being four stopping and two encouraging, and it cannot be reversed. In the Differentiation it says: Or four, or five, or six, without saying anything in between, they stand aside. This is not contradictory to what was said, because that is with encouragement, and this is only stopping, because it is for three reasons. If any one of these six encouragements to stop exceeds, it will be abandoned, and if the patron does not promise to protect the mind, it will also be abandoned. What should be done? Accept. What? Clothes. Here, for things, clothes or the value of clothes is mostly permissible, having the size of a cubit of cloth, the patron entrusts it to the messenger, and the messenger hands it over to the message-maker, these are five. So it is said. When exceeding encouragement to stop will cause an offense, the value of the clothes needs to be precious jewels, and when requesting, the explanation says it is clothes. The so-called three refers to being a householder, having five names, the body being ordinary, and oneself and those three also being different from the perspective of substance, these four are common, and especially the message-maker must protect the patron's mind.
Tibetan
ཁས་མི་ལེན་པའོ། །མཐར་ཐུག་ནི་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པ་ཟེར་རོ། །མི་མིན་པས་གསུམ་གཅིག་དང༌། གཉིས་པ་གསུམ་དུ་བྱས་པ་ཡིན༌། མི་ཡི་གཉིས་པ་གསུམ་ག་དང༌། གསུམ་གཅིག་དེ་དག་མུ་བརྒྱད་དོ། ཞེས་བརྒྱད་གསུངས་པ་ལ། གཅིག་ལྟུང་བྱེད་ དང། གཞན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཕོ་ཉས་བྱུང་བའི་ཐ་མ་སྨྲས་པར་དགེ་སློང་བསྐུལ་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ཆོས་གོས་ཀྱི་རིན་ཕོ་ཉས་ཁྱེར་འོངས་པ་ན། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མ་སྤངས་པར་ལེན་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །མ་དྲིས་པར་ཞལ་ཏ་པ་སྟོན་ན་ཡང་ངོ། །ཞལ་ཏ་པའི་ལག་ནས་གོས་ཐོབ་པའི་རེ་བ་མེད་པ་ན་སྦྱིན་བདག་ལ་མ་སྦྲན་ན་ཡང་ངོ། །ཁ་ཅིག་རྩ་བར་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་འདི། རིན་པོ་ཆེ་རུང་བ་མ་བྱས་པ་ལ་ཡིན་གྱི། བྱས་པ་ལ་ནི་བླངས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་ཟེར་རོ། །སྦྱིན་བདག་གིས་གོས་ཀྱི་རིན་ལ་དམིགས་ཤིང། དགེ་སློང་ལ་ཡང་དེའི་དགོས་པ་ཡོད་ན་འདིར་བསྟན་པ་འདི་དགོས་ལ། ཕྱིའི་བསམ་པས་བསྐུར་ཞིང། དགེ་སློང་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་དང༌། དགེ་འདུན་གྱི་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ན་རུང་བ་བྱས་ལ་བདག་གིར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ནི་འགྲེལ་པ་མཁན་གྱིས་སོ། །སྲིན་བལ་གྱི་སྤང་བ་ལ། སྟན་ནི་གླིངས་པ་དང། ནང་ཚངས་ཅན་གཉིས་སོ། །དེ་གཉིས་ལ་འཇམ་པོ་དང༌། རས་བལ་ཅན་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། གདིང་བ་དང་སྟན་གཉིས་ཐ་དད་དེ། རྣམ་པ་དང༌། དགོས་པ་དང། གནང་བཀག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྲིན་བལ་ལས་གདིང་བ་བྱར་རུང་ལ། སྟན་མི་རུང་ཟེར། སྟན་གྱི་ཞེང་ནི་གདིང་བ་དང་འདྲ་ལ། སྲིང་དུ་རབ་ལ་ཁྲུ་ཕྱེ་དང་ལྔ་དང༌། ཐ་ཚད་ལ་ཕྱེད་དང་གསུམ་མོ། །འབྲིང་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་པར་རོ། །ནང་ཚངས་ཅན་གྱི་ཕྱི་ཤུན་ ཡང་སྟན་གྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པས་དེ་འཆང་བ་ལ་སྤང་བ་མེད་དོ། །སྟན་གྱི་རབ་ཚད་ཐ་ཚད་དེ་དག་ལས་ཆེ་བ་དང། ཆུང་བ་ལ་བྱིན་རླབས་མི་ཆགས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཆེད་དུ་བདག་གིར་བྱ་མི་ཉན་པ་འདྲའོ། །འདི་ལ་སྲིན་བལ་རུག་བ་ཚད་ལྡན༌། རང་དབང་བ། ཟླ་བ་བཞིར་སྤྱད་པ་མིན་པའི་རྫས་མཉེས་པ་གཞན་དང་མ་བསྲེས་པ༌། ཡུལ་དུ་དེར་དཀོན་ཞིང་རིན་ཆེ་བ། སྔར་བཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པ་སྟེ་དེ་བརྒྱད་ལྡན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཚད་ལྡན་ནོ། །འཁོར་གསུམ་ཁེབས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཚད་དེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ན་ལྟུང་བའི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ཆུང་ན་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁྲུ་ཕྱེད་དང་གསུམ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནམ་དཔྱད་དོ། །ཚད་ནི་འོག་མ་གསུམ་ག་ལ་འདྲའོ། །གཞན་དང་བསྲེས་པ་ལ་རྫས་ཉེས་པ་འབ
Chinese
不接受。最终是指生起获得之念。非人以三一，第二分为三。人以第二分为三，三一即为八种。如是宣说八种中，一种为堕罪，另一种为恶作罪。信使传来的最后所说，若劝请比丘则为恶作罪。法衣之价由信使带来，如前所说未舍弃而取则为恶作罪。未经询问而指示执事亦然。若无从执事手中获得衣服之希望，亦未告知施主亦然。某些人说，根本所说的此仪轨，是对于未作如法处理的贵重物品而言，若已作如法处理，即使取用亦无罪。施主以衣服之价为目标，比丘亦有此需要，则需要此处所说。若以外心布施，比丘亦有供养佛陀，僧众宴请等需要，则作如法处理后占为己有。这是注释者的说法。丝棉的舍弃中，垫子有条纹的和有内衬的两种。这两种也称为柔软的和有棉絮的。坐垫和垫子二者不同，因为形制、需要和允许禁止不同。因此，丝棉可以做垫子，但不能做坐垫。坐垫的宽度和垫子相同，长度最好为五肘半，最差为三肘半。中等为二者之间。有内衬的外壳也属于坐垫的范畴，因此携带它没有舍弃。坐垫的最佳尺寸和最差尺寸，大于或小于这些尺寸，似乎不会积累加持，也不允许为了享用而占为己有。对此，丝棉柔软、尺寸合格、自主、不是用了四个月以上的物品、未与其他令人满意的物品混合、在该地稀有且昂贵、未曾做过之前的制作，这八种具备。如是说。尺寸合格。覆盖三轮的最终尺寸，达到这个尺寸就会成为堕罪的实质。比这小则会成为恶作罪，如是说。是否和三肘半相同，需要考察。尺寸对于下面的三种都相同。和其他混合则物品不好。
English
It is not accepted. Ultimately, it refers to the arising of the thought of obtaining. Non-humans make three into one, and the second into three. Humans make the second into three, and the three into one, which are the eight kinds. Among the eight kinds thus spoken of, one is a falling offense, and the other is a misdeed. If a messenger conveys the final words and urges a monk, it is a misdeed. If the price of the Dharma robe is brought by a messenger, and it is taken without being relinquished as previously stated, it is a misdeed. It is also the same if one instructs a steward without being asked. If there is no hope of obtaining the robe from the steward's hand, it is also the same if one does not inform the donor. Some say that this ritual mentioned in the root text is for precious items that have not been properly processed. If they have been properly processed, there is no offense even if they are taken. If the donor aims at the price of the robe and the monk also needs it, then what is stated here is necessary. If the offering is made with an external intention, and the monk also needs it for offering to the Buddha, for feasts for the Sangha, etc., then it should be properly processed and taken as one's own. This is what the commentator says. Regarding the abandonment of silk and cotton, there are two types of mats: striped and lined. These two are also called soft and cotton-filled. Cushions and mats are different because their form, need, and permission/prohibition are different. Therefore, silk and cotton can be used to make mats, but not cushions. The width of the cushion is the same as the mat, and the length is preferably five and a half cubits, and at the worst, three and a half cubits. The medium is between the two. The outer shell of the lined cushion also belongs to the category of cushions, so there is no abandonment in carrying it. It seems that blessings do not accumulate for cushions that are larger or smaller than the best and worst sizes, and it is not allowed to own them for the sake of enjoyment. In this regard, silk and cotton are soft, of adequate size, autonomous, not items that have been used for more than four months, not mixed with other pleasing items, rare and expensive in that area, and have not been previously made. These eight are complete. So it is said. Of adequate size. The ultimate size that covers the three circumferences, reaching that size becomes the substance of a falling offense. It is said that if it is smaller than that, it becomes a misdeed. It needs to be examined whether it is the same as three and a half cubits. The size is the same for all three below. Mixing with others makes the item bad.