Tibetan
ལ་སོགས་པ་བསྐུར་བ་དེ། བསྐུར་བ་དེ་དབང་བར་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང༌། རང་གི་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་བས་སྤང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མདོ་དང་བོའི་དོན་དང༌། བསམ་པས་བཏང་བས་ན་བསྐུར་མཁན་ལ་སྤང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་ གཉིས་པའི་དོན་དུ་བཞེད་དོ། །དེས་ན་སྤང་བ་ལ་འདུ་ཤེས་དགོས་པར་གྲུབ་པོ། །བསྐུར་བ་དེ་བསྐུར་བར་མ་སློབ་པའི་གོང་དུ་བསྐུར་བ་དེས་བྱིན་པར་འདུ་ཤེས་ཀྱང་སྐུར་བྱེད་དེ་ཤི་བའོ། །གཉིས་ཀ་ཤི་ན་བསྐུར་མཁན་གྱི་ཤི་བའི་སྤྱོད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བར་དུ་བརྐུས་ནའང་བསྐུར་མཁན་ལས་བརྐུས་པར་འགྱུར་བས་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་བདག་པོ་དང༌། ཤི་བའི་སྤྱོད་ལ་དངོས་པོ་ལས་རང་གི་ཉིད་དུ་འཇོག་པར་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྐུར་ས་རུ་སླེབ་ན་བསྐུར་བ་དབང་བ་དང༌། མ་སླེབས་ན་དངོས་པོ་དེ་དང་པོ་གང་གིས་བསྒྲུབ་པ་དེ་དབང་བར་བཞེད་པ་འདྲ་སྟེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །རང་དབང་བ་ལ་དབང་བར་འདུ་ཞེས་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་དངོས་གཞི་དང༌། རང་མི་དབང་བ་ལ་དབང་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་སོ། །མདོ་འདི། དངོས་སུ་ལུང་དང༌། འགྲེལ་པ་ལས་འཆང་པ་ལ་སྦྱར་ཡང་སྔ་མ་རྣམས་དོན་ཐོབ་མཛད་ནས་ལྟུང་བ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སྦྱོར་ཏེ། བཅུ་ཆེན་བར་པ་རིལ་དང། དང་པོ་ནས་འཆང་འཇོག་འཁྲུར་འཇུག་གསུམ། ཐ་མ་ནས་ལྟུང་བྱེད་དེ་འཆང་བ་མཐའ་དག་འཇུག༌། རང་ཆེན་བཞག་པ་དང༌། བསྒོབ་བ་འཕྱིས་པ་དང༌། གསོག་འཇོག་སྟེ་ལྔའོ། །དེ་ལ་རང་དབང་བ་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། གཞན་དབང་བ་ལ་དེ་ལྟར་དང༌། རང་དབང་བ་ལ་གཞན་གྱི་དེ་དང༌། གཞན་དབང་བ་ལ་རང་གིར་འདུ་ཤེས་པ་བཞི་ལ་ཅིར་འགྱུར་ནི། དང་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་གཞིའོ། ། གཉིས་པ་ནི་འཆང་བ་གཉིས། འཇོག་པ། མཐོ་གང༌། རས་ཆེན། བསྒོ་འཕྱིས་ཏེ་དྲུག་ལ་ལྟུང་མེད། རིན་པོ་ཆེ་ལ་འབའ་ཞིག་པ། བཅུ་གཅིག་ལ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དྲུག་སྔར་དང་འདྲ། རིན་པོ་ཆེ་ལ་འབའ་ཞིག་པར་གཏོགས་པ། བཅུ་གཅིག་ལ་འདི་ཉིད་དུ་གཏོགས་པའི་ཉེས་བྱས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ལ་འདིའི་ཉེས་བྱས་སོ། ཞེས་བཞེད་དོ། །འདིར་ལོག་པར་རྟོག་པ་ནི། འབྲལ་བ་ལ་རང་དབང་བ་དགོས་པ་དང༌། གཞན་དབང་བ་དེར་ཤེས་པའི་ཚེ་གསོག་འཇོག་གི་སྦང་ལྟུང་མེད་དོ། ཞེས་ཟེར་བའི་སྔ་མའི་འདོད་པ། གཞན་གྱི་སྤང་རྒྱུ་མེད་པས་སྙམ་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་དགེ་སློང་མའི་བཅིངས་པ་འགྲོལ་དུ་འཇུག་པ་དང༌། གང་ཟག་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤང་བ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པས་སྤང་ལྟུང་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང༌།
Chinese
等等的布施，即使已经完成了布施，因为没有认为是自己的，所以不会成为舍弃，这是第一部经的意思。因为以意念施舍，所以对于布施者来说不会成为舍弃，这是第二种意思。因此，成立了舍弃需要有认识。在没有学习布施之前，即使认识到布施已经给予，但布施者已经死了。如果两者都死了，在布施者的死亡行为中加持，即使中间偷窃，也变成从布施者那里偷窃，成为不予取的罪主，并且认为在死亡行为中，事物从自己的变成自己的。如果到达了布施的地方，就拥有了布施，如果没有到达，似乎认为最初是谁成就了那个事物，谁就拥有它，应该进行考察。对于自己拥有，认为是拥有，以及怀疑，两者都是根本罪。对于自己不拥有，认为是拥有，以及怀疑，都说是恶作。这部经，实际上是从经和论释中应用于执持，但以前的人们通过获得意义，应用于十八堕罪，即十个大罪、中间罪、微罪，以及从最初的执持、放置、混杂、进入三种，从最后的堕罪，即一切执持都包括在内。自己大的放置，以及忘记擦拭，以及积蓄放置等五种。其中，对于自己拥有，认为是那样，以及对于他人拥有，认为是那样，以及对于自己拥有，认为是别人的，以及对于他人拥有，认为是自己的四种情况会变成什么呢？第一种情况，对于一切都是根本罪。 第二种情况是，执持两种，放置，一拃高，大块布，忘记擦拭等六种没有堕罪。对于珍宝来说，仅仅是，十一种会变成恶作。第三种情况是，六种与之前相同，属于珍宝的仅仅是，十一种属于这里的恶作。第四种情况是，对于一切都是这里的恶作。这样认为。这里错误的思考是，分离需要自己拥有，以及知道他人拥有的时候，没有积蓄放置的舍堕。如果说是因为没有他人舍弃的东西，那么，如果那样，让比丘尼解脱束缚，以及对于特殊人物的舍弃，也会因为没有原因而成为非舍堕，并且……
English
Regarding offerings and the like, even if the offering has been completed, it will not become abandonment because there is no perception of it being one's own. This is the meaning of the first sutra. Because it is given with intention, it will not become abandonment for the giver. This is considered the second meaning. Therefore, it is established that abandonment requires perception. Even if it is perceived that the offering has been given before learning to offer, but the giver has died. If both die, if blessed in the deceased's actions of the giver, even if stolen in between, it becomes stealing from the giver, becoming the owner of ungiven taking, and it is considered that in the deceased's actions, things change from one's own to one's own. If it reaches the place of offering, the offering is possessed, and if it does not reach, it seems that whoever initially accomplished that thing possesses it, and it should be investigated. Regarding possessing oneself, perceiving it as possessing, and doubting, both are fundamental offenses. Regarding not possessing oneself, perceiving it as possessing, and doubting, both are said to be misdeeds. This sutra, in reality, is applied to holding from the sutras and commentaries, but earlier people, through obtaining the meaning, applied it to the eighteen downfalls, namely the ten major offenses, intermediate offenses, minor offenses, and from the initial holding, placing, mixing, entering three, from the final downfall, all holdings are included. One's own large placing, and forgetting to wipe, and accumulating placing, etc., are five. Among them, regarding possessing oneself, perceiving it as such, and regarding possessing others, perceiving it as such, and regarding possessing oneself, perceiving it as belonging to others, and regarding possessing others, perceiving it as belonging to oneself, what will the four situations become? The first situation is a fundamental offense for everything. The second situation is that holding two, placing, a span high, a large cloth, forgetting to wipe, etc., six have no downfall. Regarding precious jewels, only, eleven will become misdeeds. The third situation is that the six are the same as before, belonging to precious jewels only, eleven belong to the misdeeds here. The fourth situation is that for everything, it is a misdeed here. This is the view. The wrong thinking here is that separation requires possessing oneself, and when knowing that others possess it, there is no abandonment downfall of accumulating and placing. If it is said that it is because there is nothing for others to abandon, then, if that is the case, letting a nun be released from bonds, and the abandonment of special individuals, will also become non-abandonment downfalls because there is no reason, and...
Tibetan
བཤགས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་དངོས་པོ་མ་བརླག་པ་ཞེས་སྨོས་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ལ་གཞན་དེས་དེ་ལ་གསོག་འཇོག་ཏུ་བྱེད་པ་ལའམ། གཞན་དབང་བ་ལ་དེར་ཤེས་ཀྱི་རང་གི་བྱེད་པ་ལ་ལྟུང་མེད་ཟེར། དང་པོ་ལྟར་ན། དེ་དམིགས་ཀྱི་བསལ་བ་དོན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་རུང་དེར་མི་རུང་བར་བྱས་བའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་ལ་ལ་གཉར་བྱས་བཞིན་ཟེར་རོ། །སྤྱིར་སྤང་ལྟུང་ལ་དངོས་པོ་སྤང་དགོས་པས་མ་ཁྱབ་ཀྱང༌། སྔོམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ལྟུང་རྐང་གི་རིགས་ལ་སྲིད་དགོས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་དང་། གསོག་འཇོག་གི་སྐབས་སུ་གཞན་ གྱི་ལ་སྦང་བ་མེད་པར་རང་གི་ཡིན་པ་དང༌། ཟོས་པ་ལ་སྤང་རྒྱུ་མེད་བས་བཅངས་པ་དགོས་ཞེས་འགྲེལ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙིམ་པ་བཅིངས་པ་གྲོལ་བ་ལ་ཡང་གཞན་དབང་བ་ངེས་པར་མི་དགོས་སོ། །གཞན་དབང་བའི་གདིང་བ་ལ་ཞུས་པར་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་ནི། དེའི་བཟོ་ལ་དགོངས་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གཉིས་ཀ་བརྟག་གོ །སྤང་བར་འགྱུར་བ་རང་གི་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགེ་འདུན་ནམ། གང་ཟག་གམ། གཞན་ལ་བསྔོས་ན་ངེས་ཤེས་རུང་མི་ཤེས་རུང༌། དེའི་སར་སྐུར་རུང་མ་སྐུར་རུང་རང་གི་ཉིད་དང་བྲལ་ལོ། །ངེས་པར་བྱས་པ་ནི་བཞག་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་རང་གི་དང་བྲལ་བའོ། བརྟག་ནའོ། །ནི་གཞན་ལ་བརྟགས་ན་རང་གི་དང་འབྲལ་བའོ། །ཀྱང་ནི་ལྷུང་བཟེད་མི་སྡུད་ཀྱི། བསྔོས་པས་འབྲལ་བར་མ་ཟད་རྣམ་བརྟགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཞེས་པ་འགྲེལ་བའི་དོན་ནོ། །ཤན་དང་འབྲེལ་བའི་ཐུན་མོང་བ་ལ་མདོ་བཞིའོ། །རང་གི་ཉིད་ཅེས་པའི་ལྟུང་བ་འདི་ལ་ཞེས་པ་ནི། སྤང་ལྟུང་གང་ལ་རང་གི་ཉིད་ཡིན་པ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པའི་དངོས་པོ་འདི་ལའོ། །བསྔོས་པ་དང་། རྣམ་པར་བརྟགས་ན། རང་གི་ཉིད་དང་བྲལ་བར་མ་ཟད། རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ། རྒྱུན་འབྲེལ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་སོ། །དཔེར་ན། ཚེས་ལ་གོས་རྙེད་པ་དེ་ཚེས་ལྔ་ལ་བསྔོ་བའམ། རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ན། དེའེི་ཕྱེད་ཉིན་གོས་གཞན་ཞིག་རྙེད་ཀྱང་དེ་ལ་སྔ་མའི་ཞག་གི་ཤན་མི་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུན་འབྲེལ་བ་དེ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། རང་གཞན་ལས་ཉམས་པ་ལ་ཞུས་པ་ནས། གོས་རྙེད་ནས་ཞག་ལྔ་ན་ སེམས་འཁྲུགས་པ་ན་དེའི་ཞག་བཅུ་གང་ནས་བགྲང་ཞུས་པ་ལས། རང་གི་སེམས་རྙེད་པ་ནས་སོ། ཞེས་གསུངས་པ་ལ། ཁ་ཅིག་སྨྱོ་བ་སངས་མ་སངས་ཀྱི་བར་དུ་ཞག་བཅུ་འཆང་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ཞག་གིས་ཆོད་པ་དགོས་སོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ། དེ་ལྟར་ན་བསླབ་རྒྱུན་ཐ་དད་ལ་ཡང་ཞག་གིས་ཆོད་དགོས་པར་འགྱུར་བས་མྱོས་པ་ཙམ་གྱིས
Chinese
在忏悔之前，必须说明没有失去物品。对于后者，如果其他人为他储藏，或者在受他人支配的情况下，知道后自己使用，则没有堕落。如果像前者那样，那么特别指定就没有意义。如果像后者那样，就会有过失，因为本来可以享用的东西变得不能享用。有人说，就像保管别人的东西一样。一般来说，虽然并非所有舍堕都需要舍弃物品，但对于通过“搜集”所归纳的堕落之根本，这可能是必要的。例如，在珍宝和储藏的情况下，别人的东西没有被侵占而成为自己的，以及吃掉之后没有需要舍弃的东西，因此需要持有，经论中是这样说的。解开系缚的拳头，也不一定需要受他人支配。关于询问受他人支配的坐垫被判为恶作，据说这是指它的制作方式，这两者都需要考察。将要舍弃的物品如果是自己的，那么无论是供养僧团、个人还是他人，无论是否确定，无论是否可以送达，都与自己分离了。确定之后就是放置。它本身就是与自己分离。考察，就是考察是否与他人分离。即使不收回钵，通过供养不仅会分离，而且通过分别念也会分离，这是经论的含义。与痕迹相关的共同之处有四种。所谓“自己的”的堕落，是指在任何舍堕中，需要以“自己的”作为组成部分的物品。如果供养或分别念，不仅会与“自己的”分离，而且会失去随之而来的连续性。例如，某日在某处得到一件衣服，如果在初五供养或分别念，即使在那天中午得到另一件衣服，也不会受到先前日期的影响，因为连续性已经丧失。从自己或他人那里失去之后，有人问，从得到衣服后的第五天，如果心烦意乱，那么这十天从哪里开始计算？回答说，从自己恢复理智的时候开始。有些人认为，如果像昏迷不醒那样持续十天，那么就需要以天数来计算。如果那样，即使戒律的传承不同，也需要以天数来计算，仅仅是昏迷。
English
Before confession, it must be stated that the object has not been lost. For the latter, if someone else stores it for him, or if, being under the control of another, he uses it himself knowing it, there is no transgression. If it is like the former, then specifying it is meaningless. If it is like the latter, there will be a fault, because what could have been enjoyed becomes unenjoyable. It is said that it is like taking care of someone else's things. Generally, although not all relinquishment-offenses require relinquishing the object, it may be necessary for the kind of root-offenses that are summarized by "collecting." For example, in the case of jewels and storage, when someone else's things are not encroached upon and become one's own, and when there is nothing to be relinquished after eating, it is necessary to hold, as stated in the commentaries. Even when untying a bound fist, it is not necessarily necessary to be under the control of another. Regarding the question of whether it is a misdeed to ask for a seat that is under the control of another, it is said that this refers to the way it is made, and both of these need to be examined. If the object to be relinquished is one's own, then whether it is offered to the Sangha, an individual, or another, whether it is certain or uncertain, whether it can be delivered or not, it is separated from oneself. What is determined is what is placed. It itself is separated from oneself. Examining, is examining whether it is separated from another. Even if the bowl is not collected, through offering it will not only be separated, but also through conceptual thought, this is the meaning of the commentaries. There are four commonalities related to traces. The so-called offense of "one's own" refers to the object in any relinquishment-offense that requires "one's own" as a component. If one offers or conceptually thinks about it, not only will it be separated from "one's own," but the subsequent continuity will also be lost. For example, if one obtains a garment on a certain day, and if one offers or conceptually thinks about it on the fifth day, even if one obtains another garment on that noon, it will not be affected by the previous date, because the continuity has been lost. After losing it from oneself or another, someone asked, from the fifth day after obtaining the garment, if one's mind is disturbed, from where should these ten days be counted? The answer is, from the time one regains one's senses. Some people think that if it continues for ten days like being unconscious, then it needs to be counted by days. If that were the case, even if the lineage of precepts is different, it would need to be counted by days, just by being intoxicated.