Tibetan
ཁོ་བོ་དབང་ངོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེས་པའོ། །གལ་ཏེ་མཐར་ཐུག་གི་དུས་ དེ་ལ་བྱེད་ན། ཞུ་བར་བརྐུས་པ་ནའམ་ཞེས་སོགས་མཐར་ཐུག་གི་རབ་དབྱེ་བཤད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་གྱི་བློ་དེ་སྐྱེས་ན་ནི་ཁུར་དུ་གྲགས་པ་སོགས་མེད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་ཚང་ལ། མ་སྐྱེས་ན་ནི་ཁུར་དུ་གྲགས་པ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང༌། གཞུང་ལས་ཁུར་དུ་གྲགས་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དངོས་པོའི་ས་མཚམས་བསྟན་གྱིས། རང་དབང་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་ས་མཚམས་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་གི་དུས་དེ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། རྩོད་པ་སྔ་མ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞུང་ནས་བཤད་པའི་མཐར་ཐུག་ནི་མ་ངེས་ཀྱང། ཕལ་ཆེ་བས་དེར་བཞག་གོ་ཞེས་ལན་འདེབས་མོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི། དང་པོ་ལ་མཚོན་ཁུར་དུ་མ་གྲགས་པའི་སྔོན་དུ་གྲུབ་བློ་སྐྱེ་བ་དང་། གྲགས་པའི་ཚེའང་མི་སྐྱེ་བ་ཡོད་མོད། དེའི་དབང་དུ་མ་བྱས་ཀྱིས། འོན་ཀྱང་གོས་རླུང་གི་གཏོར་བ་ལྟ་བུ་ལེ། ཁོ་བོས་རྫས་འདི་བསྡུས་ཏེ་ཁུར་དུ་བྱེད་ཐུབ་ན་ངེས་པར་ཐོབ་ལ། དེའི་སྔོན་དུ་ནི་མི་ཐོབ་བོ་སྙམ་པའི། ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་རྐུ་བའི་དགེ་སློང་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། འགྲེལ་པར་ཡང༌། སྤྱིར་སྦྱོར་བར་བྱས་པ་དེའི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བར་བྱ་བར་འདོད་ནས། དེ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁུར་དུ་བྱས་པས་བཟོད་རྐུའོ་སྙམ་པའོ། ཞེས་པ་དང༌། བཏུས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཏུས་ཟིན་ནས་གཟོད་རྐུའོ་སྙམ་པའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། རྩོད་པ་ཕྱི་མའང་མི་འཐད་དེ། ཊཱིཀྐ་ལས། གང་གི་ཚེ་རླུང་གིས་གོས་དག་རྣམ་པར་གཏོར་བར་གྱུར་པའམ། རྫས་ གཞན་དག་གཏོར་བར་གྱུར་བ་ན། དགེ་སློང་གིས་དེ་དག་ཁུར་དུ་གྲགས་ཏེ། རྐུའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པས། དེས་དེ་དག་སྡུད་པར་བྱེད་ན། འདི་ལྟར་མ་ཤ་ཀ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རིན་ཐང་གི་ཚད་ཀྱིས་གོས་ལ་སོགས་པ་དག་ཁུར་དུ་གྲགས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་གནས་ནས་སྤོ་བར་བྱེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ནའང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ན་དེ་ལ་བསྡུའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཡོད་ཀྱི་རྐུའོ་སྙམ་པའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི། འདི་ལྟར་བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་གོས་བཏིང་བ་རླུང་གིས་ཁྱེར་ཞིང༌། དགེ་སློང་དེ་ལ་སྦྱོར་བས་ཇི་སྲིད་དུ་ནོམ་པར་མི་བྱེད། ཉུག་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །ནོམ་པར་བྱེད། ཉུག་པར་བྱེད། གོས་དག་སྡུད་པར་བྱེད། བམ་པོར་སྒྲེ་བར་བྱེད་ཅིང༌། ཇི་སྲིད་དུ་གནས་ནས་གནས་སུ་སྦེད་པར་བྱེད་ན་ཞེས་གསུངས་བས་གོས་འ
Chinese
生起“我是自在的”这样的念头。如果将最终的时刻 作为那个时刻，那么“拿来偷吗”等等最终的差别解释就变得没有意义了。如果生起之前的念头，即使没有被称为负担等等，也具备了最终的条件；如果没有生起，即使有被称为负担等等，也无法成就最终的条件。另外，经文中通过被称为负担等等的方式指出了事物的界限，但没有指出生起自在念头的界限，因此那个最终的时刻是不合理的。如果有人反驳说，对于之前的争论，有些人说：经文中所说的最终时刻是不确定的，但大多数情况下是这样认为的，以此来回答。但在这里，就第一个例子而言，在没有被称为负担之前，会生起已经完成的念头；在被称为负担的时候，也可能不生起。但这不是重点。然而，就像风吹散衣服一样，如果（比丘）心想：我收集这些东西，能够作为负担，就一定能得到，在此之前是得不到的。如果犹豫不决，那就是针对偷盗的比丘而说的。注释中也说：一般来说，想要排除已经完成的行为的目的，所以“做了之后”的意思是：做了之后，才敢偷吗？等等。以及“收集了之后”的意思是：收集完了之后，才敢偷吗？等等。因为这样说的缘故。后面的争论也是不合理的。论疏中说：当风把衣服吹散，或者其他东西被吹散的时候，比丘认为那些东西可以作为负担，心想：偷吗？如果他收集那些东西，就像这样，即使在五摩沙迦等等价值的衡量下，衣服等等在被称为负担之前就存在并被移动，也不会因此而失败，因为那时他有收集的念头，但没有偷的念头。这里的经文是：比如，染色工晾晒的衣服被风吹走，那个比丘通过行为，只要不拿走，不隐藏，就会犯轻罪。拿走，隐藏，收集衣服，卷成一捆，只要从一个地方藏到另一个地方，就犯重罪。因此说了衣服。
English
The thought arises, 'I am independent.' If the ultimate moment is taken as that moment, then the ultimate distinctions explained as 'Shall I steal it?' etc., become meaningless. If that previous thought arises, even if it is not known as a burden etc., it fulfills the ultimate condition. If it does not arise, even if it is known as a burden etc., the ultimate condition is not accomplished. Furthermore, the scriptures indicate the boundaries of things through being known as a burden etc., but do not indicate the boundaries of the arising of the thought of independence, therefore that ultimate moment is not reasonable. If someone argues that, regarding the previous dispute, some say: The ultimate moment spoken of in the scriptures is uncertain, but in most cases it is considered so, as an answer. But here, in the first example, before being known as a burden, the thought of completion arises, and when it is known as a burden, it may not arise. But that is not the point. However, like clothes scattered by the wind, if (a monk) thinks: If I collect these things and can make them a burden, I will definitely get them, but before that I will not get them. If he hesitates, that is said in reference to a stealing monk. The commentary also says: In general, wanting to exclude the purpose of the action that has been done, so 'after doing' means: After doing it, will I dare to steal it? etc. And 'after collecting' means: After collecting it, will I dare to steal it? etc. Because it is said so. The later dispute is also unreasonable. The ṭīkā says: When the wind scatters clothes, or other things are scattered, if the monk thinks that those things can be a burden, thinking: Shall I steal it? If he collects those things, like this, even if clothes etc. exist and are moved before being known as a burden by the measure of the value of five mashakas etc., he will not fail because at that time he has the thought of collecting, but not the thought of stealing. Here the scripture is: For example, if the clothes laid out by a dyer are blown away by the wind, and that monk, through his actions, as long as he does not take them away, does not hide them, he will commit a minor offense. If he takes them away, hides them, collects the clothes, rolls them into a bundle, and hides them from one place to another, he commits a major offense. Therefore, it speaks of clothes.
Tibetan
ཐོར་བ་སྡུད་པ་དང༌། མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་ཐོགས་པ་གནས་སུ་སྤེད་པར་བྱེད་ན་རྐུས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རིན་ཐང་བརྩི་བར་བྱ་ཞིང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་འོག་མར་ཡང་གཞུང་དྲང་ཞིང་དོགས་པ་བཅད་དོ། །དོགས་པ་ནི་ལུང་ལས། ཁུར་དང་ཕུང་པོའི་གསལ་ཁ་མེད་པར་གནས་ནས་གནས་སུ་སྦེད་པར་བྱེད་ན་ཞེས་གསུངས་པ་གོས་ཐོར་བ་སྡུད་པ་དང། མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་ཐོགས་པའི་ཚེའང་གནས་སྤགས་ཡོད་པས་རིན་ཐང་རྩི་བའི་དུས་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའོ། །དེ་གཅོད་པ་ལ་ཊཱིཀྐར། གནས་ནས་སྤོ་བར་བྱེད་ཀྱང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་རྐུའོ་སྙམ་པའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཤུགས་ལ་ཕམ་པར་འགྱུར་བའི་དུས་སུ་ནི་རྐུའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཡོད་པར་ཁས་ བླངས་པས་མཐར་ཐུག་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་པར་གསལ་ཞིང༌། དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མཐར་ཐུག་ལ་ལྟོས་པའི་རྐུ་བའི་བསམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཐོབ་བློ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། མདོ་དང་པོ་གཉིས་ལས་མཐར་ཐུག་གི་དུས་སུ་རྐུ་བའི་བསམ་པས་དགོས་པར་གསུངས་པ་ནི། གཞན་ལའང་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱབ་པའི་ཞེས་པས་གཅད་པར་བྱ་བའི་དོགས་པའི་གཞི་ནི་ལུང་ལས། མཚམས་ལས་འདས་ན་ཞེས་སྨོས་ཀྱི། རྫས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚམས་ཞེས་མི་འབྱུང་བས། རྫས་ཀྱི་ཁྱབ་པའི་མཚམས་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའོ། ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར་རོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་མཚམས་གཉིས་ལས་གསལ་བས་བཅད་པའི་མཚམས་ནི། བརྐོས་པ་དང༌། རྩིག་པ་དང། ཆུ་ཀླུང་གང་གིས་བཅད་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་གྲགས་བའོ། །ཅིག་ཤོས་ནི། རབ་ཏུ་མི་མངོན་པའི་སྤྱད་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་ངོ་བོ་བདག་ཉིད་མ་གྲགས་པ་དེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། ས་ཞག་འདྲ་བར་གྱོང་ཞིང་གྲུགས་པ་ནི་གྱོང་གྲུགས་པའོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་རལ་བ་ནི་གས་པའོ། །ཡི་གེར་བྲིས་པ་ནི་བྲིས་པའོ། །ཚོན་ཁ་དོག་གཅིག་ལས་ཁ་དོག་ཐ་དད་ནི་ཁ་དོག་གཞན་ནོ། །སྒོ་གླེགས་དང། རེ་ལྡེ་ལ་སོགས་པ་ནི་བར་མཚམས་སོ། །ཞིང་ལོག་པའི་སྣང་རྒལ་ལ་སོགས་ནི་བར་ཆད་དེ། སྣང་སྒལ་གྱི་ངོས་གཉིས་ནི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ངོས་དེ་གཉིས་ནས་གནས་པའི་ས་གཞིའི་ཆ་གཉིསཀྱི་དབུས་ན་ གནས་པའི་ཕྱིར་མཚམས་སོ། །གལ་ཏེ་བརྐོས་པ་དེ་མུ་དང་ཁ་ད་ཆད་དུ་གང་ན་ཆེད་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་ལ། གལ་ཏེ་མ་གང་སྟེ་དེར་དབྱིག་གུའམ། འབེག་གམ། རེ་ལྡེས་བར་བཅད་པ་ནི་ཕྱོགས་སོ་སོར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་གཅིག་པས་བར་ཆད་གཅིག་ཡིན་པར་དོ
Chinese
收集散落之物，以及采摘花朵和果实并将其移至他处，这被称为偷盗，并且需要估算价值。正如所说，同样在下文中也秉持公正并消除疑虑。疑虑源于经文：如果未明确说明负载和堆积物，而将其从一处藏匿到另一处，那么收集散落的衣物，以及采摘花朵和果实之时，也存在转移的情况，是否也需要估算价值呢？为了消除这一疑虑，注释中提到：即使从一处移动到另一处，也不会构成失败，因为那时没有偷盗的想法。这暗示着，在构成失败之时，心中是存在偷盗的想法的。因此，最终取决于意图，这一点非常明确。而且，正如之前所说，这是取决于最终意图的偷盗想法，而这只能是获得之念。在前两部经文中，提到在最终时刻需要偷盗的想法，这也适用于其他情况，因为理由没有区别。关于“普遍”一词，需要消除的疑虑的依据是经文中所说：“如果超出界限”，但并未提及“物质所及范围之外的界限”，那么是否指的是物质所及的界限呢？这是先前的人们所说的。关于“其特征”一词，由于两种界限已经明确，因此被划定的界限是：通过雕刻、墙壁或河流等方式划定的，这是世俗公认的。另一种是：完全不明显的行为，其本质在世俗中并不为人所知。其特征是：像泥土一样坚硬且发出声音，即坚硬且发出声音。一侧破裂即为裂开。写成文字即为书写。颜色从一种变为另一种即为其他颜色。门扇和栅栏等是间隔。耕地时出现的田埂等是障碍。田埂的两侧不属于其中，因为它们位于从那两个侧面延伸出的两部分土地的中间，因此是界限。如果雕刻的边缘和开口位于同一侧，则应被视为一体。如果不是这样，而是被土块、土堆或栅栏隔开，则应被视为不同的部分。一个生物的身体被认为是一个障碍。
English
Collecting scattered items, and moving flowers and fruits that have been picked to another place, this is called stealing, and its value needs to be estimated. As it is said, similarly in the following, uphold fairness and eliminate doubts. The doubt arises from the scriptures: If the load and the pile are not clearly stated, and they are hidden from one place to another, then when collecting scattered clothes, and when picking flowers and fruits, there is also a transfer, so is it necessary to estimate the value? To eliminate this doubt, the commentary mentions: Even if moving from one place to another, it does not constitute defeat, because at that time there is no thought of stealing. This implies that at the time of constituting defeat, there is a thought of stealing in the mind. Therefore, ultimately it depends on the intention, which is very clear. Moreover, as mentioned before, this is the thought of stealing that depends on the ultimate intention, and this can only be the thought of acquisition. In the first two sutras, it is mentioned that the thought of stealing is needed at the final moment, which also applies to other situations, because there is no difference in the reason. Regarding the word "universal," the basis for the doubt to be eliminated is what is said in the scriptures: "If it exceeds the boundary," but it does not mention "the boundary outside the scope of the substance," so does it refer to the boundary within the scope of the substance? This is what the former people said. Regarding the word "its characteristics," since the two boundaries are clear, the demarcated boundary is: demarcated by carving, walls, or rivers, etc., which is commonly recognized in the world. The other is: a completely imperceptible behavior, whose essence is not known in the world. Its characteristics are: hard and sounding like earth, that is, hard and sounding. A crack on one side is a split. Writing in letters is writing. A color changing from one to another is another color. Door panels and fences, etc., are intervals. Field ridges, etc., that appear when plowing are obstacles. The two sides of the field ridge do not belong to it, because they are located in the middle of the two parts of the land extending from those two sides, so they are boundaries. If the carved edge and opening are on the same side, they should be considered as one. If it is not like that, but is separated by clods, mounds, or fences, they should be considered as different parts. The body of one living being is considered one obstacle.