Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༡ ནས་ ༡༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༡ ནས་ ༡༠༠ བར། ༄༅། །འདུལ་བ་མདོ་རྩ་བའི་ཟིན་བྲིས་བཞུགས། ། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་བསྟན་ནས་དེས་བསླབ་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ལས། ལྡོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྟོན་ནོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་བ་དང༌། སྤྱིར་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། སོ་སོ་བ་ལ་ཡང་རྣམ་འབྱེད་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྟོན་པ་ལ། བསླབ་པ་འབུལ་བའི་ཆོ་ག་དང༌། ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིའི་དོན་ནི་ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་བསྐྱེད་པ་ལ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དང༌། རྗོགས་ནས་མ་བཏང་བ་ཞིག་དགོས་ན། དང་པོ་ནི། རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་གཞི་དང། གཉིས་པ་ནི། འབུལ་བའི་ལེའུ་དངོས་དང༌། ཤུགས་ལ་བསྟན་ནོ། །དེས་ན་སྡེ་ལྔའི་དང་པོར་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ངོ་ཤེས་པས་བསྲུང་བ་ལ། སྡོམ་པ་སྤྱི་དང་འགལ་ བ་དང༌། སོ་སོ་དང་འགལ་བ་གཉིས་ལས། འདི་སྤྱི་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ཀྱང་དང་པོར་བསྟན་ཟེར་རོ། །འདི་མི་ཚངས་སྤྱོད་ལས་ལེའུ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱས་པ་ནི། ལྟུང་བ་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་འདིའི་ལོག་ཕྱོགས་དགོས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མི་ཚངས་སྤྱོད་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སུ་གོ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་མཚོན་ནས་གཏོང་རྒྱུ་རྣམས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་བཞི་ལས། དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་བ་ནི། མཛོད་ལས། བསླབ་པ་ཕུལ་དང་ཤི་འཕོས་དང༌། །མཚན་གཉིས་དག་ནི་འབྱུང་བ་དང༌། །རྩ་བ་ཆད་དང་མཚན་འདས་དང༌། །སོ་སོར་ཐར་པའི་འདུལ་བ་གཏོང༌། ཞེས་གསུངས་པ་ལྔའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ། མཚན་ལན་གསུམ་དུ་གྱུར་པ། མ་ལོན་པ་ལ་དེར་ཤེས། དམ་ཆོས་ནུབ་པ། རྩ་ལྟུང་བྱུང་བ་དེ་བཞི་ཟེར་རོ། །མངོན་པ་ནས་བཤད་པ་ལ་ཐུན་མོང་ཡིན་མིན་བྱེད་པ་ནི། རང་གི་སྡེ་པ་སྤྱིའི་འདོད་པ་དང༌། སོ་སོའི་འདོད་པ་ཡིན་པས། སྔ་མ་ལྔ་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་སོ་སོའི་ཐུན་མོང་ངོ༌། །སོ་སོའི་འདོད་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལས་སྨྲ། །གཞན་དག་དམ་ཆོས་ནུབ་པ་ལས། །ཁ་ཆེ་རྣམས་ནི་བྱུང་བ་ལ། །བུ་ལོན་ནོར་ཅན་བཞིན་དུ་འདོད། ཅེས་གསུངས་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ཕམ་པ་བྱུང་བས་གཏོང་བ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་དང་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཞེད་དོ། །དམ་ཆོས་ནུབ་པ་གོས་དམར་བའི་སྡེ་པས་འདོད་ཀྱང༌། དེ་སྔར་མེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྔར་ཡོད་གཏོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་འཕགས་པ་སྐུ་མཆེད་གསུང་ངོ༌། །མཚན་ལན་གསུམ་གྱུར་པ་དང༌། ཉི་ཤུ་མ་ལོན་པ་ལ
Chinese
页1至100。 页1至100。 ༄༅། །律根本经之笔记。 从指示所依补特伽罗，从而应学之处有二，即宣说遮止之律仪。其中有别解脱和总说两种。别解脱中又有两种分别，即首先宣说者，有授学处之仪轨和诸堕罪之体性两种。初者有二，总义为生起五部堕罪，需要近圆和圆满后未舍弃。初者为出家之基础，二者为真实授予之品，以及间接宣说。因此于五部之初宣说。此外，为了通过认识相违品而守护，有总的律仪相违和别解脱相违两种。此为与总的相违，故为所说之主要，因此也说是首先宣说。此从不行梵行中单独分出一品，是为了了知一切其他堕罪也都需要此之反面。若与不行梵行合为一体，则会理解为彼之法。以此为例，确定舍弃之因有四，分类有二，共同者如《俱舍论》云：“授学处及死殁，二形生及断根本，根已过及别解脱舍。”所说即此五者。不共同者，名号三次改变，未满二十岁者于彼知，正法隐没，发生根本堕罪，此为四者。从《俱舍论》中所说，共同与否之区分在于，自己部派共同之意愿和各自之意愿。前者五者无有相违，故为各自之共同。各自之意愿中，有说某些成为堕罪之因，其他则说从正法隐没，克什米尔人则认为是从生起，如负债之有财产者一般。其中，因犯波罗夷而舍弃，经部和论师圣天兄弟等也如是认为。正法隐没为红衣部所许，然以彼未得先前未有之律仪之理由，并非舍弃先前已有的。圣天兄弟如是说。名号三次改变和未满二十岁者
English
Pages 1 to 100. Pages 1 to 100. ༄༅། །Herein is the notebook of the Root Text of the Vinaya. From indicating the dependent individual, thereby there are two things to be learned, namely, teaching the prohibitive discipline. Among these, there are two: Pratimoksha and general teachings. Among the Pratimoksha, there are also two divisions: Firstly, teaching the method of offering vows and the characteristics of the transgressions. The first has two aspects: The general meaning is that in order to generate the five classes of offenses, one needs ordination and not abandoning it after completion. The first is the basis of ordination, and the second is the actual chapter of offering, and it is taught implicitly. Therefore, it is taught as the first of the five classes. Furthermore, in order to protect by recognizing the opposing side, there are two types of vows: general vows and individual vows. This is contrary to the general, so it is said to be the main subject and therefore taught first. This is made into a separate chapter from non-celibacy because it is necessary to realize that all other transgressions also require the opposite of this. If it is made one with non-celibacy, it will be understood as its own dharma. As an example, there are four ways to determine what to abandon, and there are two divisions. The common ones are: From the Treasury of Knowledge: "Offering vows, death, two genders, arising, root severance, passing away, and abandoning individual liberation." These are the five that are mentioned. The uncommon ones are: Changing the name three times, knowing that one is not yet twenty, the decline of the true Dharma, and the occurrence of root transgressions, these are said to be four. From what is explained in the Abhidharma, the distinction between common and uncommon is based on the common intention of one's own group and the individual intentions. The former five have no contradictions, so they are the common ones of each. Among the individual intentions, some say that some become a cause for transgression, others say from the decline of the true Dharma, and the Kashmiris think of it as arising, like a wealthy person with debts. Among these, abandoning due to defeat is also accepted by the Sutra school and the brothers Acharya Arya, etc. The decline of the true Dharma is accepted by the Red Robe sect, but because of the reason that they do not obtain the previously non-existent vows, it is not abandoning what was previously there, so the Arya brothers say. Changing the name three times and not being twenty years old
Tibetan
་དེར་ཤེས་པས་གཏོང་བ་ལ་ནི། མི་མཐུན་པ་མ་མཐོང་ཞིང༌། ཕམ་པའི་ལྟུང་བས་གཏོང་བ་རྩ་འགྲེལ་ཀྱི་ལུགས་མ་ཡིན་པས། སྐབས་འདིར། དེ་དག་གཏོང་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་བགྲང་བར་མི་རིགས་སོ། །བསྡུ་བ་ནི། འཕེན་པ་ཟད་པ་དང༌། གཞི་ཆད་པ་དང༌། རྟེན་ཉམས་པ་དང༌། སྡོམ་པ་དང་འགལ་བའི་རིག་བྱེད་གནས་པ་བཞི་ནི། ཤི་འཕོས་པ་དང༌། མ་ལོན་པ་ལ་དེར་ཤེས་དང༌། མཚན་མོ་འདས་པ་གསུམ་དང༌། ལོག་ལྟ་དང༌། དམ་ཆོས་ནུབ་པ་གཉིས་དང༌། མཚན་གཉིས་པ་ དང༌། མཚན་ལན་གསུམ་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་དང༌། བསླབ་པ་ཕུལ་བ་དང༌། ཕམ་པ་བྱུང་བ་གཉིས་དང་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ཞེས་ཟེར་བའི་དཔྱད་པ་ཡང་སྔ་མ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཤི་འཕོས་པ་རྟེན་ཆད་པ་དང༌། ལོག་ལྟ་བསྐྱེད་པ་གཞི་ཆད་པ་དང༌། བསླབ་པ་འབུལ་བ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་རིག་བྱེད་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །བཏང་བའི་རང་བཞིན་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ། གང་ཟག་གླང་བུ་ལ་སྡོམ་པ་ཁལ་ལྟ་བུ། ཐོབ་པ་ཐག་པ་ལྟ་བུས་སྦྲེལ་བའི་སྦྲེལ་ཐག་ཆད་པ་ལྟར་འདོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པ་སྤྱིར་མངོན་གྱུར་བཏང་བ་དང༌། ས་བོན་བཏང་བ་དང༌། དབང་གི་རང་བཞིན་བཏང་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་མིན་ཏེ། གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་ཡང༌། སྤོང་སེམས་མངོན་གྱུར་བ་ལོག་པས་སྡོམ་པ་བཏང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མིན་ཏེ། ཕུལ་བ་ལ་སླར་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་མངོན་གྱུར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་བཏང་ལ། ས་བོན་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་མ་བཏང་བའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གང་གཏོང་ན་སྡོམ་པ་དབང་གི་ཚུལ་དུ་ལྡན་པ་བཏང་བ་ཡིན་གྱི། མངོན་གྱུར་དང་ས་བོན་དུ་ལྡན་པ་བཏང་བ་ནི་སྡོམ་པ་བཏང་བའི་དོན་མིན་ནོ། །ངེ་ནི་མདོ་སྔེ་པ་ཡན་ཆད་འདྲ་བར་སེམས་སོ། །བྱེད་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། སྡོམ་པའི་ཐོབ་པ་ཞིག་པར་འདོད་དོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཡང༌། སྡོམ་པ་ཡོད་པའི་དོན་དགོས་པ་དྲུག་གི་ཆོས་དང༌། ཟང་ཟིང་ལྟུང་དག་ལྟུང་མེད་པར་སོང་བའོ། །འདི་སྨོས་ནས་གཞན་མི་སྨོས་པ་ནི། སྡེ་ལྔ་བསྐྱེད་པ་ལ་མ་ཕུལ་བ་དགོས་པར་བསྟན་ནས། ཤི་འཕོས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བཏང་བ་ཞིག་དགོས་པར་གོ་ནུས་ལ། འདི་གཉེན་པོ་བསྲུང་ནུས་པ་ལྟར་ཤི་འཕོས་པ་སོགས་མི་ནུས་པས་སྨོས་པ་དགོས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བསླབ་པ་འབུལ་བའི་དགོས་པ་ནི། ལྔ་ལས། གཞི་ལ་གསུམ་ལས། ཡུལ་གང་ལ་འབུལ་བ་ནི། ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་པ། བདག་ལས་ཐ་དད་དེ་གསུམ། དངོས་པོ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བ
Chinese
于此，以知解而舍弃，未见相违；以失败之堕罪而舍弃，非根本释之宗义。故于此处，彼等舍弃之事，不应列为不共之列。摄略而言，退失有四：退失（戒体）、坏失根本、退失所依、与律仪相违之行持存在。彼等与死亡转移、未得者之知解、夜晚逝去三者，以及邪见、正法隐没二者，还有二形人、变为三时二者，以及舍弃学处、发生失败二者，依次对应。如是所言之观察，亦应从前者了知。死亡转移乃退失所依，生起邪见乃坏失根本，舍弃学处乃与如法受持相违之行持生起。舍弃之自性，分别说者认为，如以缰绳系缚人与牛犊，获得如绳索般，断绝系缚之绳索。唯识宗则认为，一般有现行舍弃、种子舍弃、能力自性舍弃三种。初者非也，因于睡眠等时，舍弃之心现行退失，则应成舍弃律仪之过失。二者亦非也，因于舍弃后，应成不再生起之过失。故第三者是也，彼亦于阿赖耶识中，舍弃与现行相连者，而未舍弃与种子相连者。如是说。其中，舍弃何者乃舍弃律仪以能力之方式存在者，而非舍弃现行与种子中存在者，并非舍弃律仪之义。我则认为与经部师乃至以上相同。分别说者则认为，律仪之获得坏灭。彼等之义，亦为律仪存在之义，即具足六种必要之法，以及染污堕罪清净而无堕罪。言此而不言其他者，乃显示生起五种部类，未舍弃则需要，故知死亡转移等亦需要未舍弃者。此如能守护对治，而死亡转移等不能，故无需言说。如是说。分别而言，舍弃学处之必要，有五种，于根本有三种，于何处舍弃，即具足五种名言、身体平凡、与自身相异，此三者。事物则是自身之
Tibetan
སླབ་པའོ། །རྟེན་ནི་རང་གཞན་དང་ཐ་མལ་པར་གནས་པའོ། །བསམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་དང༌། ཀུན་སློག་བསམས་མ་ཐག་པ་ནས་འབུལ་བར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་བསམ་པའི་དོན་ལ་ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་ཀྱིས་འབུལ་བར་ཞུགས་པའོ། །མཐར་ཐུག་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་དོན་གོ་བའོ། །ཕུལ་ཉམས་ཀྱི་ཁྱང་པར་ནི། ལུས་ལ་བསྲུང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་ཀྱང་བསམ་པས་བསྲུང་མི་འདོད་ནས་བཏང་བ་ནི་ཕུལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་ཉམས་པའོ། ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །རིག་བྱེད་གང་གིས་དངོས་སུ་གཏོང་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཕུལ་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུད་ནས་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉམས་པར་བྱས་པ་ཡིན་པར་རྣམ་འབྱེད་འགྲེལ་པ་ལས་བཤད་ཟེར་རོ། །ཡན་ལག་གི་དོན་ལ་བསླབ་པ་ཕུལ་བའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། མྱོས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་ཉམས་པས་བསླབ་པ་འབུལ་བར་བྱས་པ་ཉིད་ནིའོ། །རང་བཞིན་ཉམས་པ་དེ་ལ་ཕུལ་བར་བྱས་ པ་དེ་ནིའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྨྲ་མི་ནུས་པའི་ལྐུགས་པའོ། །མ་གོ་བ་ནི་བརྡ་མ་ཕྲད་པ་སྟེ་གླེན་འོན་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་མཐའ་འཁོབ་བ་ལ་དབུས་པས་ཕུལ་བ་ཡང་བསྡུའོ། །དབེན་པར་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་སམ་མི་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འབུལ་བར་ཞུགས་པའི་དབེན་པ་ཡང་ལྐུགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དབེན་པར་དབེན་པའི་། འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབེན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཕུལ་ན་ཡང་ངོ། །འབུལ་བའི་ཚིག་བསྟན་པ་ནི། བསླབ་པ་འབུལ་ལོ་ནི་དངོས་སུ་བརྗོད་པའོ། །རྟེན་བཏང་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ནས་མ་མོའི་བར་རོ། །ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་བཏང་བ་ནི། སློབ་དཔོན་ནམ་ཞེས་པ་གཉིས་སོ། །དམན་པའི་ས་བཟུང་བ་ན། བདག་ཁྱིམ་པ་སོགས་སོ། །མཐུན་པའི་གྲོགས་སྤངས་པ་ནི་བདག་ཚངས་པ་སོགས་སོ། །འདི་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་བཏང་ན་སྡོམ་པ་གཏོང་སྟེ། འདི་ལས་འབྱུང་བས་སོ། ཞེས་ཟེར་བ་ནི། དྲི་བ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས། དགེ་སློང་མ་ནག་མོ་དཔེར་བཞག་ནས་བཀག་གོ །ཊཱི་ཀྐ་ལས། དབུལ་བའི་ཚིག་དག་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་དང༌། ཆོ་ག་དེ་ལྟ་བུ་དག་དང༌། རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུ་དག་ཡིན་ནོ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཚངས་པ་སོགས་དང༌། བསླབ་པ་སོགས་དང༌། རང་བཞིན་ཉམས་པ་སོགས་དང་རིམ་པ་བཞིན་སྦྱར་ཟེར་རོ། །ཊཱི་ཀྐ་ལས། ངག་དང་ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་གཉིས་ཀས་གཏོར་བར་གསུངས་སོ། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་བྱེ་བྲག་པ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གཉིས་ལསདགེ་སློང་ཕའི་རྣམ་འབྱེད་ལ་ལྟུང་བ་སྔེ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ཕམ་པའི
Chinese
是学习。所依是自己、他人和普通处所。思维有两种：一是认知不错误，二是刚一想到归还，就想要奉还。行为是依思维之义，以身语的表诠而开始奉还。究竟是因其缘故而明白意义。奉还和退失的差别是：身体有守护的能力，但思维不想要守护而舍弃，这是奉还；与此相反则是退失。有些人这样说。以何种表诠能直接明白舍弃，这是奉还；从间接明白，这是已经退失，在《分别解说》中这样说。关于支分之义，显示学习奉还的相是：因醉酒等自性退失而奉还学习本身。自性退失而奉还的，就是那个。在任何情况下都不能说话的哑巴。不明白是指没有遇到符号，即愚笨、聋哑、平等进入、边地人被中央人奉还也被包括在内。在寂静处以寂静的认知或不寂静的认知而开始奉还的寂静处，也变得像进入哑巴的境地一样，因为对一切众生来说，没有共同的认知。在不寂静处以寂静的认知，或者在任何情况下以寂静的认知而奉还也是一样。显示奉还的词语是：奉还学习，这是直接说出的。舍弃所依是：从佛到母神之间。舍弃近行是：是“导师”等二者。处于下劣的地位是：自己、在家者等。舍弃相应的道友是：自己、梵行者等。如果在此舍弃皈依，则舍弃律仪，因为从此产生。有人这样说。在《广释问》中，以黑衣比丘尼为例而遮止。在ཊཱི་ཀྐ་中说：奉还的词语是像那样的形态，像那样的仪轨，像那样的自性。意思是说：与自己、梵行者等，学习等，自性退失等依次结合。在ཊཱི་ཀྐ་中说：说是以语和身的两种表诠来摧毁。 识别不顺品差别有二，其中比丘的分别解脱中，有五种堕罪，第一是断头罪。
English
It is learning. The basis is oneself, others, and ordinary places. There are two types of thinking: one is not mistaken in cognition, and the other is wanting to return as soon as one thinks of returning. The action is to engage in offering based on the meaning of thought, through the physical and verbal expressions. The ultimate is to understand the meaning through that cause. The difference between offering and losing is: the body has the ability to protect, but the mind does not want to protect and abandons it, which is offering; the opposite is losing. Some say this. Whatever expression directly makes one understand abandonment is offering; what makes one understand indirectly is losing, as stated in the 'Explanation of Distinctions.' Regarding the meaning of the limbs, the characteristic of offering learning is shown: offering learning itself due to the loss of nature such as intoxication. The one who has offered due to the loss of nature is that one. A mute who cannot speak in any way. Not understanding means not encountering symbols, that is, the foolish, deaf, equally entered, and the offering of the central person to the border person are also included. A secluded place where one engages in offering with the cognition of seclusion or the cognition of non-seclusion also becomes like entering the realm of the mute, because there is no common cognition for all beings. It is the same even if one offers in a non-secluded place with the cognition of seclusion, or in any way with the cognition of seclusion. Showing the words of offering: 'Offering learning,' this is directly spoken. Abandoning the basis is: from the Buddha to the mother goddess. Abandoning the near-practice is: the two, 'teacher' and so on. Occupying an inferior position is: oneself, householder, etc. Abandoning compatible friends is: oneself, celibate, etc. If refuge is abandoned here, then vows are abandoned, because it arises from this. Some say this. In the 'Extensive Explanation of Questions,' it is prohibited by using the example of the black-robed nun. In the Ṭīkā, it says: The words of offering are like that form, like that ritual, like that nature. It means: combine them in order with oneself, celibate, etc., learning, etc., loss of nature, etc. In the Ṭīkā, it says: It is said that it is destroyed by both verbal and physical expressions. Identifying the specific distinctions of the unfavorable side, there are two. Among the individual liberation of a male bhikṣu, there are five defeats. The first is the defeat of severing the head.