Chinese
必須觀察間隔。那時，祈請和第一次陳述之間的介入，如果與祈請的墮罪相關，則不超過兩種情況。如果是以附著的方式相關，那麼它是具有形體的法，而墮罪沒有形體。即使有，也是非理性的，因此與之相違。如果是以融入的方式相關，則不同的實體會消失。如果不相關，則必須確定沒有墮罪，這是不合理的，因為沒有願望的逆轉等原因。認為是論證的原因集合是不同的，這是不成立的，因為它是產生一個主要事物的因。如果認為時間先後等是不同的，那麼祈請等每一個也都有許多部分，並且所有五支的結合都會有這樣的過失，並且主要事物通過懺悔也不能淨化。重複本身就是不同的。這也是不能作為依據的，因為這只是一種想法。想法的基礎是：逆轉勸誡的逆轉界限是不同的。必要性是：在最後的陳述時，會變成結合墮罪，但對於先前的那些不會變成，因為是遙遠的原因，是結合的結合。為了消除認為是這樣的錯誤觀念。那麼，在那裡僅僅粗略地顯示就足夠了嗎？如果認為不同是沒有意義的，那麼不夠，如果先前的是 作為原因，那麼最後的會粗略地顯示。如果認為是這樣執著，則不會逆轉，如果顯示為不同，則不會執著為粗略的原因，而是理解為粗略本身。因此，對於一個實體來說，存在不同的階段。他們這樣說。說時間先後的對象本性相同，但階段不同，這是從數論派來的。確定墮罪的大小是：有些人認為，從勸誡的末尾會出現粗罪，因為《分別》中是這樣說的，並且從道理上來說，也與祈請等相同，因為在參與逆轉方面是相同的。其他人則說：這是不合理的，因為《母律經釋》中說：如果這樣勸誡而不放棄，就是惡作。並且在《粗略分別》中也說：即使勸誡也不放棄，就被視為惡作。祈請的行為最初是什麼？大聲陳述不放棄就是粗罪。陳述也是如此。最後是僧殘。
English
It is necessary to observe the interval. At that time, the intervention between the request and the first statement, if related to the transgression of the request, does not exceed two situations. If it is related in a way of attachment, then it is a dharma with form, and transgression has no form. Even if it exists, it is irrational, therefore it contradicts it. If it is related in a way of absorption, then different entities will disappear. If it is not related, then it must be determined that there is no transgression, which is unreasonable, because there is no reversal of aspiration, etc. The collection of causes that is considered as proof is different, which is not established, because it is the cause of generating one main thing. If it is thought that the order of time, etc., is different, then each of the requests, etc., also has many parts, and all combinations of the five limbs will have such faults, and the main thing cannot be purified by confession. Repetition itself is different. This also cannot be taken as a source, because it is only an idea. The basis of the idea is: the boundaries of reversal of the reversal exhortation are different. The necessity is: at the time of the last statement, it will become a combination transgression, but it will not become so for the previous ones, because it is a distant cause, it is a combination of combinations. In order to eliminate the wrong notion that it is like this. Then, is it enough to show it roughly there? If it is thought that difference is meaningless, then it is not enough, if the previous one is as the cause, then the last one will show it roughly. If it is thought to be held in this way, it will not be reversed, if it is shown as different, then it will not be held as a rough cause, but it will be understood as rough itself. Therefore, for one entity, there are different stages. They say so. Saying that the nature of objects in the past and future is the same, but the stages are different, this comes from the Samkhya school. Determining the size of the transgression is: some people think that a gross transgression will arise from the end of the exhortation, because it is said so in the Vibhaga, and logically, it is the same as requests, etc., because it is the same in participating in the reversal. Others say: This is unreasonable, because the Vinaya-matrika says: If you exhort like this and do not give up, it is a misdeed. And it is also said in the Karana-vibhanga: Even if you exhort and do not give up, it is considered a misdeed. What is the initial act of requesting? Stating loudly and not giving up is a gross transgression. The statement is also the same. The end is sanghavasesa.
Tibetan
་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །རིགས་པ་ཡང༌། ཊཱིཀྐ་ལས། བཞམས་ཏེ་བསྒོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་དགེ་འདུན་དུ་མ་གྱུར་བའི་དགེ་སློང༌། ཚངས་པར་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་གཙུགས་པས་ཕན་ཚུན་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འཇུག་པ་འདི་ནི་མི་གཏོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པ་བས་ཤས་ཆུང་བ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་ལ། དེ་ཡང་བཞམས་བསྒོའི་དུས་ཀྱི་མི་གཏོང་བ་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་མི་གཏོང་ བ་ལས་ཤས་ཆུང་བར་བསྟན་པས་ལྟུང་བ་ཡང་ཆུང་བར་གསལ་བས་ཉེས་བྱས་སོ། །གཞན་ཡང༌། ཊཱིཀྐ་ལས། གསོལ་བ་དང༌། ལས་བརྗོད་པའི་དུས་དེ་གཉིས་ནི་ལྟུང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི། དུས་ཕྱི་མ་གཞན་གྱི་རྩོམ་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཁོགས་སུ་གཏོགས་པ་ཉིད་དོ། ཞེས་གསུངས་པས་བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་སྦྱོར་ལྟུང་སྐྱེ་བའི་ཐོག་མ་དང༌། ཐ་མ་དངོས་གཞིའི་དུས་གཉིས་བཟུང་བས་གསོལ་བ་ནི་སྦོམ་པོར་གསལ་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྟུང་བར་གྲུབ་ཙམ་ནས་འཛིན་ན། རྩོམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ནས་དང༌། བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་ཙམ་ནས་འཛིན་ན། བཞམས་བསྒོ་སྨོས་པར་རིགས་བའི་ཕྱིར་རོ། རྩ་བ་ལས་གསུངས། གསོལ་བ་ནི་བཟློག་པ་དང་འདྲ་ཞེས་བརྗོད་པས། བཟློག་པའི་རྐྱེན་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་གསོལ་བ་ཡང་ཡིན་ཞེས་དངོས་སུ་དོགས་པ་དཔྱད་ཀྱང༌། ཞར་ལ། བརྗོད་པ་ལ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་གསོལ་བ་ལ་ཡང་ངོ། ཞེས་དོགས་པ་དཔྱད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཞམས་བསྒོ་ནས་སྦོམ་པོར་འགྱུར་ན། གསོལ་བ་ལ་སྦོམ་པོའི་དོགས་པ་བསལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་འབྱེད་ལས། སྦོམ་པོར་གསུངས་པ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་ཏེ། ཉེས་བྱས་ལ་དེར་བཏགས་པའོ། །བཟློག་པར་ཞུགས་པར་མཚུངས་པ་ནི། བཟློག་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པ་ནི། མ་ངེས་ཏེ། བླ་མའི་ཆོས་གོས་ལ་ནོམ་ཉུག་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ལ། རྫས་གཞན་ལ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མེད་པར་ཞུགས་པ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟེན་ཚོགས་ ལོངས་པ་དང། ཆོ་གའི་ལས་དགོས་མི་དགོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབྱེན་ལ་རྩོལ་བ་ལྟ་བུ་ནས་བཞམས་བསྒོའི་བར་ནི་སྤྱོར་བའི་སྤྱོར་བ་ཉེས་བྱས་ཡིན་ལ། གསོལ་བ་ནས་སྦོམ་པོ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རང་གི་ལུགས་ནི། ཚིག་གི་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་སྟོན་པས། དེ་ལ་བཞི་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པ་རྐྱེན་གྱི་ཐུན་མོང་ནི། དབྱེན་ལ་སོགས་པ་བཞི་བྱེད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གྱིས་བཟློག་པ་ན་བྱ་བ་དེ་མི་གཏོང་བ་སྟེ། མ་སྤོང་བར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། རྣམ་པ་ལུས་ད
Chinese
不是的。如是说。理路也是。《 टीका 》中说：所谓“劝诫”，在此，对于尚未成为僧团的僧人，由于确立了清净梵行，因此要知道是互相遮止。这种进入比不舍弃自性的进入要小。如是说。也就是说，劝诫时期的不舍弃，比祈请等时期不舍弃要小，因此显示罪堕也小，所以是恶作。另外，《 टीका 》中说：祈请和作羯磨的这两个时期是罪堕的作者，之后的时期因为成为其他作者的一部分，所以属于它的范畴。如是说，由于执持与遮止相关的行为罪产生的最初、最后和正行两个时期，所以祈请明显是粗罪。像这样，如果从罪堕成立之时起执持，从进入作者之时起，以及从与遮止相关之时起执持，那么劝诫就更不用说了。根本中说：祈请与遮止相似，如是说，如同遮止的因一样，祈请也是，如是直接进行怀疑分析。顺便说一下，如同言说变成粗罪一样，祈请也是如此。因为进行了怀疑分析。如果从劝诫变成粗罪，那么就不需要消除对祈请是粗罪的怀疑了。《辨别》中说：说是粗罪是有意图的，那是安立在恶作上。与进入遮止相同是：仅仅与遮止相同是不确定的。如对于上师的法衣，偷盗会变成恶作，而对于其他财物则会变成粗罪一样。没有差别地进入是不成立的，因为具有依众受用和法事需要不需要的差别。因此，从像努力制造分裂开始到劝诫之间是行为的行为，是恶作，从祈请开始变成粗罪，如是说。自己的宗派是：在词义的场合中宣说，对于它，做四等是因的共同之处是：做分裂等四件事是为了遮止，因为因遮止，所以那个行为是不舍弃的，是不舍弃而随顺成办的自性，形相身体。
English
It is not. Thus it is said. The reasoning is also. In the Ṭīkā, it says: The so-called "admonition" is that for a monk who has not yet become a Sangha, because of establishing pure conduct, it should be known that they are mutually preventing each other. This entry is smaller than the entry of not abandoning one's own nature. Thus it is said. That is, the non-abandonment during the time of admonition is shown to be smaller than the non-abandonment during the time of solicitation, etc., so it is clear that the transgression is also small, so it is a misdeed. Furthermore, in the Ṭīkā, it says: These two times of solicitation and performing karma are the perpetrators of the transgression, but the later time belongs to its category because it has become part of another author. Thus it is said, since holding the initial, final, and actual times of the act of transgression related to prevention, the solicitation is clearly a gross offense. Like this, if one holds from the moment the transgression is established, from the moment of entering into the act, and from the moment of being related to prevention, then there is no need to mention admonition. It is said in the root text: Solicitation is said to be similar to prevention, so just as the cause of prevention is, so is solicitation, and doubts are directly analyzed. By the way, just as speech becomes a gross offense, so does solicitation. Because doubts are analyzed. If it becomes a gross offense from admonition, then there is no need to eliminate the doubt that solicitation is a gross offense. In the Discrimination, it says: Saying it is a gross offense is intentional, it is established on misdeeds. Being the same as entering into prevention is: Being the same only as prevention is uncertain. For example, stealing the Dharma robe of the lama becomes a misdeed, but for other objects it becomes a gross offense. Entering without distinction is not established, because it has the distinction of whether or not the assembly needs to be enjoyed and the ritual needs to be performed. Therefore, from the effort to create division to admonition is the act of action, which is a misdeed, and from solicitation it becomes a gross offense, so it is said. One's own tradition is: It is taught in the context of the meaning of words, for it, doing four, etc., is the commonality of causes: Doing four things such as division is for prevention, because the cause prevents, so that action is not abandoned, it is the nature of accomplishing in accordance with non-abandonment, the form is the body.