Tibetan
་ནོ། །གང་སྟོན་པའི་ཆོས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་འམ་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། །རྟེན་ནི་མི་ཆོས་བླ་མ་ཐོབ་པ་དང༌། འོས་པ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་མ་ཡིན་ཞིང་སྟོན་པར་མ་བསྐོས་པའམ་བསྐོས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའོ། །བསམ་པ་ལ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་སྟོན་པར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ངག་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་གྱིས་སྟོན་པར་རྩོམ་པ། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བའོ། །སྟོན་པར་འོས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་བར་མ་ཆད་དུ་ལོ་ཉི་ཤུ་ལོན་ཅིང་ལྟ་བ་མཐུན་པ། ཐ་སྙད་གསུམ་ དང་ལྡན་པ། ལུས་ཐ་མལ་དུ་གནས་པ། ས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། རིག་པ་དང་གྲོལ་བར་སྨྲ་བའི་དགེ་སློང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་དང༌། སོ་ཐར་རམ་ལྕི་བའི་ཆོས་བརྒྱད་དང་ཕམ་པ་བརྒྱད་གང་རུང་འདོན་ནུས་པ་དང་བག་ཡོད་པར་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ནུས་པ་དག་ལས་གང་རུང་དང་ལྡན་པས་ཏེ་དེ་དག་ལས་བཙུན་པ་དང་བརྟན་པའི་ཡན་ལག་ལ་དམིགས་བསལ་མེད་ཅིང༌། མཁས་པའི་ཡན་ལག་དེ་དག་ལས་སྔ་མ་དང་ལྡན་པ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་བསྐོར་མི་རུང་ཞིང༌། མཚན་ཉིད་དེ་དག་ཐ་མ་ཡན་ཆད་ལས་གང་རུང་རེ་རེ་དང་མི་ལྡན་ན་བསྐོས་ཀྱང་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་མི་ཁེགས་སོ། །གཉིས་པ་ཉི་མ་ནུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཆོས་སྟོནཔའི་ལྟུང་བྱེད་ལ་བཞི་ལས་གཞིའི་ཡན་ལག་གང་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཡུལ་དང་གང་སྟོན་པའི་ཆོས་སྔར་དང་འདྲ་ལ། གནས་ནི་འཇིགས་པའི་ཉེན་དང་བཅས་པ། དུས་ནི་མཚན་ཐོག་ཐག་ཆོས་སྟོན་པའི་དུས་མ་ཡིན་ཞིང་ཉི་མ་ནུབ་ནས་སྐྱ་རེངས་མ་ཤར་བའི་བར་ཡིན་པའོ། །འདུ་ཤེས་ནི་ཉི་མ་ནུབ་པ་ལ་ནུབ་པར་ངེས་པའམ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་སྟེ་ཡན་ལག་ལྷག་མ་སྔར་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །ཉི་མ་མ་ནུབ་པ་ལ་ནུབ་པར་ངེས་པའམ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བས་སྟོན་ནཉེས་བྱས་སོ། །གསུམ་པ་ཟས་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་པས་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་ལ་བཞི་ལས་གཞིའི་ཡན་ལག་གང་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ཡུལ་ནི་དགེ་སློང་ཆོས་དྲུག་ལྡན་གྱི་སྟེང་དུ་ལོག་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གོ་བྱ་ཡུལ་ནི་ཐ་སྙད་ལྔ་དང་ལྡན། ལུས་ཐ་མལ་དུ་གནས། རང་ལས་ཐ་དད་པའོ། ། བསམ་པ་ལ་འདུ་ཤེས་དང་ཀུན་སློང་ནི་ཟས་གོས་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེར་ཤེས་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་སྟོན་ཏོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་དག་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་གྱིས་སོ། །མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བའོ། །གཉིས་པ་གོས་ལས་གྱུར་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་གོས་བྱེད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ལ་བཞི་ལས་གཞིའི་ཡན་ལག་ལ་
Chinese
诺。所宣讲的法是佛的教言或教诲以及随顺的开示，任何一种都可以。所依是未获得人法上师，且不是向应供者祈请，也不是未被指定为宣讲者，或者即使被指定了也不具备资格。意乐方面，认知没有错乱，动机是想要宣讲。行为是凭借具备五种特征的语言开始宣讲，最终理解意义。适合宣讲者的特征是，受具足戒后不间断地满二十年，且见解相同，具备三种名称，身体安住于平凡状态，安住于土地本性，比丘通晓三藏且能说出智慧和解脱，能背诵别解脱戒或八条重法和八条根本堕中的任何一条，并且能说出“努力保持谨慎”，以上这些条件中具备任何一条即可，对于这些条件，没有必要特别强调持戒和稳重，对于智慧的条件，如果具备前者，就不应该舍弃后者。如果以上这些条件中缺少任何一个，即使被指定，也无法避免犯堕罪。第二，关于日落后说法犯堕罪，有四点：基础的要素是说法对象和所讲的法与之前相同。地点是伴随着恐惧的危险。时间不是晚上说法的时间，而是日落到黎明之间。认知是确定日落或者犹豫不决，其余要素与之前相同。如果认为太阳没有落山而确定落山或者犹豫不决而说法，则犯轻罪。第三，因为少许食物而指责说法者犯堕罪，有四点：基础的要素是指责的对象不是向具有六种功德的比丘错误地宣讲。所知境是具备五种名称，身体安住于平凡状态，与自己不同。意乐方面，认知和动机是想要指责，明明知道不是为了少许食物衣服而说法，却故意指责说是为了这个。行为是凭借具备五种特征的语言。最终理解意义。第二，关于衣服方面的，其中第一个是关于制作衣服的堕罪，有四点：基础的要素是
English
No. The Dharma that is taught is the Buddha's teachings or instructions, as well as any subsequent explanations. The basis is not having obtained a human Dharma master, and not praying to a worthy recipient, and not being designated as a preacher, or even if designated, not possessing the qualifications. In terms of intention, the cognition is not confused, and the motivation is to preach. The action is to begin preaching with speech that possesses five characteristics, and ultimately to understand the meaning. The qualifications of a suitable preacher are that they have been fully ordained for twenty years without interruption, and have the same view, possess three terms, abide in an ordinary state of body, abide in the nature of the earth, a Bhikshu who speaks of wisdom and liberation and knows the three pitakas, and can recite any of the Pratimoksha or the eight heavy Dharmas and the eight root downfalls, and can say "strive to be mindful," possessing any of these conditions is sufficient, and for these conditions, there is no need to specifically emphasize discipline and stability, and for the condition of wisdom, if one possesses the former, one should not abandon the latter. If any of these conditions are missing, even if designated, it is inevitable to commit a downfall. Second, regarding the downfall of teaching Dharma after sunset, there are four points: The basic element is that the object of teaching and the Dharma being taught are the same as before. The place is accompanied by the danger of fear. The time is not the time for teaching Dharma at night, but between sunset and dawn. The cognition is to be certain that the sun has set or to be hesitant, and the remaining elements are the same as before. If one teaches thinking that the sun has not set but is certain that it has set or is hesitant, one commits a minor offense. Third, regarding the downfall of accusing the Dharma teacher for the sake of a little food, there are four points: The basic element is that the object of accusation is not to wrongly preach to a Bhikshu who possesses six qualities. The object of knowledge is to possess five terms, to abide in an ordinary state of body, and to be different from oneself. In terms of intention, the cognition and motivation are to want to accuse, knowing that one is not teaching Dharma for the sake of a little food and clothing, but deliberately accusing them of doing so. The action is through language that possesses five characteristics. Ultimately understanding the meaning. Second, regarding clothing, the first of which is regarding the downfall of making clothes, there are four points: The basic element is
Tibetan
གང་གི་གོས་བྱེད་པའི་ཡུལ་ནི་དགེ་སློང་མ་ཆོས་བརྒྱད་ལྡན་ནོ། །གང་བྱེད་པའི་གོས་ནི་གོས་རུང་ཞིང་ཚད་དང་ལྡན་པ། དགེ་སློང་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པ། སྔར་ཚད་ལ་གནོད་པའི་གཟོའི་རྩོམ་པ་མ་བྱས་པའོ། །བསམ་པ་ལ་འདུ་ཤེས་ནི་དགེ་སློང་མ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེར་ངེས་པའམ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བའོ། །ཀུན་སློང་ནི་བཟོ་བྱེད་པར་འདོད་པ། སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་རྩོམ་པ། མཐར་ཐུག་བཟོའི་རྩོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། །ཉེ་དུ་ཡིན་པ་ལ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའམ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བས་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །གཉིས་པ་གོས་སྦྱིན་པའི་ལྟུང་བྱེད་ལ་བཞི་ལས་གཞིའི་ཡན་ལག་གང་ལ་གོས་སྦྱིན་པའི་ཡུལ་ནི་དགེ་སློང་མ་ཆོས་བརྒྱད་ལྡན་གྱི་སྟེང་དུ་དགེ་འདུན་ལ་གོས་འབུལ་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་དང་བོར་བརླག་བྱུང་བ་དང་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་དང་བསྙེན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་མ་ཡིན་ཞིང་རང་ལས་ནོར་ཐ་དད་པའོ། །དངོས་པོ་ནི་གོས་རུང་ཞིང་ཚད་དང་ལྡན་པ་རང་གི་ཡིན་པའོ། རྟེན་ནི་རུང་མི་རུང་བརྗེ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པའོ། །བསམ་པ་ལ་འདུ་ཤེས་སྔ་མ་དང་འདྲ་ཞིང་ཀུན་སློང་སྦྱིན་པར་འདོད་པ། སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་རྩོམ་པ། མཐར་ཐུག་ཡུལ་གྱི་ལག་ཏུ་ཐོབ་པའོ། །འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ལམ་གྱི་གཞི་ལས་གྱུར་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་དགེ་སློང་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ལམ་རུ་འགྲོ་བའི་ལྟུང་བྱེད་ལ་བཞི་ལས་གཞིའི་ཡན་ལག་གང་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ནི་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་མ་གཏོགས་པ་དགེ་སློང་མ་ཆོས་བདུན་ལྡན་གྱི་སྟེང་དུ་ཕན་ཚུན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ངོ་མ་སྤོས་པའོ། །གང་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ནི་ས་ལ་བརྟེན་པ། རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ཕན་ཆད་ཡིན་པ། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དུས་ནི་ཉི་མ་གཅིག་ཡིན་པའོ། །བསམ་པ་ལ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་ལམ་གཅིག་ལ་འགྲོ་བར་འདོད་པ། སྦྱོར་བ་འགྲོ་བར་རྩོམ་པ། མཐར་ཐུག་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ལས་འདས་པའོ། །“རྒྱང་གྲགས་ཕྱེད་རེར་ཉེས་བྱས་སོ། །བསླབ་བྱ་ནི་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ན་བ་ལམ་དུ་དོར་བ་དང༌། དེ་མ་བཀུར་བ་དང༌། དགེ་སློང་མ་ལམ་དུ་ན་བའི་ཚེ་མགོ་ལོགས་ནས་བཟུང་བས་བཀུར་བའི་གྲོགས་མ་བྱས་པ་དང༌། གྲོང་དུ་ཕྱིན་པ་ན་མཚན་དང་ལྟ་བ་མཐུན་པའི་ནད་གཡོག་མ་བཞག་པར་སོང་བ་རྣམས་སོ། །དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མས་ཕན་ཚུན་ལམ་བརྒྱགས་འཁུར་བ་དང་བྱིན་ལེན་བྱེད་དུ་རུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་གྲུར་འཇུག་པའི་ལྟར་བྱེད་ལ་བཞི་ལས་གཞིའི་ཡུལ་དང་
Chinese
为其做衣服的对象是具有八法的比丘尼。所做的衣服是适合做衣服且符合尺寸的，是那个比丘尼自己的，以前没有做过损害尺寸的裁剪。想法上的认识是，对于不是比丘尼近亲的人，确定是那个人或者犹豫不决。动机是想要制作，行为是那样开始制作，最终是裁剪完全完成。如果明知是近亲却当作不是或者犹豫不决而做，则犯堕罪。第二，布施衣服的堕罪有四，其中根本的支分，布施衣服的对象是在具有八法的比丘尼之上，不属于供养僧众衣服的范畴，也不是遗失、善说和亲近的人，而是与自己财物不同的人。物品是适合做衣服且符合尺寸，是自己的。所依不是为了交换合适与不合适。想法上的认识与之前相同，动机是想要布施。行为是那样开始做，最终是到达对象的手中。如果认识错误，也会犯堕罪，也与之前相同。第三，从道路的根本转变而来，其中的第二个，与比丘尼一同在路上行走的堕罪有四，其中根本的支分，与谁一同行走的对境是除了非近亲之外，在具有七法的比丘尼之上，不是互相依附也不是真正搬走。去往何处的道路是依赖于地面，不超过一由旬，不是有恐怖的地方。时间是一天。想法上没有错乱的认识，动机是想要在一条路上行走，行为是开始行走，最终是超过一由旬。“每半由旬犯堕罪。学处是在进入道路时，像梵行一样行持，生病时把道路丢弃，以及不尊敬她，比丘尼在路上生病时，从头上抓住她而不做尊敬的帮助，以及去村庄时，没有留下与自己戒律和见解相同的侍疾者就走了等等。比丘和比丘尼可以互相携带路上的干粮和给予拿取。第二，进入船中的堕罪有四，其中根本的对境和
English
The object for whom the robe is made is a Bhikshuni who possesses the eight dharmas. The robe that is made is suitable for making robes and is of the right size, belongs to that Bhikshuni herself, and has not been previously tailored in a way that damages the size. The understanding in thought is that one is certain that the Bhikshuni is not a close relative, or one is doubtful. The motivation is the desire to make it, the action is to start making it in that way, and the final result is the complete completion of the tailoring. If one knows that she is a close relative but treats her as not being one, or if one is doubtful and makes it, one commits a downfall. Secondly, the downfall of giving a robe has four parts, of which the fundamental branch is that the object to whom the robe is given is, in addition to being a Bhikshuni who possesses the eight dharmas, not included in the category of offering robes to the Sangha, nor is she a lost, well-spoken, or intimate person, but rather someone whose wealth is different from one's own. The item is suitable for making robes, is of the right size, and is one's own. The basis is not for the purpose of exchanging what is suitable for what is not. The understanding in thought is the same as before, and the motivation is the desire to give. The action is to start doing it in that way, and the final result is that it reaches the object's hand. If the understanding is mistaken, one also commits a downfall, which is also the same as before. Thirdly, from the basis of the path, there are two, the first of which is the downfall of walking on the road together with a Bhikshuni, which has four parts, of which the fundamental branch is that the object with whom one walks is, in addition to a Bhikshuni who possesses the seven dharmas, not a close relative, not mutually dependent, and not actually moving away. The path to where one goes is dependent on the ground, not exceeding one Yojana, and not a place with fear. The time is one day. In thought, there is no mistaken understanding, and the motivation is the desire to walk on the same path, the action is to start walking, and the final result is exceeding one Yojana. "For every half Yojana, one commits a downfall." The precepts are that when entering the road, one should behave like a Brahmachari, abandon the sick on the road, and not respect her, and when a Bhikshuni is sick on the road, one should not help her with respect by holding her head, and when going to a village, one should leave without leaving a sick attendant who shares the same precepts and views as oneself, and so on. Bhikshus and Bhikshunis may carry food for the road and give and take from each other. Secondly, the downfall of entering a boat has four parts, of which the fundamental object and