Tibetan
་མི་ཚོལ་བའི་ཐབས་དེས་འདུལ་བར་འདོད་པ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་སྲུང་བ་སྟེ་གཉིས་སོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། འཁོར་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའམ་རང་ཉིད་ཆོས་གོས་སོགས་ཚོལ་ནུས་པར་ཤེས་པ་དང༌། གདམས་ངག་དང་རྗེས་བསྟན་གྱིས་དེ་དག་གི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པ་དང་སྔོན་མུ་སྟེགས་ཅན་ཡིན་པ་ལས་ཆོས་རྐུར་འོངས་ལ་དེ་ཡང་འདུལ་བའི་སྐལ་བ་མེད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་བསྡུ་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མཐུན་པར་བྱ་བ་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞན་གྱི་བློ་དང་མཐུན་མི་འཇུག །ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་སེམས་དང་མཐུན་པར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །མཐུན་པར་མ་བྱས་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ན་སྟེ་སྦྱོར་མི་བཟོད་པ་སྟེ་གཅིག་གོ །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། གཞན་གྱི་འདོད་པ་དེ་མི་འཕྲོད་པ་སྟེ་དེ་ལ་སླར་གནོད་པར་འགྱུར་བའམ་ཡང་ན་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་དང་འདོད་པ་དེ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ཡང་གཞན་ཆོས་མང་པོ་ལ་མི་འཕྲོད་ཅིང་མི་འདོད་པ་སྟེ་དེ་ལ་མི་དགའ་བའི་སེམས་བསྲུང་བ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་སྲུང་བ་དང་མུ་ སྟེགས་ཅན་ཚར་གཅོད་པ་དང་ཐབས་དེས་འདུལ་བར་འདོད་པ་སྟེ་ལྔའོ། །འདི་ཡང་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་བརྗོད་མི་བྱེད། ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་དག་གི་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྔགས་པ་མི་བརྗོད་པ་དང་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ལ་ལེགས་སོ་མི་སྟེར་ན་སེམས་གཅིག་དང་གསུམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་རོ། །མ་བརྗོད་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ན་སྟེ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ་དང་ཕ་རོལ་པོའི་གཏམ་རྫོགས་རྫོགས་སུ་སྡོད་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་འདོད་པ་ཆུང་བས་ཡོན་ཏན་བརྗོད་ན་མི་དགའ་བ་ལ་དེར་ཤེས་པ་སྟེ་གཅིག་གོ །བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་ནི། ཡོན་ཏན་དང་ལེགས་སྨྲས་ལྟར་སྣང་དུ་སོང་བ་སྟེ་གཅིག་གོ །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། མ་བརྗོད་པའི་ཐབས་དེས་འདུལ་འདོད་པ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་དང་བརྗོད་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྒྱགས་པ་དང་ཁེངས་པ་དང་གནོད་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་ནས་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དང་མུ་སྟེགས་ཅན་ཚར་བཅད་པ་སྟེ་བཞིའོ། །ཚར་མི་གཅོད་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཆོས་མིན་སྤྱད་པ་དབང་དུ་མི་བྱེད་པ་ནི། རྐྱེན་དུ་འཚམ་པར་ཚར་མི་གཅོད། ཅེས་པ་སྟེ། སེ
Chinese
以不寻觅之方便调伏，守护僧团之内规，此二者。从处所之门而言：知晓眷属具大福德，或自己能寻觅法衣等，以及以教诫和后示已作彼等之事，以及先前是外道徒而来偷法，且彼亦无调伏之分，此三者。以法与财物摄受之方式已广说。于随顺之事作颠倒行者，即“不使合于他人之意”，意为：若不随顺他人之心，则成烦恼与否二者，如前所说。虽不随顺，然从所依之门而言无有罪过者，即病而不能忍受，此一者。从需要之门而言：他人之欲不适宜，即于彼复成损害，或彼损害自己，且欲虽适宜，然于众多他法不适宜且不欲，即守护于彼不悦之心，守护僧团之内规，以及摧伏外道徒，以及欲以彼方便调伏，此五者。此亦已广说。于具功德者作颠倒行者，即“不述功德赞颂”，意为：不述说他人之真实功德，如前所说，如信心等之赞颂，且不于善说者给予善哉，则以一或三心成烦恼与否，如前者。虽不述说，然从所依之门而言无有罪过者，即病而不能述说，以及住于他人之语已尽已尽，此二者。从处所之门而言：自性欲望小故，若述说功德则不悦，于彼知晓，此一者。从所说之门而言：成为如功德与善说之显现，此一者。从需要之门而言：欲以不述说之方便调伏，以及守护僧团之内规，以及若述说则恐成一切烦恼与骄慢与傲慢与损害，为除彼故，以及摧伏外道徒，此四者。不摧伏者有二，其中不任用非正法行者，即“不于因缘适宜而摧伏”，意为：
English
To subdue by the method of not seeking, and to protect the internal rules of the Sangha, these two. From the door of the place: knowing that the retinue is endowed with great merit, or that oneself is able to seek Dharma robes, etc., and that the instructions and subsequent teachings have already done their work, and that one was previously a heretic who came to steal the Dharma, and that he also has no share in being subdued, these three. The way of gathering with Dharma and wealth has already been explained extensively. To act perversely in accordance with what is agreeable is: "Do not allow agreement with the minds of others." That is, if one does not agree with the minds of others, then one becomes either afflicted or not, as explained immediately before. Even if one does not agree, there is no fault from the door of the basis: being sick and unable to endure, this one. From the door of need: the desire of others is not suitable, that is, it becomes harmful to them again, or it harms oneself, and even if the desire is suitable, it is not suitable and not desired for many other Dharmas, that is, protecting the mind of displeasure towards them, protecting the internal rules of the Sangha, and defeating the heretics, and wanting to subdue by that method, these five. This has also been explained extensively. To act perversely towards those with qualities is: "Do not speak of praising qualities." That is, not speaking of the true qualities of others, as mentioned before, such as praise of faith, etc., and not giving "Well done!" to those who speak well, then one becomes either afflicted or not with one or three minds, as before. Even if one does not speak, there is no fault from the door of the basis: being sick and unable to speak, and staying with the words of others finished and finished, these two. From the door of the place: because one's own desire is small by nature, if one speaks of qualities, one is displeased, knowing this, this one. From the door of what is to be said: becoming like an appearance of qualities and good speech, this one. From the door of need: wanting to subdue by the method of not speaking, and protecting the internal rules of the Sangha, and if one speaks, fearing that it will become all afflictions and pride and arrogance and harm, for the sake of removing that, and defeating the heretics, these four. There are two who do not defeat, among them, not employing those who practice non-Dharma, that is, "Do not defeat when the conditions are suitable," meaning:
Tibetan
མས་ཅན་སྨ་དབབ་པ་དང་ཆད་པས་བཅད་པ་དང་བསྐྲད་པར་རིགས་པ་རྣམས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སྨ་མི་འབེབས་སམ་འབེབས་ཀྱང་ཆད་པས་མི་གཅོད་པའམ་ གཅོད་ཀྱང་མི་སྐྲོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་དང་བག་མེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་བྱས་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། དུས་ལ་སྡོད་པ་སྟེ་གཅིག་གོ །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། གཏམ་བྱར་མི་རུང་བ་བཀའ་བློ་མི་བདེ་ཞིང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཤས་ཆེ་བ་སྟེ་བཅོས་སུ་མི་རུང་བ་དང་ཤས་ཆེར་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་དང་ལྡན་པས་མྱུར་བ་མྱུར་བར་མཐུན་པར་བྱེད་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། སྨ་འབེབས་པ་སོགས་བྱས་ན་འཐབ་པ་དང་མཚང་འབྲུ་བ་དང་འགྱེད་པ་དང་རྩོད་པར་འགྱུར་བར་མཐོང་ནས་དེ་མི་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་དགེ་འདུན་འཁྲུག་ཅིང་འབྱེ་བར་མཐོང་ནས་དེ་འགོག་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། །འཐབ་པ་སོགས་བཞི་ནི་དང་པོ་སྤྱི་ཡིན་ལ་ལྷག་མ་གསུམ་ནི་ཤགས་ངན་དང་ལག་གིས་འགྱེད་པ་དང་བླའི་གྲར་འགྱེད་པ་ལ་གྲོ་ལུང་བས་བཤད་དོ། །བསྟན་པ་ལ་འགྲས་པ་སོགས་དབང་དུ་མི་བྱེད་པ་ནི། རྫུ་འཕྲུལ་སྡིག་ལ་སོགས་མི་བྱེད། ཅེས་པ་སྟེ། རྫུ་འཕྲུལ་དང་མཐུ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་ན་སྐྲག་པར་བྱ་རིགས་པ་སྐྲག་པ་དང་འདུན་པར་བྱ་རིགས་པ་རྣམས་འདུན་པར་བྱ་བ་དང་བསྟན་པ་ལ་གནས་ཀྱང་སྡོམ་པ་དང་མི་ལྡན་ན་དད་པས་བྱིན་པ་མི་འཇུ་བས་དད་པས་བྱིན་པ་སྤོང་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྐྲག་པ་དང་འདུན་པར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་གཉིས་ཁ་ཅིག་ལས་ཉེས་བྱས་ཐ་མ་འདི་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་བཤད་པ་ནི་ཡི་གེ་མ་དག་ པ་འདྲའོ། །སྔགས་སམ་རྫས་སྦྱོར་རོ་ཞེས་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སྐུར་པའི་ཤས་ཆེར་ཞེན་པའི་མུ་སྟེགས་ཡིན་ན་མ་བསྟན་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཉེས་བྱས་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་རང་རང་གི་སྐབས་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་བ་གསར་མས་བཤད་དོ། །སྙིང་བརྩེར་ལྡན་ཞིང་བྱམས་ཕྱིར་དང༌། །སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད། ཅེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པའི་སྒོ་ནས་བཅས་པ་དེ་རྣམས་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་སྟེ་ཕན་པར་འདོད་པ་དང་གདུལ་བར་འདོད་པས་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པའོ། །དང་གི་སྒྲས་ནི། སེམས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཉོན་མོངས་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བས་ཉེན་པ་དང༌། །གཉིད་དང་མྱོས་པ་དག་ལ་ནི། །བྱུང་བ་ལ་ཡང་ཉེས་
Chinese
对于那些应该以烦恼的方式施加责罚、处以惩罚或驱逐的人，如果不以烦恼的方式施加责罚，或者即使施加责罚也不处以惩罚，或者即使处以惩罚也不驱逐，那么由于烦恼、其他两种心以及放逸，这就是非烦恼的过失。即使没有做，但从所依的角度来说没有过失是：安住于时，这是一。从处所的角度来说是：不适合交谈的人，心怀不满且总是感到痛苦的人，即无法调伏的人，以及非常知耻且具有惭愧心的人，迅速地与迅速相符，这是二。从需要的角度来说是：如果施加责罚等，看到会发生争斗、揭露隐私、争辩和争吵，为了不让这些发生，以及看到僧团会分裂和分离，为了阻止这些，这是二。争斗等四种，第一个是总的，其余三个是恶劣的争论、用手争辩和在智慧方面争辩，这是格隆巴所说的。不控制对教法的违逆等是：不进行神变罪等。也就是说，如果具有神变和各种力量，对于应该恐惧的人产生恐惧，对于应该信服的人产生信服，即使安住于教法，如果不具备律仪，就不会接受信施，为了让其放弃信施，如果不通过神变使之恐惧和信服，那就是非烦恼的过失。有些《律仪二十品释》中说，最后的这条过失是烦恼，这似乎是文字错误。如果是对神变过度执着的，说是咒语或药物混合的，外道，即使不指示也没有过失。这十二条过失，新的解释中说，是从利益有情各自的场合中退失。具有慈悲心且为了爱，以及心怀善意就没有过失。这两句是说，从先前指示的建立和破除的角度来说，对于那些戒条，对于有情们具有慈悲心，并且对于有情们怀有慈爱，即想要利益和调伏，即使做了也没有过失。以及“和”字的含义是：心是极其烦恼的，并且被痛苦的感受所威胁，对于睡眠和醉酒等，即使发生了也没有过失。
English
For those who should be reproached, punished, or expelled through afflictions, if they are not reproached in an afflicted manner, or even if they are reproached, they are not punished, or even if they are punished, they are not expelled, then due to afflictions, the other two minds, and negligence, this is a non-afflicted fault. Even if it is not done, there is no fault from the perspective of the basis: abiding in time, this is one. From the perspective of the place: those who are not suitable for conversation, those who are discontented and always feel pain, that is, those who cannot be tamed, and those who are very ashamed and possess a sense of propriety, quickly conforming to what is quick, this is two. From the perspective of need: if reproach, etc., is done, seeing that fighting, exposing secrets, arguing, and quarreling will occur, in order to prevent these from happening, and seeing that the Sangha will split and separate, in order to prevent this, this is two. The four, fighting, etc., the first is general, and the remaining three are bad arguments, arguing with hands, and arguing in terms of intelligence, this is what Grolungpa said. Not controlling opposition to the Dharma, etc., is: not performing miracles, sins, etc. That is, if one possesses miracles and various powers, causing fear to those who should be feared, and causing faith to those who should be convinced, even if one abides in the Dharma, if one does not possess vows, one will not accept offerings of faith, in order to make them abandon offerings of faith, if one does not cause fear and faith through miracles, then that is a non-afflicted fault. In some commentaries on the "Twenty Sections of Vows," it is said that this last fault is afflicted, which seems to be a textual error. If one is overly attached to miracles, saying they are spells or drug mixtures, a heretic, even if it is not indicated, there is no fault. These twelve faults, the new explanation says, are deviations from the respective occasions of benefiting sentient beings. Having compassion and for the sake of love, and having a virtuous mind, there is no fault. These two lines mean that, from the perspective of the establishment and negation previously indicated, for those precepts, having compassion for sentient beings, and having love for sentient beings, that is, wanting to benefit and tame them, even if it is done, there is no fault. And the meaning of the word "and" is: the mind is extremely afflicted, and threatened by painful feelings, for sleep and intoxication, etc., even if they occur, there is no fault.