Tibetan
ས་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་བྱས་སོ། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཐོས་ནས་སྐུར་པ་འདེབས་ཤེ་ན། སྡེ་སྣོད་དེ་ལས་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ཟབ་མོའམ་ སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་མཐུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས་བརྩམས་ཏེ་སོ་སྐྱེའི་ཡུལ་མིན་པས་ཟབ་པ་ཉན་རང་གི་ཡུལ་མིན་པས་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་བསྟན་པ་དག་ཐོས་ནས་དེ་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ཤིང་མ་མོས་ནས་སྐུར་པ་འདེབས་སོ། །དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ནམ་མཐུ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱོགས་གང་རུང་གཅིག་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་སྟོན་ནོ། །སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ཚུལ་ནི་བཞི་སྟེ་འདི་དག་བརྗོད་བྱ་དམན་པའམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་མིན་པས་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་རྗོད་བྱེད་དམན་པའམ་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྟེན་མིན་པས་ཆོས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་བྱེད་པ་པོ་དམན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་མ་ཡིན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་དམ་རེ་རེས་སྨྲ་བའོ། །སྐུར་པ་འདེབས་པའི་རྒྱུ་ནི། རང་གི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དམ་གཞན་གྱི་ཁ་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའོ། །ཆོས་སྤོང་བ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཚུལ་ནི་ཟབ་ཅིང་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའི་གནས་དག་ཐོས་ནས་སེམས་མ་མོས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དད་པ་དང་གཡོ་མེད་པས་འདི་ལྟར་བདག་ནི་ལོང་བར་གྱུར་ཏེ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་མེད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་གྱིས་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པར་ཟད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་སྤང་བ་ནི་བདག་གི་བྱ་བའི་ཆ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་བསླབ་པར་བྱའོ། །བྱང་སེམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བདག་ནི་མི་ཤེས་པར་བརྩིས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཆོས་དེ་དག་ལ་ལྐོག་ ཏུ་མ་གྱུར་པར་ཡང་དག་པར་ལྟ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །མོས་པ་མ་སྐྱེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སྐུར་པ་མི་འདེབས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པའི་རང་བཞིན་གདུག་པ་སྟེ། །མི་རིགས་པ་ཡི་གཟུགས་ལའང་མི་རིགས་ན། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཆོས་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་བཞག་ལེགས་ཉེས་པ་མེད། ཅེས་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་དགོངས་གསུངས་པ་རྣམས། །ཤེས་པར་སླ་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཐེག་གཅིག་ཐེག་པ་གསུམ་གསུངས་པ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ནི་བདག་བསྲུང་བྱ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ནི་སྡིག་མི་འགྱུར། །སྡང་བས་སྡིག་འགྱུར་དགེ་མི་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པས་ལས་དང་པོ་པས་ཐམས་ཅད་ལ་བློ་དང་མཐུན་པའི་མོས་པ་ཐོབ་པར་དཀའ་བས་
Chinese
此乃烦恼所生的罪过。若问听闻何事而起诽谤？即是听闻彼等经典中，甚深之义，或由佛陀菩萨广大神变所生，宣说凡夫境界非甚深，声闻缘觉境界非极甚深之法，闻已不信不喜而起诽谤。言“由彼等之义或神变所生”，即是说诽谤甚深或广大之任何一方，皆示为罪过。诽谤之方式有四：谓此等所诠低下，或非智慧之所依，故不具义；能诠低下，或非福德之所依，故不具法；作者低下，故非如来所说；因此，不能令有情得利乐，如是全部或逐一宣说。诽谤之因是：自己的不如理作意，或随顺他人之言论。守护自心不舍法之方式是：听闻甚深及极甚深之法，若心不喜，菩萨应以信心及不动摇之心，如是思惟：我已成盲，无有无漏智慧之眼，唯随如来之眼而行，如来是为其他目的而说，舍弃彼法非我所应为。如是应如理修学。菩萨如是视自己为无知，而如来于彼等法中无有隐晦，如实见之，如是则为如实趣入。即使未生起信心，若不起诽谤，则无罪过。《经庄严论》中亦云：“意之过患自性暴恶，于非理之色亦不信受，于生疑惑之法何须说？是故舍置中庸无有罪。”又《宝鬘论》中亦云：“如来密意所说诸法，不易了知是故，说一乘三乘，以舍置中庸而守护自，以舍置中庸不生罪，以嗔恨生罪不生德。”如是说故，初学者难以对一切都生起与自己心意相符之信心，
English
These are the misdeeds arising from afflictions. If asked, what is heard that leads to slander? It is hearing from those scriptures the profound meaning, or arising from the great miraculous power of the Buddhas and Bodhisattvas, the teachings that the realm of ordinary beings is not profound, and the realm of Hearers and Solitary Realizers is not extremely profound. Having heard this, one does not believe or rejoice and thus slanders. The statement "arising from their meaning or miraculous power" indicates that slandering either the profound or the vast aspect is shown as a misdeed. There are four ways of slandering: saying that these objects of expression are inferior or not the basis of wisdom, therefore they are meaningless; the means of expression are inferior or not the basis of merit, therefore they are not in accordance with Dharma; the author is inferior, therefore they are not spoken by the Tathagata; therefore, they cannot bring benefit and happiness to sentient beings, thus speaking of all or each individually. The cause of slander is: one's own improper attention or following the words of others. The way to protect one's mind from abandoning the Dharma is: having heard the profound and extremely profound teachings, if the mind does not rejoice, the Bodhisattva should with faith and unwavering mind think thus: I have become blind, without the eye of undefiled wisdom, I only follow the eye of the Tathagata, the Tathagata speaks for other purposes, abandoning that Dharma is not what I should do. Thus, one should train properly. The Bodhisattva thus regards himself as ignorant, while the Tathagata has no obscuration in those Dharmas, seeing them as they are, thus one enters as it is. Even if faith has not arisen, if one does not slander, there is no fault. The Ornament of the Sutras also says: "The nature of the mind's fault is fierce, it does not believe even in an unreasonable form, what need to speak of a Dharma that causes doubt? Therefore, leaving it in equanimity is without fault." Also, the Garland of Jewels says: "The Tathagata's intended words, are not easy to understand, therefore, speaking of one vehicle and three vehicles, protect yourself with equanimity, with equanimity no sin arises, with hatred sin arises, no merit arises." As it is said, it is difficult for a beginner to gain faith that is in accordance with one's own mind in everything,
Tibetan
མོས་པར་མ་ནུས་ཀྱང་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། བདག་ལ་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་སྨོད། ཅེས་པ་སྟེ། ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཞན་དག་ལ་བདག་བསྟོད་ཅིང་གཞན་སྨོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའི་སེམས་ནི་འགྲེལ་པ་གསར་མ་དང་ས་མུ་དྲས་རློམ་སེམས་སམ་སྙེམས་པའི་སེམས་ལ་འཆད་དེ་ང་རྒྱལ་ལོ། །ཛི་ན་སུ་ཏྲས་བདག་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་སེམས་ལ་བཤད་དེ་དོན་འདྲའོ། །དེས་ན་ཕམ་པའི་སྐབས་དང་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་བྱས་ཀྱང་དགོས་པའི་སྒོ་ ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། བསྟན་པ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་ཅན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་འདོད་པའི་དུས་དང་ཐབས་དེས་གཞན་འདུལ་བར་འདོད་པ་དང་གཞན་མ་དད་པ་རྣམས་དད་པར་བྱ་བ་དང་དད་པ་རྣམས་ཕྱིར་ཞིང་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་ཉམས་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཐོས་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྲོ་མི་བྱེད། ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་ལ་ཆོས་སྒྲོགས་ཤིང་འཆད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་འབེལ་བའི་གཏམ་གཏན་ལ་འབེབས་ན་ང་རྒྱལ་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་དང་ལྡན་པས་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་སོང་ཡང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི། ཆོས་སྒྲོགས་པ་སོགས་མ་ཚོར་བ་དང་ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་ལོག་པར་སྟོན་དུ་དོགས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་དེ་ཡང་ཡང་ཐོས་ཤིང་བཟུང་ལ་ཤེས་ཟིན་པར་ཤེས་པ་དང་མང་དུ་ཐོས་པ་ཐོས་པ་འཛིན་པ་ཐོས་པ་བསགས་པ་ཡིན་པ་དང་རྟག་ཏུ་དམིགས་པ་ལ་གནས་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དང་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་རྟུལ་ཏེ་ཆོས་ལེན་པ་དང་འཛིན་པ་དང་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་ཞེན་པ་སྟེ་བདུན་ནོ། །མང་དུ་ཐོས་པ་སོགས་གསུམ་ནི་ཐོས་པ་དང་ཤེས་པ་དང་རྫོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ལེན་པ་སོགས་གསུམ་ནི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་མོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། རང་ལ་ཆོས་སྨྲ་བའི་བླ་མའི་སེམས་མི་དགའ་བ་བསྲུང་བ་སྟེ་གཅིག་གོ །ཐོས་པའི་ཡུལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ལ་སྨོད་དང་མི་དགེ་རྟེན་ཞེས་པ་སྟེ། ཆོས་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་ལ་བསམས་བཞིན་དུ་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་སྟེ་སྙིང་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་མི་སྐྱེད་པ་དང་ལུས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་མི་བྱེད་ལ་སྨ་འབེབས་པས་འཕྱ་ཞིང་ཚིག་རྩུབ་པོ་སྨྲ་བས་བསྟེང་བར་བྱེད་པ་དང་ཚིག་འབྲུ་ལེགས་པ་ལ་ཆེད་ཆེར་བྱེད་པས་དེ་
Chinese
如果不能信受，但保持中立，则没有过失。对于果的颠倒执着是：赞 खुद को और दूसरों को बुरा कहना। 也就是说，如果以贪婪和愤怒的心赞 खुद को और दूसरों को बुरा कहना，那就是烦恼的过失。贪婪的心在新释和萨穆扎中被解释为傲慢或自负的心，也就是我慢。吉纳苏扎解释为珍爱自己的心，意思相同。因此，与失败的情况有很大区别。即使赞 खुद को और दूसरों को बुरा कहना，但出于必要的目的， 没有过失的情况是：为了使佛法住世，想要压倒外道的时候，以及想要用那种方法调伏他人，以及为了使不信者生起信心，以及为了使已生信者增长信心而做，这有三种情况。从智慧之因退失有两种，其中不进入听闻是：不为佛法之义而行。也就是说，如果向他人宣说和讲解佛法，并确定佛法的辩论，如果因为具有我慢和其他两种心而不去，那就是烦恼的过失。如果因为其他两种心不去，那就是非烦恼的过失。即使没有去，但从所依的角度来说，没有过失的情况是：没有感觉到宣说佛法等，以及生病而不能，以及害怕颠倒宣说，以及知道那个佛法的话语已经多次听闻、受持和理解，以及是多闻、持闻、积闻，以及恒常安住于所缘而修持三摩地，以及智慧非常迟钝而难以接受、受持和安住于所缘，这有七种情况。多闻等三种是听闻、思维和圆满的异名。接受等三种是闻、思、修三种。从必要的角度来说是：守护自己说法上师的心不欢喜，这是一种情况。对于听闻的境颠倒执着是： 对他诽谤和不敬，也就是说，对于说法的人，有意识地轻视，也就是从内心不生起善知识和导师的念头，并且身体不恭敬，而是以诽谤来嘲笑，以粗暴的语言来侮辱，并且特别挑剔词句的优劣，因此
English
If one cannot believe, but remains neutral, there is no fault. The reversed clinging to the result is: Praising oneself and disparaging others. That is, if one praises oneself and disparages others with a greedy and angry mind, it is the fault of affliction. The greedy mind is explained in the New Commentary and Samudra as an arrogant or conceited mind, which is pride. Jinasutra explains it as a mind that cherishes itself, which means the same thing. Therefore, it is very different from the case of defeat. Even if one praises oneself and disparages others, but for a necessary purpose, there is no fault in the following situations: in order to make the Dharma abide, when one wants to overwhelm the non-Buddhists, and when one wants to subdue others by that method, and in order to make the non-believers generate faith, and in order to make the believers increase their faith, there are three situations. There are two types of decline from the cause of wisdom, one of which is not engaging in listening: not going for the sake of the Dharma. That is, if one does not go to proclaim and explain the Dharma to others, and to establish the debate of the Dharma, because one has pride and two other minds, it is the fault of affliction. If one does not go because of two other minds, it is the fault of non-affliction. Even if one does not go, but from the point of view of the basis, there is no fault in the following situations: not feeling the proclamation of the Dharma, etc., and being sick and unable to, and being afraid of preaching in a reversed way, and knowing that the words of that Dharma have been heard, held, and understood many times, and being a person of much learning, holding learning, accumulating learning, and constantly abiding in the object of focus and practicing samadhi, and being very dull in wisdom and difficult to accept, hold, and abide in the object of focus, there are seven situations. The three, such as much learning, are different names for hearing, thinking, and completion. The three, such as accepting, are the three of hearing, thinking, and meditating. From the necessary point of view, it is: protecting the mind of one's own Dharma-speaking lama from being displeased, which is one situation. The reversed clinging to the object of hearing is: To revile and disrespect him, that is, to deliberately despise the Dharma-speaking person, that is, not to generate the thought of a virtuous friend and teacher from the heart, and not to show respect with the body, but to ridicule with slander, to insult with harsh words, and to be particularly picky about the merits and demerits of words, therefore