Tibetan
། །འགྲེལ་པ་དག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆོག་ཤེས་བྱས་པའི་ཉེས་པར་འཆད་དེ་འགྲིག་པར་མི་སྣང་ངོ༌། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྐྱེས་ཀྱང་དེའི་རྒྱུན་གནས་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་ལ་བར་ཆད་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་བཞི་སྟེ་རོ་མྱང་ཅན་དང་ང་རྒྱལ་ཤས་ཆེ་བ་དང་མ་རིག་པ་ཤས་ཆེ་བ་དང་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བ་སྟེ་བཞིའོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ སྒྲུབ་པ་དང་རྟོག་པ་ངན་པ་མི་སེམས་ཤིང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གིས་རོ་མྱང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། །ཤེས་རབ་དང་འགལ་བ་ལ་གཉིས། ཡུལ་དམན་པ་དང་འབྲེལ་བ་དང༌། མཆོག་དང་འབྲེལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། ཐེག་དམན་སྤོང་བ་ནི། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་སྤོང་བར་བྱེད། ཅེས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཉན་པར་མི་བྱེད་ཚིག་དང་དོན་བསྲུང་བར་མི་བྱ་ནན་ཏན་དུ་བསླབ་པར་མི་བྱ་སྟེ་དེ་དག་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེས་རང་དེ་ལྟར་ལྟ་ཞིང་གཞན་ལ་དེ་སྐད་སྨྲ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །འདི་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཉན་ས་སོགས་ཐེག་དམན་ལ་དགོས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ལ་མི་དགོས་སྙམ་དུ་འཛིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཏན་སྤོང་བ་མིན་ལ་སོ་ཐར་སྤོང་དུ་འཇུག་པའི་རྩ་ལྟུང་དང་ཡང་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་བྱ་དགོས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅས་པ་འདི་ནི་ཆོས་རྒྱུས་ཆུང་བ་རྣམས་ཐེག་ཆེན་པ་ལ་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་ལ་སློབ་པ་སོགས་མི་དགོས་སོ་ཞེས་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པར་འགྱུར་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གསོག་པའི་གཡང་ས་ཆེན་པོ་འགེགས་པའི་གདམས་པ་མཆོག་གོ །ཐེག་ཆེན་པ་གང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལྷུར་ ལེན་པའི་འདུན་པ་བཟློག་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་འདུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །མཐའ་གཅིག་ཏུ་དེ་ལ་བརྩོན་པའི་ཉེས་པ་ནི། རང་ཚུལ་ཡོད་བཞིན་དེ་ལ་བརྩོན། ཞེས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་བརྩོན་པ་བྱར་ཡོད་བཞིན་དུ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡལ་བར་བོར་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །དེས་ན་ཐེག་ཆེན་ལ་བརྩོན་པ་མ་བཏང་བའི་ངང་ནས་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་སློབ་དགོས་སོ། །མུ་སྟེགས
Chinese
། །释论中说，认为禅定已经足够是种过失，这似乎不太合适。禅定即使生起，但能障碍它的持续和发展的，是四种烦恼，即贪著滋味者、我慢心重者、无明心重者和见解心重者。这三种过失，新的释论中解释为，依次是守护别解脱戒的禅定，通过不思恶念、积聚善法的等持来不接受烦恼，以及通过积聚善法的等持来不接受贪著滋味而退失。与智慧相违有两种：与下劣境相关和与殊胜境相关。第一种有四点，舍弃小乘是：舍弃声闻乘。意思是，菩萨不听闻与声闻乘相关的法，不守护词句和意义，不精进修学，认为做了这些也没有必要，自己这样认为，也这样告诉别人，这就是烦恼的过失。这指的是，认为声闻乘的听闻处等对于小乘是必要的，但对于菩萨是不必要的，因此不是完全舍弃声闻乘，而且与导致舍弃别解脱戒的根本堕罪也有很大差别。像这种情况会成为过失的原因是，菩萨对于外道的论典也需要精进，更何况是佛陀的教言呢？这个戒条是为了防止那些佛法知识浅薄的人，认为大乘行者不需要学习别解脱戒等，从而因佛法贫乏而积累恶业的深渊，这是殊胜的教诲。如果某个大乘行者完全阻止了想要接受声闻乘的意愿，为了想要接受大乘，那么从所依的角度来说，没有堕罪。完全精进于此的过失是：明明有自己的本分却精进于此。意思是，明明有应该精进于菩萨藏的事情，却完全抛弃一切，只精进于声闻藏，这就是烦恼。因此，不能舍弃对大乘的精进，同时也要学习小乘的论藏。外道
English
It does not seem appropriate that the commentaries explain that the fault is to be content with samadhi. Even if samadhi arises, the obstacles to its continuation and development are the four afflictions: those who crave flavors, those with great pride, those with great ignorance, and those with great views. The new commentary explains that these three faults are, in order, the samadhi of guarding the Pratimoksha vows, not accepting afflictions through the samadhi of not thinking evil thoughts and accumulating virtues, and falling away from not accepting craving flavors through the samadhi of accumulating virtues. There are two contradictions to wisdom: related to inferior objects and related to superior objects. The first has four points, abandoning the Lesser Vehicle is: abandoning the Hearer Vehicle. It means that Bodhisattvas do not listen to teachings related to the Hearer Vehicle, do not guard words and meanings, do not diligently study, and think that there is no need to do these things. If they think this way themselves and tell others this way, it is the fault of affliction. This refers to the fact that the places of hearing the Hearer Vehicle, etc., are necessary for the Lesser Vehicle, but not necessary for Bodhisattvas. Therefore, it is not completely abandoning the Hearer Vehicle, and it is also very different from the root downfall that leads to abandoning the Pratimoksha vows. The reason why such a situation becomes a fault is that Bodhisattvas also need to be diligent in the treatises of non-Buddhists, let alone the words of the Buddha? This precept is to prevent those who have little knowledge of the Dharma from thinking that Mahayana practitioners do not need to study the Pratimoksha vows, etc., and thus accumulate a great abyss of karma that leads to poverty of the Dharma. This is a supreme instruction. If a certain Mahayana practitioner completely prevents the desire to accept the Hearer Vehicle, in order to want to accept the Mahayana, then from the point of view of the basis, there is no downfall. The fault of completely striving for this is: striving for this even though one has one's own duty. It means that even though there are things that should be strived for in the Bodhisattva Pitaka, one completely abandons everything and only strives for the Hearer Pitaka, which is affliction. Therefore, one must not abandon the diligence in the Mahayana, and at the same time one must study the treatises of the Lesser Vehicle. Non-Buddhists
Tibetan
་ཀྱི་གཞུང་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་ནི། བརྩོན་མིན་ཕྱི་རོལ་བསྟན་བཅོས་པ་རྩོན། ཞེས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་བརྩོན་པ་བྱར་ཡོད་ན་དེ་མ་བྱས་པར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་བ་མིན་པ་ལ་རང་གི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་པར་དེ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་རྟོག་གེ་དང་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ས་མུ་དྲས་འཆད་དོ། །སྔ་མ་ལ་བརྩོན་པའི་གཞི་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དགོས་ལ་འདི་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གོ །རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཤིན་ཏུ་ཡིད་གཞུངས་པ་དང་ལྡོབ་རྐྱེན་པ་དང་ཡུན་རིང་དུ་མི་བརྗེད་པར་ནུས་པ་དང་དོན་སེམས་པ་དང་རྟོགས་པར་བྱེད་ནུས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་རིགས་པས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བློ་མི་འགྱུར་བ་དང་ལྡན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཉིས་འགྱུར་གྱིས་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པ་ལ་ཉེས་པ་ མེད་དོ། །དེ་ལ་ཡིད་གཞུངས་པ་ནི། ཡུན་ཐུང་དུས་ཀྱང་དྲན་ནུས་པ་དང་དོན་སེམས་པ་ནི་བློ་རྣོ་བ་དང་དོན་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ནི་ཤེས་རབ་གསལ་བ་དང་གསུང་རབ་རིགས་པས་རྟོགས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ཆེ་བ་ལ་ཛི་ན་སུ་ཏྲས་བཤད་དོ། །ལྡོབ་སྐྱེན་པ་ནི། མྱུར་བར་ལོབས་པའོ། །དགའ་བཞིན་དུ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གཞུང་ལ་བརྩོན་པའི་ཉེས་པ་ནི། བརྩོན་པར་བྱས་ཀྱང་དེ་ལ་དགའ། །ཞེས་པ་སྟེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དང་མི་འགལ་བར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་མཁས་པར་བྱེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ན་སྨན་ཚ་བ་ལ་བསྟེན་པ་བཞིན་དུ་བྱེད་དགོས་པ་ལ། དེ་མི་བྱེད་པར་དང་པོར་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བྱེད་ཅིང་བར་དུ་དེས་དགའ་བར་འཛིན་ལ་ཐ་མར་རངས་པར་བྱེད་ན་ཉོན་མོགས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །དེས་ན་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དགོས་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉེས་བྱས་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། དགེ་བ་སྡུད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལོག་ལྟ་སྤོང་བ་ལས་ཉམས་པ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ནི་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཐོས་བསམ་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་ཅིང་བཞི་པ་ལ་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ངོ༌། །ཡུལ་མཆོག་དང་འབྲེལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་སྤོང་བ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད། ཅེས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་སྐུར་པ་འདེབ
Chinese
对于其他宗派的典籍全心投入，这被称为“勤奋于非佛教典籍”。也就是说，如果可以勤奋于佛陀的教言，却不这样做，反而勤奋于外道宗派的典籍，不勤奋于自己的典籍，反而勤奋于那些典籍，这就是烦恼的过失。所谓的“外道典籍”，萨穆扎解释为外道的论理学和声论学。勤奋于前者，需要菩萨藏，而勤奋于后者，仅凭佛陀的教言就足够了。从依据的角度来说，如果具备非常容易理解、容易记忆、能够长久不忘、能够思考意义、能够理解意义、能够通过理性理解佛陀的教言、具备不会改变的智慧等条件，以两倍于外道典籍的速度，像一天一样勤奋于佛陀的教言，那么勤奋于外道典籍就没有过失。 其中，容易理解是指即使时间很短也能记住，思考意义是指头脑敏锐，能够理解意义是指智慧清晰，通过理性理解教言是指具有与生俱来的广大智慧，吉纳苏扎对此进行了解释。容易记忆是指能够迅速学会。乐于勤奋于外道典籍的过失是：“即使勤奋，也乐于其中。”也就是说，在不违背之前所说的方式的情况下，即使精通外道宗派的典籍，也应该像依赖苦药一样去做。如果不这样做，而是首先以明显喜悦的方式去做，中间执着于喜悦，最后感到满足，这就是烦恼的过失。因此，必须在不情愿的情况下，因为需要而进入。像这样，在四种过失中，第一种是：在积累善根的时候，舍弃邪见而产生的过失；第二种和第三种是：在新释中解释为从与积累善根的闻思相结合中产生的过失，而第四种则不明显。与殊胜对境相关联的有三种，第一种是舍弃智慧的对境，即舍弃大乘。也就是说，诽谤菩萨藏。
English
To be wholeheartedly devoted to the scriptures of other sects is called "diligence in non-Buddhist scriptures." That is to say, if one could be diligent in the words of the Buddha, but does not do so, and instead is diligent in the scriptures of non-Buddhist sects, not being diligent in one's own scriptures, but being diligent in those, this is the fault of affliction. The so-called "non-Buddhist scriptures" are explained by Samudra as the logic and phonology of non-Buddhists. To be diligent in the former requires the Bodhisattva Pitaka, while to be diligent in the latter, the words of the Buddha alone are sufficient. From the perspective of the basis, if one possesses the qualities of being very easy to understand, easy to memorize, able to remember for a long time, able to contemplate the meaning, able to understand the meaning, able to understand the Buddha's teachings through reason, and possessing unchanging wisdom, and is diligent in the Buddha's teachings at twice the speed of non-Buddhist scriptures, like a single day, then there is no fault in being diligent in non-Buddhist scriptures. Among these, easy to understand means being able to remember even in a short time, contemplating the meaning means having a sharp mind, being able to understand the meaning means having clear wisdom, and understanding the teachings through reason means having great innate wisdom, which is explained by Jinasutra. Easy to memorize means being able to learn quickly. The fault of being happy to be diligent in non-Buddhist scriptures is: "Even if diligent, one is happy in it." That is to say, without contradicting the previously mentioned manner, even if one is proficient in the scriptures of non-Buddhist sects, one should do so as if relying on bitter medicine. If one does not do so, but instead does so first in an obviously joyful manner, then clings to the joy in the middle, and finally feels satisfied, this is the fault of affliction. Therefore, one must enter unwillingly, because of necessity. In this way, among the four faults, the first is: the fault arising from abandoning wrong views at the time of accumulating merit; the second and third are explained in the new commentary as faults arising from combining with hearing and thinking in accumulating merit, while the fourth is not clear. There are three things related to the supreme object, the first of which is abandoning the object of wisdom, which is abandoning the Great Vehicle. That is to say, slandering the Bodhisattva Pitaka.