Tibetan
་ངོ་ཚ་བར་བྱེད་པ་སྟེ་ལྔའོ། །ཕྱི་མ་འདི་གཉིས་གཞུང་ནས་གཅིག་ལྟར་གསུངས་ཀྱང་འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་ཕྲལ་བ་ལྟར་བྱས་པའོ། །གཞན་གྱི་མི་འགོག་པ་ནི།ཕ་རོལ་ཤད་ཀྱིས་འཆགས་པ་སྤོང༌། ཞེས་པ་སྟེ། རྩོད་པ་གང་ལ་གཞན་ལ་ཉེས་པ་བྱུང་བ་དག་ཆོས་བཞིན་དུ་མཐུན་པར་ཤད་སྦྱང་བྱེད་ཀྱང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་དང་ལྡན་ཞིང་གཞན་ལ་འཚེ་བའི་མཐོ་འཚམ་པའི་བསམ་པས་ཤད་སྦྱང་མི་ཉན་པ་སྟེ་མི་ལེན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང༌། སྡང་བ་མེད་ཀྱང་མི་བཟོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཏེ་ལེན་མི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ལེན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མ་བླངས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། ཐབས་དེས་འདུལ་འདོད་པའོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཆོས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པར་ཤད་སྦྱང་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་ནི་མི་རིགས་པ་དང་ཕྱི་མ་ནི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་བྱེད་པའོ། །ཕྱི་མ་ལ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་གསར་རྙིང་གཉིས་སུ། དུས་མ་ཡིན་པར་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ན་དེ་མ་ཐག་ཤད་སྦྱང་མི་བྱེད་པར་གསུངས་པའི་དུས་ལ་བྱའོ། །འགྲེལ་པ་གསར་མར་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་འཐབ་ཀྲོལ་ཅན་ལ་ཡང་ཉེས་མེད་དུ་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོ་ལ་མི་གནས་པ་ནི། ཁྲོས་ པའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག །ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་ལ་ཁྲོ་བའི་བསམ་པ་དང་པོར་བྱུང་ཞིང་རྒྱུན་མི་གཏོང་བས་འཛིན་ལ། ཉེས་པར་མི་ལྟ་ཞིང་གཉེན་པོ་མི་བསྟེན་པས་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །སྤང་པའི་ཕྱིར་འབད་ཀྱང་མ་ལོག་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ཁྲོ་བ་བྱུང་བ་འཛིན་པའི་ཉེས་པར་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་བཞེད་དོ། །ཉེས་བྱས་བཞི་ཡི་དང་པོ་གཉིས་རིམ་པ་ལྟར་སྡོམ་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཕན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་འཆལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་ཉོན་དང་དུ་མི་ལེན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་ཅིང་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་གསལ་ཁ་མི་སྣང་ངོ༌། །བརྩོན་འགྲུས་དང་འགལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སྦྱོར་བ་དམན་པ་ནི། བསྙེན་བཀུར་འདོད་ཕྱིར་འཁོར་རྣམས་སྡུད། ཅེས་པ་སྟེ། ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྲོ་དང་སྟན་འདིངས་པ་དང་ལས་སུ་མི་བསྐོ་བ་སོགས་ཀྱི་བསྙེན་བཀུར་ལ་ཞེན་ཏེ་རྫས་འབུལ་དུ་རེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཁོར་སྡུད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཟང་ཟིང་མེད་པའི་བསམ་པས་བསྡུས་པ་ན་རིམ་གྲོ་སོགས་བྱེད་པ་བདག་གིར་བྱས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མེད་པ་ནི། ལེ་ལོ་ལ་སོགས་སེལ་མི་བྱེད། ཅེས་པ་སྟེ། སྙོམ་ལས་དང་ལེ་ལོ་སྐྱེས་ཏེ་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་མལ་དུ་ཉལ་བའི་བདེ་བ་དང་གློས་འབེབས་པ་སྟེ་སྙེས་པའི་བདེ་བ་དུས་མིན་པ་ཉིན་ མོ་དང་མཚན་མོའི་དུས་ལ་ཡང་ཚོད་མི་ཟིན་པ་སྟེ། ནམ་གྱི་གུང་ཐུན་མ་གཏོགས་པ་ཆ་སྟོད་སྨད་ལ་བདག་གིར་བྱེད་ཅིང་སེལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །བདག་གིར་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་ལམ་བགྲོད་པས་དུབ་པ་དང་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་པ་སྔར་ལྟར་བྱས་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །བྱ་བ་ངན་པ་ལ་ཆགས་པ་ནི། ཆགས་པས་བྲེ་མོའི་གཏམ་ལ་སྟེན། ཞེས་པ་སྟེ། རྒྱལ་བློན་ཆོམ་རྐུན་བུད་མེད་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་འཛིའི་གཏམ་ལ་ཀུན་ཏུ་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་དུས་ཡོལ་བར་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །བརྗེད་པས་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །འདི་གཞན་ལ་ཉན་པ་ཙམ་བྱས་པས་དུས་ཡོལ་བ་དང་དུས་ཡོལ་བ་ཡང་སྔ་དྲོ་ལས་ཕྱི་དྲོ་དང་དེ་ལས་སྲོད་དུ་ཐལ་བ་སོགས་ལ་ས་མུ་དྲས་འཆད་དོ། །ཉན་པ་དང་སྨྲས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་ཉན་མཁན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཕ་རོལ་སྨྲ་ཞིང་འདུག་པ་ལ་ཉན་པ་དེ་ཡང་དྲན་པ་ལ་གནས་བཞིན་དུ་ཕ་རོལ་གྱི་ངོར་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཉན་པའོ། །གཏམ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཡ་མཚན་པའམ་མཚར་གཏམ་ལ་ཕར་ལ་འདྲི་བ་ཙམ་དང་ཚུར་ལ་འདྲི་བའི་ལན་འདེབས་པ་ཙམ་བྱེད་པའོ། །སློབ་པ་ལ་བརྩོན་པ་ལ་ནི་དེ་ཡང་ཉེས་པ་ཡིན་པར་ཛི་ན་སུ་ཏྲ་སོགས་འཆད་དོ། །ཉེས་བྱས་དེ་གསུམ་ནི། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཞིན་དུ་ཚོགས་པ་སྡུད་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་དང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་འདུ་འཛིའི་ནང་དུ་ལོང་གཏམ་ངན་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་ ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། །བསམ་གཏན་དང་འགལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དོན་མི་ཚོལ། ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པར་འདོད་པ་ལ་མནར་སེམས་དང་ང་རྒྱལ་གྱིས་སེམས་གནས་པ་ལས་བརྩམས་པའི་གདམས་ངག་གཞན་ལ་ནོད་དུ་མི་འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་སེམས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་ཉེས་པའོ། །མི་གནོད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། ན་སྟེ་མི་ནུས་པ་དང་གདམས་ངག་ལོག་པ་བྱུང་དོགས་པ་དང༌། བདག་མང་དུ་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་ནུས་སམ་གདམས་ངག་གིས་གདམས་ངག་གི་བྱ་པ་བྱས་ཟིན་པ་སྟེ་གསུམ་མོ
Chinese
是为作羞耻事等五种。后面这两种，经中说为一体，但注释家们却做了分别。不阻止他人是：应避免以杖责罚他人。也就是说，无论在何种争端中，如果他人犯了过错，都应如法地以和解的方式进行调解，但如果总是心怀不满，怀着伤害他人的傲慢心态，不听从调解，也就是不接受，那就是具有烦恼；即使没有嗔恨，也表现出不耐烦的态度，仅仅因为不想接受而不接受，那就是不具有烦恼的过失。即使不接受也没有过失，从需要的角度来说，是为了用那种方法来调伏。从对象的角度来说，是以不如法和不一致的方式进行调解。其中，前者是不合道理的，后者只是在言语上进行。关于后者，《二十颂》的古今注释中都说，如经中所说“在不适当的时候”，指的是不立即进行调解，而是指在适当的时候。新注释中还解释说，对于外道和好争论的人，也没有过失。第三，不住于对治是：随顺愤怒的心。也就是说，首先产生对他人愤怒的想法，并且不停止，持续执着，不认为是过失，也不寻求对治，如果接受已经产生的愤怒，那就是具有烦恼的过失。即使努力想要舍弃，但如果没有消除，也没有过失，如前所述。导师菩提贤认为这是执着于已经产生的愤怒的过失。四种违犯中，前两种依次是由于律仪和摄善法二者，为了利益他人而努力，以及摄集善法的行为成为放逸的基础，不接受烦恼和近烦恼而导致的退失，这是新注释中的解释，而后两种则不明显。与精进相违背有三种，第一是加行薄弱，即：为了受人侍奉而聚集眷属。也就是说，贪恋洗浴等侍奉，铺设座位，不安排工作等，贪恋这些侍奉，以期待供养财物等杂染之心来聚集眷属，那就是具有烦恼。如果以没有杂染的心来聚集，那么对于做侍奉等事情，自己承担下来也没有过失。
English
These are the five things that cause shame. The latter two are said to be one in the scriptures, but the commentators have separated them. Not preventing others is: Avoid punishing others with a stick. That is to say, in any dispute, if others have made a mistake, they should be reconciled in a lawful manner, but if they are always dissatisfied and have an arrogant attitude of harming others, and do not listen to reconciliation, that is, do not accept it, then they have afflictions; even if there is no hatred, they show an impatient attitude, and if they do not accept it simply because they do not want to accept it, then it is a fault of not having afflictions. Even if you don't accept it, there is no fault. From the perspective of need, it is to subdue it with that method. From the perspective of the object, it is to reconcile in an unlawful and inconsistent manner. Among them, the former is unreasonable, and the latter is only in words. Regarding the latter, both the old and new commentaries of the "Twenty Verses" say that, as stated in the scriptures, "at an inappropriate time" refers to not reconciling immediately, but to an appropriate time. The new commentary also explains that there is no fault for heretics and quarrelsome people. Third, not abiding in the antidote is: following the angry mind. That is to say, first, an angry thought arises towards others, and it does not stop, and it continues to cling to it, and it is not regarded as a fault, and it does not seek an antidote. If one accepts the anger that has arisen, then it is a fault of having afflictions. Even if you try hard to abandon it, but if it is not eliminated, there is no fault, as mentioned before. Master Bodhi Xian believes that this is the fault of clinging to the anger that has arisen. Among the four transgressions, the first two are in order due to the precepts and the collection of good dharmas, striving to benefit others, and the act of collecting good dharmas becomes the basis of indulgence, and the loss caused by not accepting afflictions and near afflictions is the explanation in the new commentary, while the latter two are not obvious. There are three things that contradict diligence. The first is weak practice, that is: gathering followers in order to be served. That is to say, being greedy for services such as bathing, laying seats, and not arranging work, being greedy for these services, and gathering followers with the intention of expecting offerings of wealth, etc., then they have afflictions. If they are gathered with a pure mind, then there is no fault in undertaking things such as doing services themselves.
Chinese
没有精进就是，不去除懒惰等等。意思是说，生起懈怠和懒惰等所包括的睡眠的安乐，和躺卧在床上的安乐，和舒展身体，也就是伸懒腰的安乐，不在适当的时候，白天和夜晚的时间也不加以控制，除了夜晚的中间时段之外，上下时段都据为己有，并且不去除，就是烦恼的过失。据为己有也没有过失，从所依的角度来说就是，生病而无能为力，和行走道路而疲惫，和为了舍弃这些而生起意乐，像以前一样去做，这三种情况。贪著恶劣的事情就是，因为贪著而依赖无聊的话语。意思是说，对于国王、大臣、盗贼、妇女和欲望等等的喧嚣的话语，总是以贪著的心来虚度时光，就是烦恼的过失。因为遗忘而做，就是非烦恼的过失。这仅仅是听别人说而虚度时光，而且虚度时光也是从早上到下午，又从下午到晚上等等，萨穆扎有解释。听和说也没有过失，从听者的角度来说就是，听别人说话，而且也是在安住于正念的情况下，在别人面前听一瞬间。从话语的角度来说就是，对于奇异或者有趣的话语，仅仅是向别人询问，和回答别人询问的答案。对于勤奋学习来说，这也是过失，吉纳苏扎等等有解释。这三种恶行就是，像利益有情的事业一样，在聚集僧众和积累善根的精进的波罗蜜多，和守护戒律的喧嚣之中，不接受无聊的恶语，新的注释中这样解释道，就是从这些中退失。与禅定相违背的有三种，其中的精进的过失就是，不寻求禅定的意义。意思是说，想要使心平静下来，却因为嗔恨和傲慢而使心安住，由此而开始不接受其他的教诲，如果是烦恼和其它的心两种情况，就是非烦恼的过失。不损害也没有过失，从所依的角度来说就是，生病而无能为力，和怀疑产生了错误的教诲，和我听闻了很多，能够使心平静下来吗？或者教诲已经完成了教诲的作用，这三种情况。
English
Not applying effort means not eliminating laziness and so on. That is to say, giving rise to comfort in sleep, included by idleness and laziness, and the comfort of lying in bed, and stretching the body, that is, the comfort of stretching, not at the appropriate time, not controlling the time of day and night either. Except for the middle of the night, possessing the upper and lower parts, and not eliminating them, is the fault of affliction. Possessing them without fault, from the point of view of the basis, is being sick and unable, and being tired from walking the road, and generating intention to abandon them, doing as before, these three situations. Attachment to bad deeds is relying on idle talk because of attachment. That is to say, always wasting time with a mind of attachment to the noisy words of kings, ministers, thieves, women, and desires, etc., is the fault of affliction. Doing it because of forgetfulness is the fault of non-affliction. This is just wasting time by listening to others, and wasting time is also from morning to afternoon, and from afternoon to evening, etc., Samudra explains. There is no fault in listening and speaking either. From the listener's point of view, it is listening to others speaking, and also listening for a moment in front of others while abiding in mindfulness. From the point of view of speech, it is just asking others about strange or interesting words, and answering others' questions. For diligence in learning, this is also a fault, Jinasutra and others explain. These three misdeeds are like the activities of benefiting sentient beings, in the accumulation of the Sangha and the perfection of diligence in accumulating merit, and in the noise of guarding the precepts, not accepting idle bad words, the new commentary explains that it is falling away from these. There are three things that contradict meditation, and the fault of effort is not seeking the meaning of meditation. That is to say, wanting to calm the mind, but causing the mind to abide because of hatred and arrogance, and from this beginning not accepting other teachings, if it is affliction and the other two kinds of mind, it is the fault of non-affliction. Not harming is also without fault, from the point of view of the basis, it is being sick and unable, and doubting that wrong teachings have arisen, and I have heard a lot, can I calm the mind? Or the teachings have completed the function of the teachings, these three situations.