Tibetan
འ་བ་རྣམས་དགེ་བ་ལ་བསྡུ་ཞིང་གཞག་པ་དང༌། རང་དང་སྔོན་མཛའ་བའི་གཅུགས་པ་སྲུང་བའམ་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱ་བ་དང་གཞན་རང་ལ་མི་དགའ་བ་དང་མནར་སེམས་དང་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་པ་ལ་དགའ་བའི་བཞིན་བསྟན་པས་ནང་གི་བསམ་པ་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ལྔའོ། །སྲིད་པའི་རོ་ལ་བརྐམ་པ་ནི། འཁོར་བ་གཅིག་པུ་བགྲོད་པར་སེམས། ཞེས་པ་སྟེ་མདོ་མང་པོ་ལས་བྱང་སེམས་འཁོར་བ་ལ་དགའ་བ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་མྱང་འདས་ལ་དགའ་བར་མི་བྱའི་དེ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་ལས་སེམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་དབེན་པར་མི་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཞིང་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ལྟ་ཞིང་དེ་སྐད་སྨྲ་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ལྟ་བ་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་མྱང་འདས་ལ་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སེམས་སྐྱོ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལས་བྱེ་བ་ཕྲག་འབུམ་འགྱུར་དུ་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་བདག་གཅིག་པུ་སྲིད་པ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱ་དགོས་ན་བྱང་སེམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྲིད་པ་ལས་ཐར་བར་བྱ་ བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་སེམས་དེས་སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་གོམས་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་དགོས་ཏེ། རང་ཉོན་མོངས་དེ་དག་ལས་མ་གྲོལ་བས་གཞན་དེ་དག་ལས་སྒྲོལ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མགོ་ལ་སེམས་ཅན་ཁུར་ཆེན་ཁྱེར་བ་ཡི། །སེམས་དཔའ་མཆོག་ནི་དལ་གྱིས་འགྲོ་མི་མཛེས། །བདག་གཞན་སྣ་ཚོགས་འཆིང་བས་རབ་བཅིངས་པས། །བརྩོན་པ་བརྒྱ་འགྱུར་དུ་ནི་བྱ་བའི་རིགས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་སེམས་དེ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པས་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ཐབས་ལ་མཁས་པའོ། །ས་མུ་དྲས་ཉན་ཐོས་དབང་པོ་རྟུལ་བས་ཀྱང་འཁོར་བའི་སྐྱོན་རིག་ནས་སྐྱོན་བྱང་སེམས་དབང་པོ་རྣོ་ཞིང་བློ་ཚད་མེད་པས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་སྡེར་མྱང་འདས་ལ་དགའ་བར་མི་བྱ་བ་དང་འཁོར་བ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བར་གསུངས་པ་ནི་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པ་ལ་གཏན
Chinese
将应舍弃之物转为善，并安住其中；守护自己与先前亲友的誓言，或与之相应；以及对于他人不喜自己、心怀不满、背离自己之虞，以欢喜之容示之，为的是为了表明内心的清净，此为五种。贪恋有之滋味，即是“思惟独自趋入轮回”。如是，诸多经部中说，菩萨如喜轮回般，不喜涅槃。如是等等之说，若误解之，菩萨不应喜乐涅槃，应对其背离。对于烦恼与近烦恼，亦不应畏惧。亦不应令心远离彼等，如是，菩萨需于无量三劫中流转轮回，并修持菩提，如是观想，如是言说，乃是烦恼之过患。若如是观想，为何会成为过患呢？菩萨应较之声闻对涅槃之欢喜，对烦恼之厌离，更要胜过百千俱胝倍。如是，声闻为令自己一人从有中解脱亦需如是，何况菩萨为令一切有情从有中解脱而精进，更不用说了。彼菩萨需修习如前所说之心完全无有烦恼，因自己未从烦恼中解脱，故不能令他人从中解脱。如《经庄严论》云：“顶戴有情重担者，胜士缓行不庄严，自他众缚极束缚，应发百倍之精进。”如是说。如是之菩萨，虽非阿罗汉，然较之阿罗汉更为殊胜，因其完全无有烦恼，故能享用有漏之事物，是为善巧方便。萨穆扎说，声闻根器钝劣者亦能了知轮回之过患，何况菩萨根器锐利，智慧无量者呢？如是，经部中所说不应喜乐涅槃，应喜乐轮回，是指恒常执取有之生。
English
To gather and settle what should be abandoned into virtue; to protect the vows of oneself and former friends, or to be in accordance with them; and to show a joyful face to those who dislike oneself, are resentful, or are suspected of turning their backs, in order to show the purity of inner thoughts, these are the five. To crave the taste of existence is to "think of entering samsara alone." Thus, many sutras say that bodhisattvas, like those who rejoice in samsara, do not rejoice in nirvana. If one misunderstands such statements, a bodhisattva should not rejoice in nirvana, but should turn away from it. One should not fear afflictions and near afflictions. One should not make the mind too distant from them. Thus, a bodhisattva must wander in samsara for three countless eons and cultivate bodhi. To think and speak in this way is a fault of affliction. Why is it a fault to think in this way? A bodhisattva should rejoice in nirvana and be disgusted with afflictions hundreds of thousands of times more than a shravaka. Thus, if a shravaka must do so to liberate himself alone from existence, what need is there to mention the effort of a bodhisattva to liberate all sentient beings from existence? That bodhisattva must cultivate the habit of being completely free from afflictions, as mentioned earlier, because if he is not liberated from those afflictions himself, he cannot liberate others from them. As the Ornament of the Sutras says: "A noble hero who carries the heavy burden of sentient beings on his head does not look good walking slowly. Since he is bound by various bonds of self and others, he should generate a hundredfold effort." Thus it is said. Such a bodhisattva, although not an arhat, is superior to an arhat because he is completely free from afflictions and therefore enjoys contaminated things, and is skillful in means. Samudra says that even a shravaka with dull faculties can recognize the faults of samsara, so what need is there to mention a bodhisattva with sharp faculties and immeasurable wisdom? Thus, what is said in the sutras that one should not rejoice in nirvana and should rejoice in samsara refers to constantly clinging to the birth of existence.