Chinese
如果所依是菩萨自己的事情，那么为了生命也不明知而说谎，因此分别观察后为了众生而说谎。总之，无论如何都只看到众生的利益，而不是自己的利益，因为自己也具有无杂染的心，并且仅仅以利他的意愿，明知地改变观念而说谎，也不会成为过失，而且福德也会增多。 允许离间语的情况是，所针对的对象是被不善知识所控制的众生。想法是：心想如果这些人因为依止恶友而长期受到损害和不利，那就不好了，因此说出与不善知识分离的“话语”。即使做了这样的离间，也不会成为过失，而且福德也会增多。允许恶语的情况是，所针对的对象是进入邪道并行不合道理之事的众生。想法是：为了通过说恶语的方法，使他们从不善中扭转过来，安置于善道。即使这样说了恶语，也没有过失，而且福德也会增多。萨穆扎认为，进入十不善业，或者即使了解大乘的道路，却进入狭隘的小乘，或者即使了解小乘，却进入外道的道路，这就是进入邪道。即使了解应该做的事情，却不恭敬学处，并且懈怠，这就是行不合道理之事。 允许绮语的情况是，所针对的对象是喜欢歌舞音乐之声，以及喜欢国王、盗贼、饮食、妓女、道路街巷的谈话等等的众生。所依和想法是：精通歌舞等等，以慈悲的心情，用各种歌舞等等使他们高兴和喜爱，从而控制他们，让他们听从自己的话，从不善中扭转过来，安置于善道。即使说了这样的绮语，也没有过失，而且福德也会增多。 这部论和《现观庄严论》中，除了身语的七支之外，没有讲述允许意三支的情况，而具法贤说：对于那些对自己利益的顾虑丝毫没有，而只希望做其他人的利益，并且在一切时侯都具有慈悲心的人，允许他们行意的三种过失，或者除了邪见之外，都允许，因为那是菩萨的……
English
If the basis is a Bodhisattva's own affair, then even for the sake of life, one would not knowingly lie. Therefore, having examined separately, one lies for the sake of sentient beings. In short, no matter what, one only sees the benefit of sentient beings, and not one's own benefit. Because one also possesses a mind free from defilement, and with the sole intention of benefiting others, knowingly changes one's perception and lies, it will not become a fault, and merit will also increase greatly. The circumstance for allowing divisive speech is that the object is a sentient being who is controlled by an unwholesome spiritual friend. The thought is: thinking that if these people rely on bad friends and suffer harm and disadvantage for a long time, that would be bad. Therefore, one speaks "words" that separate them from the unwholesome spiritual friend. Even if such division is made, it will not become a fault, and merit will also increase greatly. The circumstance for allowing harsh speech is that the object is a sentient being who has entered a wrong path and is doing unreasonable things. The thought is: in order to turn them away from unwholesome deeds and place them in wholesome deeds by means of speaking harsh words. Even if one speaks harsh words in this way, there is no fault, and merit will also increase greatly. Samudra considers that entering the ten unwholesome actions, or even if one knows the path of the Great Vehicle, entering the narrow Lesser Vehicle, or even if one knows the Lesser Vehicle, entering the path of the non-Buddhists, this is entering the wrong path. Even if one knows what should be done, but does not respect the precepts and is negligent, this is explained as doing unreasonable things. The circumstance for allowing frivolous speech is that the object is a sentient being who is fond of the sounds of singing, dancing, and music, and who is fond of the talk of kings, thieves, food, drink, prostitutes, roads, streets, and so on. The basis and thought are: being skilled in singing, dancing, and so on, with a compassionate heart, one pleases and delights them with various singing, dancing, and so on, thereby controlling them, making them listen to one's words, turning them away from unwholesome deeds, and placing them in wholesome deeds. Even if one speaks such frivolous speech, there is no fault, and merit will also increase greatly. In this treatise and in the "Ornament for Clear Realization," the occasion for allowing the three of mind, apart from the seven of body and speech, is not explained. But Dharma-possessing Rabjor says: For those who have no concern whatsoever for their own benefit, but only wish to do the benefit of others, and who at all times have compassion, it is permissible for them to engage in the three faults of mind, or all except wrong view, because that is the Bodhisattva's...
Tibetan
སྡོམ་པ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་གཙུག་ལག་དག་ལས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་འཆད་པར་སྣང་སྟེ་གསུང་རབ་ཀྱི་ཁུངས་ཤིག་དགོས་པར་སྣང་ངོ༌། །སོ་ཐར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་བཅས་པ་ལས་འདས་ཀྱང་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་བསོད་ནམས་འཕེལ་ན་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྣམས་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་འཆད། གཞན་དོན་དང་འབྲེལ་བའི་དགོས་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་ན་བཅས་རྐྱང་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ལ་འདས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་སྔ་མས་དཔག་པར་ནུས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་རང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་འཚོ་བ་ཉམས་པ་ནི། འཚོ་བ་ལོག་པ་དང་དུ་ལེན། ཞེས་པ་སྟེ་ཚུལ་འཆོས་ལ་སོགས་པའི་ལོག་འཚོ་ལྔ། གང་རུང་བྱུང་བ་རྣམས་དང་དུ་ལེན་ཞིང་དེ་དག་གིས་ངོ་ཚ་ཞིང་འཛེམ་པར་མི་བྱེད་ལ་གཉེན་པོས་སེལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པ་མེད་དོ། །དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་བ་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་འདོད་པའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །ལོག་འཚོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ནི་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། འཚུལ་འཆོས་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །དབང་པོ་སྡོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། །ཁ་གསག་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །ཚིག་འཇམ་སྔར་ནི་སྨྲ་བའོ། །གཞོགས་སློངས་དེ་ནི་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་རྫས་ལ་བསྔགས་བྱེད་པ། །ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་རྙེད་པའི་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་གཞན་ལ་སྨོད་བྱེད་པ། །རྙེད་པས་རྙེད་པ་རྣམས་འདོད་པ། །སྔར་ཐོབ་པ་ལ་བསྔགས་བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་ནས་ལོག་འཚོའི་སེམས་སྐྱེས་མ་ཐག་མ་ཚོར་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འཆད་ཀྱང་གཞུང་དང་འགྲིག་པར་མི་སྣང་ངོ༌། །ཆོ་ག་ཉམས་པ་ནི། འཕྱར་ནས་རབ་ཏུ་རྒོད་ལ་སོགས། ཞེས་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པའི་སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་བ་ནི་རྒོད་པ་སྟེ་དེས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་མ་ཞི་ཞིང་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་རྟ་བགད་དུ་རྒོད་པ་དང་རྩེ་ཞིང་ཅ་ཅོ་འདོན་ལ་གཡེང་བ་དང༌། གཞན་ལ་ཡང་རྒོད་དུ་གཞུག་པར་འདོད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཉེས་པའོ། །བརྗེད་པས་དེ་དག་བྱེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའོ། །རྟ་བགད་དུ་རྒོད་པ་མན་ཆད་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་པ་སྟེ་སྔར་བཞིན་ནོ། །དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ནི་གཞན་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་སྐྱེས་པ་ཐབས་དེས་སེལ་བར་འདོད་པ་དང་གཞན་གྱི་མྱ་ངན་བསལ་བར་འདོད་པ་དང་གཞན་ གད་མོ་དང་རྩེད་མོ་ལ་དག
Chinese
应当从确定戒律的论典中去查阅。 这样讲说是为了说明需要一个经典的出处。如果违越了别解脱的自性戒，也不会构成罪过，而且还会增长福德，更何况是违越了制定的罪过呢？ 导师菩提贤这样解释。如果见到与利他相关的重大必要，那么对于制戒、单戒和共同戒，即使违越了也没有罪过，可以根据前面的内容来推断。第二，关于以自为主的戒律相违，有三种情况。第一，生活出现问题：接受邪命。 也就是说，接受以虚伪为首的五种邪命。对于任何一种邪命的出现，都接受，并且不因此感到羞愧和顾忌，也不用对治来消除，这就是烦恼性的罪过，没有非烦恼性的罪过。为了消除它，即使生起意愿，对于烦恼性较重的情况，没有罪过，就像对于随顺贪欲之心的解释一样。五种邪命的特征如《宝鬘论》中所说：为了获得利养和恭敬，而伪装持戒，为了获得利养和恭敬，而先说柔和语，为了获得所求之物，而赞叹他人的财物，为了获得利养而以所得来衡量，公开诋毁他人，贪求以利养来获取利养，赞叹先前获得的利养。就像所说的那样。 解释中说，如果邪命的心刚一生起而没有察觉，就说是轻罪，但这似乎与经文不符。 仪轨衰损：飘扬而极度嬉闹等。 也就是说，属于贪欲范畴的心没有完全平息就是嬉闹，因为被它完全占据而没有平息，并且喜欢它，像马一样嬉闹，嬉戏玩耍，发出嘈杂的声音而散乱，并且还想让别人也嬉闹，这就是烦恼性的罪过。 如果因为忘记而做这些，就不是烦恼性的罪过。 像马一样嬉闹以下的行为，如果没有罪过，从所依的角度来说：为了消除它而生起意愿，就像之前一样。 从必要性的角度来说，如果想要用那种方法来消除别人产生的苦恼，或者想要消除别人的忧伤，或者别人 喜欢欢笑和玩耍
English
It should be consulted in the treatises that establish the vows. It seems that this is explained to indicate the need for a source in the scriptures. If one transgresses the naturally occurring precepts of individual liberation, it will not constitute a fault, and merit will increase. What need is there to mention transgressing the prescribed faults? Master Bodhibhadra explains. If a great need related to benefiting others is seen, then even if one transgresses the prescribed, individual, and common precepts, there is no fault, as can be inferred from the previous statements. Secondly, regarding the violation of ethics where oneself is the main focus, there are three aspects. First, the deterioration of livelihood: accepting wrong livelihood. That is, accepting the five wrong livelihoods, such as hypocrisy. Accepting any of these that arise, and not feeling ashamed or restrained by them, nor eliminating them with remedies, is a fault of affliction, there is no non-afflictive fault. Even if one generates the intention to eliminate it, there is no fault for those with a greater share of affliction, as explained in following the mind of desire. The characteristics of the five wrong livelihoods are as stated in the Precious Garland: 'For the sake of gain and respect, pretending to be disciplined; for the sake of gain and respect, speaking softly first; praising the possessions of others for the sake of obtaining them; measuring by gain for the sake of gain; openly reviling others; desiring gains with gains; praising what was previously obtained.' As it is said. The commentaries explain that if one does not notice the moment a mind of wrong livelihood arises, it is a minor offense, but this does not seem to agree with the text. Deterioration of ritual: fluttering and excessive frolicking, etc. That is, the mind that belongs to the category of desire, if it is not completely pacified, is frolicking, and because it is completely seized by it, it is not pacified, and one enjoys it, frolicking like a horse, playing and making noisy sounds and being distracted, and also wanting to make others frolic, this is a fault of affliction. If one does these things out of forgetfulness, it is not a fault of affliction. If one does things from frolicking like a horse onwards, there is no fault, from the perspective of the basis: generating the intention to eliminate it, as before. From the perspective of necessity, if one wants to eliminate the suffering that others have generated from all sides by that method, or wants to eliminate the sorrow of others, or others like laughter and play.