Tibetan
སྲོག་གཅོད་སོགས་ལུས་ངག་གི་བདུན་ལའོ། །དེ་ལ་རྟེན་ནི། གཞུང་ལས་ལོག་གཡེམ་ལ་བྱང་སེམས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསྟན་པ་མི་འཇིག་པར་རྗེས་སུ་སྲུང་བས་ནི་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བསྟེན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་བྱའོ་ཞེས་རབ་བྱུང་ལ་བཀག་ཅིང་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པ་རྟེན་དུ་བཞག་ལ་མ་བྱིན་ལེན་ལ་སོགས་པ་གཞན་དྲུག་ལ་བྱང་སེམས་སྤྱི་རྟེན་དུ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྲོག་གཅོད་སོགས་ཀྱི་ཕམ་པ་འབྱུང་བའི་གཞི་ལ་འཇུག་པའི་བྱང་སེམས་དེ་རབ་བྱུང་ངམ་ཁྱིམ་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ལོག་གཡེམ་ལ་མི་རུང་ལ་མི་གསོད་སོགས་ལ་རུང་བའི་ཁྱད་པར་མེད་དེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཕམ་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཞུང་ནས་ལོག་གཡེམ་ལ་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནས་གཞན་ལ་མ་མཛད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་བསླབ་བཏུས་སུ། ཇི་སྟེ་དེ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ལྷག་པ་མཐོང་ན་བསླབ་པ་དབུལ་ལོ། །བསྐལ་པ་མང་པོར་གོམས་པས་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཐབས་མཁས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་བར་ཆོད་བྱེད་པར་འགྱུར་རམ་ཅི་འདི་ནི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་ ལས་ཀྱང་བསྟན་ཏེ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་ལོ་བཞི་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་གི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་གོམ་པ་བདུན་པ་ལ་གནས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ནས་བདག་གི་བརྟུལ་ཞུགས་འདི་བཤིག་སྟེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སོང་བར་གྱུར་ཀྱང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་མྱོང་བར་བཟོད་ཀྱིས་བུད་མེད་འདི་ཤིར་འོང་གིས་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་རིགས་ཀྱི་བུ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་དེ་སླར་ལོག་སྟེ་བུད་མེད་དེ་ལ་ལག་པ་གཡས་པས་བཟུང་ནས་སྲུ་མོ་ཁྱོད་ཅི་འདོད་པ་བྱ་ལོངས་ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲས་སོ། །ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཕམ་པ་སྐྱེད་པ་ལ་རང་དོན་དུ་བླངས་པ་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་ལ་བྱང་སེམས་ལ་དེ་གནང་བའི་སྐབས་སུ་གཞན་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་ལེན་པས་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཕམ་པ་གནང་བ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྲོག་གཅོད་དང་བརྫུན་གྱི་ཕམ་པ་འབྱུང་བའི་གཞི་ལ་འཇུག་ན་ནི་རབ་བྱུང་གིས་བྱར་མི་རུང་བ་མི་ཚངས་སྤྱོད་དང་འདྲའོ། །འོ་ན་མི་ཚངས་སྤྱོད་ཁོ་ན་ལ་ཁྱིམ་པ་དང་རབ་བྱུང་གི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ཅི་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་སྲོག་གཅོད་དང་མ་བྱིན་ལེན་དང་བརྫུན་ལ་ལས་ལམ་བྱུང་ཡང་ཕམ་པར་འགྱུར་བར་མ་ངེས་ལ་བཅས་པའི་རྟེན་ཅན་ལ་མི་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ལམ་བྱུང་ན་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྲོ་བར་ངེས་པས་དེ་ལ་དགོངས་ནས་ཁྱད་པར་མཛད་དོ། །བསླབ་བཏུས་དང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ་སྤྱིར་ཚངས་སྤྱོད་ཉིད་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་བཏང་བ་ལ་གཞན་གྱི་དོན་ལྷག་པོ་མེད་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སོ་ཐར་གྱི་རྩ་ལྟུང་གི་གཞི་ལ་ཞུགས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལྷག་པོ་མཐོང་བའི་ཚེ་བསླབ་པ་ཕུལ་ནས་ བྱེད་པས་ཁྱིམ་པ་ལ་གནང་བ་ཡིན་གྱི་རབ་བྱུང་ལ་གནང་བ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མིན་པར་རབ་བྱུང་ལ་གནང་ན་བསླབ་པ་འབུལ་བའི་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྲོག་གཅོད་པ་སོགས་ཀྱི་ལས་ལ་གཞན་དོན་དུ་འཇུག་པའི་རྟེན་ནི་བསླབ་བཏུས་སུ། ས་མ་ཐོབ་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྤྱོད་པ་ལ་འདི་བསམ་པར་བྱའི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འགྱུར་རྙིང་ལས་འབྱུང་ལ་འགྱུར་གསར་ལས་ས་ཐོབ་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལ་ཁ་ཅིག་ས་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པ་དགོས་པར་སྟོན་པའི་ཚིག་དོན་མེད་པས་འགྱུར་རྙིང་པ་ལྟར་ལེགས་པར་འདོད་པ་འཐད་དམ་སྙམ་མོ། །འོན་ཀྱང་སྔར་བསླབ་བཏུས་སུ་ལུང་དྲངས་པ་ལྟར་ས་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་བསྐལ་པ་དུ་མར་ལམ་ལ་གོམས་པ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་སེམས་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སློབ་པ་བདག་པས་གཞན་གཅེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་སྲོག་གཅོད་པ་སོགས་ལས་གཞན་པའི་ཐབས་མ་རྙེད་པའི་བྱང་སེམས་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་ན་གནང་བ་ཡིན་གྱི་ཐེག་ཆེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གནང་བ་མིན་པས། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སློབ་པ་ཙམ་ལ་ཡང་མ་གནང་ན་སྡོམ་པ་མི་སྲུང་བའི་ཐེག་ཆེན་པར་ཁས་འཆེ་བ་རྣམས་ལ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་སེམས་བསྐྱེད་ལྟར་སྣང་རེ་ཡོད་ཀྱང་གཏན་བྱར་མི་རུང་སྟེ། དཔེར་ན་སོ་ཐར་ལས་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་དགེ་སློང་ནད་པས་མ་ཟོས་ན་ནད་ལ་གནོད་ ཅིང་ཟོས་ན་ནད་ཕན་པའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་གནང་ཡང་དགེ་སློང་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྲུང་དགོས་པ་དང་འདྲའོ། །བསླབ་བཏུས་ཀྱི་ལུང་དེ་མི་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་ཡང་སྲོག་གཅོད་པ་སོགས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་གི་གནས་ལ་ཡང་འདྲ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྫུན་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་མ་བྱིན་ལེན་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་ཅན་དེའི་དོན་དུ་འགྱུར་པའི་དགོས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་དག་ལས་ཐབས་གཞན་མ་རྙེད་པའི་ཚེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྲུང་ཞིང་སྐབས་དེ་
Chinese
杀生等是身语的七种（罪业）。关于其所依：经论中说，对于邪淫，出家菩萨为了不摧毁声闻的教法而守护，所以一切情况下都不能行不净行，这是对出家人的禁制，而居家菩萨则作为所依。对于不予取等其他六种罪业，则说菩萨是共同的所依。那么，趋入杀生等堕罪之基的菩萨，是出家人还是居家人呢？如果是前者，那么对于邪淫不行，对于杀生等可行，没有这样的差别，因为二者在是否堕罪上是相同的。如果是后者，那么就与经论中对邪淫作了特别区分，而对其他没有作区分相违背。此外，在《学集论》中说：如果从中看到对众生有更大的利益，就应舍弃戒律。对于串习多劫，已经成为自性的，具有大悲心和善巧方便等圆满功德的菩萨们来说，贪欲会成为障碍吗？这根本不可能。善巧方便经中也说：婆罗门之子星宿，在四万二千年中行持梵行，当他处于第七步时，生起慈悲心，心想：我毁坏自己的誓言，即使堕入地狱，也愿意忍受地狱的痛苦，让这个女人活下来并获得安乐。种姓之子星宿，于是返回，用右手抓住那个女人，说道：姐妹，你想要什么都可以。与此相违背。如果有人这样问难。没有过失，因为生起不予取罪，需要有为自己而取这一支分，而菩萨在开许这种情况时，是为了他人而取，所以没有开许不予取罪。因此，如果趋入杀生和妄语等堕罪之基，那么出家人不应行持，与不净行相同。那么，为什么唯独对不净行区分出家和在家呢？没有过失，因为即使发生杀生、不予取和妄语等业道，也不一定堕罪，而是遮止的。
English
Killing and so on are the seven (sins) of body and speech. Regarding their basis: It is said in the scriptures that for sexual misconduct, a monastic Bodhisattva, in order to protect the teachings of the Hearers from being destroyed, should not engage in impure conduct in any way. This is a prohibition for monastics, while a lay Bodhisattva is taken as the basis. For the other six sins, such as not giving and taking, it is said that the Bodhisattva is the common basis. So, is the Bodhisattva who enters the basis of falling into sins such as killing a monastic or a lay person? If it is the former, then it is not permissible for sexual misconduct, but it is permissible for killing and so on. There is no such difference, because the two are the same in whether or not they fall into sin. If it is the latter, then it contradicts the scriptures, which make a special distinction for sexual misconduct but not for others. Furthermore, in the Compendium of Trainings, it says: If you see that there is a greater benefit for sentient beings from this, you should abandon the precepts. For Bodhisattvas who have become accustomed to many kalpas and have become their own nature, who have great compassion and skillful means, and who have complete virtues, will desire become an obstacle? This is impossible. The Sutra of Skillful Means also says: The Brahmin boy Star practiced celibacy for forty-two thousand years. When he was on the seventh step, he developed compassion and thought: I will break my vows, even if I fall into hell, I am willing to endure the suffering of hell, so that this woman may live and be happy. The son of the lineage, Star, then returned, grabbed the woman with his right hand, and said: Sister, you can have whatever you want. This contradicts this. If someone asks this question. There is no fault, because giving rise to the sin of not giving and taking requires the branch of taking for oneself, but when the Bodhisattva permits this situation, it is taken for the sake of others, so the sin of not giving and taking is not permitted. Therefore, if one enters the basis of falling into sins such as killing and lying, then a monastic should not practice it, just like impure conduct. So, why is it only for impure conduct that the distinction between monastic and lay is made? There is no fault, because even if actions such as killing, not giving, and lying occur, it is not certain that one will fall into sin, but it is a prohibition.
Chinese
对于具有誓言者，如果发生非梵行行为，肯定会成为根本堕罪，因此对此加以特别说明。这与《学集论》也不矛盾，因为一般来说，梵行本身是成办他利的殊胜之法，舍弃梵行并无更大利益他者，特别是如果触及别解脱的根本堕罪之基，当见到能更大利益有情之时，可以舍弃学处而行持，因此这是对在家居士开许，而非对出家众开许。如果不是这样，对出家众开许，那么舍弃学处就没有意义了。这样的话，对于为了他利而从事杀生等行为的依据，《学集论》中说：“未得地者，为了行持六度，应当如此思维，对其他人则不然。”这是旧译中的说法，而新译中说是“已得地者”，有些人认为如果已得地，那么就显示了需要行持六度，这句话没有意义，因此认为像旧译那样更好，这样想可以吗？然而，如前引《学集论》中的教证一样，仅仅因为未得地而行持六度是不够的，需要在多劫中串习道路，精通方便，并且具有大悲心的菩萨才可以。而且，受持菩萨戒后，如理修学菩萨学处，具有自轻他重的菩提心，对于除了杀生等以外没有其他方便的菩萨，如果为了他利而行持，是可以开许的，但并非对所有大乘行者都开许。仅仅是如理修学菩萨戒也不开许，那么对于不守护戒律却自称是大乘行者的人来说，即使有看似慈悲心和发心，也绝对不能这样做。例如，在别解脱戒中，生病的比丘如果不在下午吃食物，就会损害疾病，如果吃了，就会对疾病有益，因此开许生病的比丘下午可以吃东西，但其他所有比丘都必须守护这条戒律，情况与此类似。《学集论》的教证是针对非梵行而说的，但对于杀生等根本堕罪的情况也是一样的，而对于除此之外的妄语等四种罪行，以及不予取等将在后面讲述的情况，如果具有为了那个有情的利益而行持的重大必要，并且没有找到其他方便的时候，如理守护菩萨戒，并且在那个时候
English
For those who have vows, if non-celibate behavior occurs, it will definitely become a root downfall, so this is specifically explained. This is not contradictory to the Compendium of Trainings either, because generally, celibacy itself is the supreme method for accomplishing the benefit of others, and there is no greater benefit to others in abandoning celibacy. In particular, if one touches the basis of a root downfall of individual liberation, when one sees that it can greatly benefit sentient beings, one can abandon the training and act, so this is permitted for laypeople, but not for monastics. If it were not like this, and it was permitted for monastics, then abandoning the training would be meaningless. In that case, the basis for engaging in actions such as killing for the benefit of others is stated in the Compendium of Trainings: "For those who have not attained the ground, this should be considered for practicing the six perfections, but not for others." This is the saying in the old translation, while the new translation says "those who have attained the ground." Some people think that if one has attained the ground, then it shows that one needs to practice the six perfections, and this statement is meaningless, so they think it is better to follow the old translation. Is this a valid thought? However, as the quote from the Compendium of Trainings stated earlier, it is not enough to practice the six perfections just because one has not attained the ground. It requires a bodhisattva who has become accustomed to the path over many eons, is skilled in means, and possesses great compassion. Moreover, after taking the bodhisattva vow, one must properly study the bodhisattva trainings, possess the mind of cherishing others over oneself, and for a bodhisattva who has no other means than killing, etc., if it is for the benefit of others, it is permissible, but it is not permissible for all Mahayana practitioners. If it is not permissible even to properly study the bodhisattva vow, then for those who claim to be Mahayana practitioners but do not protect the vows, even if they have what appears to be compassion and bodhicitta, it is absolutely not allowed. For example, in the individual liberation vow, if a sick monk does not eat food in the afternoon, it will harm the illness, but if he eats, it will be beneficial to the illness, so it is permitted for a sick monk to eat in the afternoon, but all other monks must protect this precept, and the situation is similar to this. The quote from the Compendium of Trainings was spoken about non-celibacy, but it is the same for situations of root downfalls such as killing, etc., and for the other four sins such as lying, and for things like taking what is not given, which will be discussed later, if there is a great need to act for the benefit of that sentient being, and when no other means are found, one must properly protect the bodhisattva vow, and at that time