Tibetan
ང་བ་རྣམས་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འོ་གསང་སྔགས་པའོ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་འདས་ཀྱང་གོང་མས་འདག་གོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་བག་ཡོངས་སུ་འཇུག་པ་ནི། སྡོམ་པ་གོང་མ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་བཅས་པ་དང་འགལ་བའི་ཉེས་པ་ལྷག་པོ་ཞིག་བྱུང་བར་འདིར་བསྟན་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་འགལ་བའི་སྤོམ་པོ་སྐྱེད་པར། སྡོམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བཅས་པ་ལ། །དགོས་པ་མེད་པར་འདའ་བ་རྣམས། །ཁ་ན་མ་ཐོ་སྦོམ་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ན། སྡོམ་པ་གཉིས་གང་ཡང་མི་སྲུང་བའི་ཐེག་ཆེན་པར་ཁས་འཆེ་བ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་ལྟར་སྨ་བའི་གཞི་ཙམ་ཡང་ག་ལ་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་སྟོན་པའི་བསྟན་ པ་ངན་རྟོག་གི་བཙོག་ཆུས་སློད་པ་ཡིན་པས་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དུག་ལྟར་སྤང་བར་བྱའོ། །འགྲེལ་པ་རྙིང་མ་ལས། དགེ་སློང་གང་ཉེ་དུར་མི་འོང་བའི་ཁྱིམ་བདག་གམ་ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། གོས་སློང་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བའོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་སྡོམ་པ་གཉིས་ལ་གནས་པས་གཞན་གྱི་དོན་བཏང་སྟེ་བདག་གི་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་གནང་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་གཞན་གྱི་དོན་མིན་པར་རང་གི་དོན་ལྷུར་ལེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ནི་འདུལ་བ་ནས་བཤད་པའི་ཉེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཉེས་བྱས་གསུམ་པོ་དེ་རིམ་པ་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉེས་པ་དང་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལས་ཉམས་པར་འགྲེལ་པ་གསར་མས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྙིང་བརྩེར་བཅས་ན་མི་དགེ་མེད། །ཅེས་པ་སྟེ་འདིར་གཞུང་དང་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་པ་རྙིང་མ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་པ་གཉིས་ལས་སྲོག་གཅོད་སོགས་ལུས་ངག་གི་བདུན་ལ་གནང་བའི་སྐབས་ཡོད་པར་སྟོན་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་དོན་དུ་དེ་དག་ལ་མ་ཞུགས་ན་ཉེས་བྱས་སུ་གསུངས་པ་མེད་ལ། འགྲེལ་པ་གསར་མ་ལས་ཉེས་བྱས་ཞེ་དྲུག་ཏུ་བཤད་པ་ལྟར་ན་འདི་ཡང་ཉེས་བྱས་གཅིག་ལ་བགྲང་དགོས་ཤིང༌། ཡང་འགྲེལ་པ་དེ་ལས་ཕ་རོལ་དད་ཕྱིར་སློབ་མི་བྱེད་ཀྱི་དམིགས་བསལ་དུ་ཡང་འཆད་པར་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཛི་ན་སུ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་བྱང་སེམས་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བཅས་པ་ལ་ཁྱད་ པར་ཡོད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འཆད་པ་ལྟར་བཤད་དོ། །སོ་ཐར་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་བཅས་པར་བསྟན་པ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐབས་ལ་མཁས་པས་སྤྱད་ན་ཉེས་པ་ཡང་མེད་ལ་བསོད་ནམས་མང་པོ་འཕེལ་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་
Chinese
对于我们这些自诩为菩萨和密宗行者的人来说，如果说超越了这些（戒律）也能被上师认可，并完全放纵自己，那么如果同时持有上下两种戒律，就会出现违背菩萨戒的严重过失。这里指出，为了避免与密宗戒律相违背而产生的傲慢，如果违反了两种戒律的规定，那么“无必要之超越，则成粗罪”，如果有人自称是大乘行者，却不守护任何一种戒律，那又有什么资格来批评别人呢？因此，这些人是用恶劣的邪见污水来玷污佛陀的教法，凡是希望自己变得更好的人，都应该像躲避毒药一样远离他们。旧的注释中说：如果比丘去不来近处的施主家或施主妻子的住所乞讨衣服，就会犯舍堕罪。像这样，如果安住于两种戒律，放弃他人的利益而专注于自己的利益，就应该明白，如果允许这样做，那也是为了专注于自己的利益，而不是为了他人的利益，否则就会像律藏中所说的那样犯下同样的罪过。因此，这三种过失依次是：违背戒律的罪过，未能积累善业，以及在利益众生方面有所退步，这是新注释中的解释。第二点是：如果心怀慈悲，就不会有不善。这里，根据经文和二十颂的旧注释，以及戒律篇的注释，除了在为了他人而允许杀生等身语七业的情况下，如果没有为了他人而从事这些行为，就没有说过会有过失。但如果按照新注释中所说的四十六种过失来算，这也应该算作一种过失。此外，那个注释中似乎也特别解释了为了使他人信服而不进行学习的情况。即便如此，吉那苏扎和萨穆扎也像解释的那样，说明了菩萨和声闻在自性罪的规定上存在差异。对于小乘来说，自性罪是不可饶恕的，但对于菩萨来说，如果善用方便，不但没有罪过，反而会增长许多功德。那又是什么呢？
English
For those of us who claim to be Bodhisattvas and Tantric practitioners, if we say that even if we transcend these (precepts) we can be approved by the superiors, and completely indulge ourselves, then if we hold both the upper and lower precepts, a serious fault of violating the Bodhisattva vows will occur. It is pointed out here that in order to avoid the arrogance arising from contradicting the Tantric precepts, if the provisions of the two precepts are violated, then "unnecessary transcendence becomes a gross offense." If someone claims to be a Mahayana practitioner but does not keep any of the precepts, then what qualifications do they have to criticize others? Therefore, these people are defiling the Buddha's teachings with the dirty water of evil views, and all those who wish to improve themselves should avoid them like poison. The old commentary says: If a Bhikshu goes to the householder's house or the householder's wife's residence where there is no nearby cemetery to beg for clothes, he will commit a Nissaggiya Pacittiya offense. Like this, if one abides in the two precepts, abandoning the benefit of others and focusing on one's own benefit, one should understand that if this is allowed, it is also for the sake of focusing on one's own benefit, not for the benefit of others, otherwise one will commit the same offense as described in the Vinaya. Therefore, these three faults are in order: the fault of violating the precepts, the failure to accumulate merit, and the regression in benefiting sentient beings, which is the explanation in the new commentary. The second point is: If one has compassion, there is no non-virtue. Here, according to the scripture and the old commentary on the Twenty Verses, and the commentary on the Chapter on Ethics, except in the case where killing and other actions of the seven deeds of body and speech are allowed for the sake of others, if one does not engage in these actions for the sake of others, it is not said that there will be faults. But if we count according to the forty-six faults mentioned in the new commentary, this should also be counted as one fault. In addition, that commentary also seems to specifically explain the situation where one does not study in order to convince others. Even so, Jinasutra and Samudra, as explained, show that there are differences between Bodhisattvas and Sravakas in the provisions of the naturally sinful. For the Hinayana, naturally sinful acts are unforgivable, but for Bodhisattvas, if they make good use of skillful means, not only is there no sin, but they will also increase a lot of merit. What is that?