Tibetan
་ལྟར་ཡིན་གཞན་ཡང་གཏོང་རྒྱུ་ཕྱི་མ་གཉིས་སོ་སོར་བགྲང་ཚུལ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ ཞེ་ན། དེ་ལ་བྱང་སར་གཉིས་བཤད་པ་དང་དེའི་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པར་གྲངས་དེ་ལས་མང་བར་བཤད་པ་གཉིས་མི་འགལ་ཏེ་རྩ་བ་དང་འགྲེལ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏོང་རྒྱུ་དང་པོ་ནི་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་སྟེ་ཐེག་དམན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་སྔར་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་ཀྱིས་བླངས་པའི་སེམས་དེ་དང་མི་འདྲ་བར་ངེས་པ་སྟེ་མི་མཐུན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་སྨོན་སེམས་བཏང་བའོ། །གཏོང་རྒྱུ་གཉིས་པ་ནི་མི་དོན་གོ་བའི་དྲུང་དུ་བསླབ་པ་འབུལ་བའི་ཚིག་བརྗོད་ནས་ཕ་རོལ་པོས་གོ་བའོ། །འདི་སོ་ཐར་གྱིས་སྡོམ་པ་འབུལ་བ་དང་མི་འདྲ་སྟེ་དེ་ལ་ནི་སྲུང་བར་མ་ནུས་པ་ན་ཕུལ་བས་སྡོམ་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་བསོད་ནམས་ཆད་པ་ཡིན་གྱི་ཕུལ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ནས་སྡིག་ཆེན་པོ་མི་སྐྱེད་ལ། འདི་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཕུལ་ན་ནི་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་བཅད་པས་ངན་འགྲོར་ལྷུང་ནས་ཡུན་རིང་དུ་འཁྱམ་དགོས་ཏེ། སེམས་ཅན་གཅིག་གི་བདེ་བ་བཤིག་པ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་དགོས་ན་ལུས་ཅན་མཐའ་དག་གི་བདེ་བ་བཤིག་ན་སྨོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྒྱུ་མཚན་དུ་མས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་དམ་བཅས་ནས། །ལས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་མ་བྱས་ན། །སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀུན་བསླུས་ནས། །བདག་གི་འགྲོ་བ་ཇི་འདྲར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཕལ་པ་ ཅུང་ཟད་ལ། །ཡིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བསམ་བྱས་ནས། །མི་གང་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་ཡང་ཡི་དྭགས་འགྱུར་གསུངས་ན། །བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ། །བསམ་པ་ཐག་པས་མགྲོན་གཉེར་ནས། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསླུས་བྱས་ན། །བདེ་འགྲོར་ཅི་ག་འགྲོ་འགྱུར་རམ། ཞེས་དང༌། གང་གཞན་སྐད་ཅིག་འདི་ཡི་ནི། །བསོད་ནམས་བར་ཆད་གེགས་བྱེད་པ། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་དམན་གྱུར་པས། །དེ་ཡི་ངན་འགྲོ་མུ་མཐའ་མེད། །སེམས་ཅན་གཅིག་གི་བདེ་བ་ཡང༌། །བཤིག་ན་བདག་ཉིད་ཉམས་འགྱུར་ན། །ནམ་མཁའ་མ་ལུས་མཐའ་ཀླས་པའི། །ལུས་ཅན་བདེ་བཤིག་སྨོས་ཅི་དགོས། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་རྣམས་ནི་སྨོན་སེམས་བཏང་བ་དང་དེ་མ་བཏང་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཁུར་ཁྱེར་བའི་ཡི་དམ་བཏང་བ་གཉིས་འདྲ་བ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབུལ་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་བླང་དགོས་ཏེ་གཞན་དུ་ན་ཉེས་དམིགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་པར་བསླབ་བཏུས་སུ་མདོ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབས་ཏེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཏོང་རྒྱུ་གསུམ་པ་ནི་ཉེས་པ་བཞི་ག་ཚོགས་པ་འམ་རེ་རེའི་ཉེས་པ་གང་རུང་ལ་བཤད་ཅིང་གཏོང་རྒྱུ་བཞི་པ་དེ་གཉིས་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོས་སྤྱད་པ་ལ་གསུངས་ཀྱང་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་མ་ཚང་ན་ཕམ་པའི་སྡེ་ཚན་དུ་གཏོགས་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་གྱི་ཕམ་པར་དངོས་སུ་མི་འགྱུར་བས་སྡོམ་པ་གཏོང་བའི་ལྟུང་བ་མིན་ལ་གཏོང་རྒྱུ་བཞི་པ་བྱུང་ན་གསུམ་པར་གསུངས་པ་ཡང་འབྱུང་བར་སྣང་ངོ༌། །དེས་ན་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོས་སྤྱད་ པའི་ཉེས་པ་རེ་རེ་དང་གཉིས་མན་ཆད་ཚོགས་པ་གཉིས་ནི་གཏོང་རྒྱུ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཏེ། གཞུང་འདིར་གསུངས་པའི་གཏོང་རྒྱུ་གཉིས་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའོ། །བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་གཉིས་མན་ཆད་ཚོགས་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་བྱེད་དོ། །བྱང་སེམས་སྡོམ་ལྡན་གྱི་སྨོན་སེམས་ཀྱང་མ་བཏང་ཞིང་བསླབ་བ་མ་ཕུལ་ལ་ཕམ་པའི་གནས་ཀྱི་ཀུན་དཀྲིས་ཆེན་པོ་མ་སྤྱད་ན་ཚེ་འཕོས་ཀྱང་འོག་དང་སྟེང་དང་ཐད་ཀ་རྣམས་སུ་སྐྱེས་པ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་གཏོང་ངོ༌། །ཚེ་འཕོས་པའི་ཚེ་བརྗོད་ན་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་ནས་དྲན་པ་གསོ་བའི་ཕྱིར་ནོད་པར་ཟད་ཀྱི་གསར་དུ་ལེན་པ་ནི་མིན་ནོ། །དེ་ལ་སྟེང་ནི་ལྷ་དང་ཐད་ཀ་ནི་མི་དང་འོག་ནི་ངན་སོང་སྟེ་དེར་སྨོན་ལམ་མམ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ནམ་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེས་པ་ལ་འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་བྱང་སེམས་དང་མི་འཚམ་པའི་ལས་ལ་མི་འཇུག་པར་ཛི་ན་སུ་ཏྲ་དང་ས་མུ་དྲས་འཆད་དེ་སྡོམ་པ་གནས་པའི་མཐུའོ། །གཉིས་པ་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ཉེས་པ་དང་བཅས་མ་བཅས་དང་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་དང་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་མི་འགྱུར་དང་ལྟུང་བ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་ནི་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྟོན་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ནི་ སྐབས་འོག་མར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཉེས་བྱས་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་དག་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག །སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོག
Chinese
就像那样，此外，舍弃后二者的各自计数方式又是怎样的呢？ 答：对此，菩萨戒有两种说法，以及为了确定其形态而说数量比那更多的两种说法并不矛盾，因为就像根本和解释一样。第一种舍弃是“生起心”之意，即于小乘中生起心。也就是说，以前受戒时，为了利益有情而想要获得佛果的心所受持的心，必定与此不同，即生起不相符的心，这就是舍弃愿心。第二种舍弃是，在能理解意义的人面前，说出奉献学处的语言，并且对方理解。这与别解脱戒的奉献不同，因为对于别解脱戒来说，如果不能守护而奉献，只是戒律随之而来的福德减少，但奉献本身并不会产生很大的罪过。而对于菩萨戒来说，如果奉献，就是承诺成办无量有情的利益和安乐后，断绝了受持戒律，因此会堕入恶趣，长期漂泊。仅仅破坏一个有情的安乐，尚且要堕入恶趣，更何况破坏所有有情众生的安乐，更不用说了，因为以多种理由成立。如《入行论》云：若已如是立誓愿，而不实行此誓句，欺诳一切诸有情，来世将生何等处？微劣事物且不施，意想布施虚言说，经说彼亦成饿鬼，况于无上胜妙乐，意欲惠施诸众生，竟反欺诳一切众，云何能生善趣中？又，何人于此一刹那，阻碍他人诸福德，彼由损他之意乐，恒常漂流于恶趣。若损有情一安乐，自身必遭诸衰损，况尽虚空遍所有，一切有情之安乐，尽皆夺取而损害，来世如何得安乐？因此，这些理由是，舍弃愿心和即使没有舍弃愿心，也舍弃了荷负菩提行重担的本尊，二者是相同的，因此无论如何都不能贫乏。因此，应当好好观察后再受持。
English
As it is, furthermore, how are the latter two abandonments counted separately? Answer: Regarding this, the two statements about the Bodhisattva vow and the statement that the number is greater than that in order to determine its form are not contradictory, because they are like the root and the commentary. The first abandonment is the meaning of "generating the mind," which is to generate the mind in the Hinayana. That is, when taking vows before, the mind taken with the intention to attain Buddhahood for the benefit of sentient beings must be different from this, that is, generating a mind that is not in accordance with it, which is abandoning the aspiration mind. The second abandonment is to speak the words of offering the training in the presence of someone who can understand the meaning, and the other person understands. This is different from offering the vows of individual liberation, because for the vows of individual liberation, if one cannot protect them and offers them, only the merit that follows the vows is reduced, but the offering itself does not generate great sin. But for the Bodhisattva vow, if one offers it, it is cutting off the taking of vows after promising to accomplish the benefit and happiness of limitless sentient beings, so one will fall into the lower realms and wander for a long time. If one destroys the happiness of even one sentient being, one must fall into the lower realms, let alone destroying the happiness of all sentient beings, because it is established by many reasons. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: If one has made such a vow, but does not carry out this vow, deceiving all sentient beings, what kind of place will one be born in the future? Even if one does not give a small thing, but thinks of giving it in one's mind and speaks empty words, it is said that one will become a hungry ghost, let alone intending to bestow supreme bliss on all beings, but instead deceiving them all, how can one be born in a good realm? Also, whoever obstructs the merits of others for even a moment, because of the intention to harm others, will constantly wander in the lower realms. If one harms the happiness of one sentient being, one's own self will suffer all kinds of losses, let alone taking away and harming the happiness of all sentient beings throughout the endless sky, how can one have happiness in the future? Therefore, these reasons are that abandoning the aspiration mind and abandoning the deity who carries the burden of the Bodhi conduct even if one has not abandoned the aspiration mind are the same, so one must not be impoverished in any way. Therefore, one should examine well before taking it.
Chinese
或者说，在其他地方，过失非常大，在《学集论》中，通过三个经部已经证实，之前已经说过了。第三个舍弃的原因是，四种罪过全部聚集，或者对任何一种罪过进行忏悔；第四个舍弃的原因是，对二者都以大染污行进行，虽然这样说，但如果大染污行不圆满，就会变成属于失败部的罪过，但不会真正变成失败，因此不是舍弃律仪的堕罪，如果出现第四个舍弃的原因，也会出现第三个所说的情况。因此，以大染污行所行的每一种罪过，以及少于两种罪过聚集的情况，是后面的两种舍弃的原因。本论中所说的第二个舍弃的原因，被分为两种。所说的“四种全部”只是表示少于两种罪过聚集的方面。具有菩萨戒的愿菩提心也没有舍弃，也没有交还学处，如果没有以失败处的极大染污行来行持，即使死亡，在下、上、中间各处出生时，也不会舍弃菩萨的律仪。在说死亡的时候，也是为了依靠善知识而恢复记忆，仅仅是接受而已，并不是重新受戒。其中，上是天，中间是人，下是恶趣，在那里，注释者们解释说是以愿力或者为了众生的利益或者以业力的力量而出生。在其他生世中，也不从事与菩萨不相符的业，吉那苏扎和萨穆扎这样解释，这是律仪存在的威力。第二，关于恶作的分类，有二：总的来说，安住于菩萨律仪者，有有罪和无罪之分，有罪者又有染污和不染污之分，罪过又有小、中、大的差别，也应当了知。其中，是否会成为堕罪，以及堕罪是否是染污性的，是在恶作的场合中宣说的，而小、中、大将在下面的章节中阐述。分别宣说恶作，有二：积累善法六度相违品的罪过，以及利益有情相违品的罪过。第一种有六种：布施，持戒，忍辱，精进，禅定，智慧的相违品。
English
Or, in other places, the faults are very great. In the Compendium of Trainings, it has been proven by three Sutras, which has been said before. The third reason for abandoning is that all four faults are gathered, or repentance is performed for any one of the faults; the fourth reason for abandoning is that both are practiced with great defilement. Although it is said that way, if the great defilement is not complete, it will become a fault belonging to the defeat category, but it will not truly become a defeat. Therefore, it is not a downfall that abandons the precepts. If the fourth reason for abandoning occurs, the third one will also occur. Therefore, each fault committed with great defilement, and the situation where less than two faults are gathered, are the reasons for the latter two abandonments. The second reason for abandoning mentioned in this treatise is divided into two. The saying "all four" only indicates the aspect of gathering less than two faults. The aspiration Bodhicitta of a Bodhisattva who has vows has not been abandoned, nor has the training been returned. If one does not practice with the great defilement of the place of defeat, even if one dies, one will not abandon the Bodhisattva's precepts when one is born in the lower, upper, and middle places. When talking about death, it is also to restore memory by relying on a virtuous friend, it is only accepting, not re-taking the vows. Among them, the upper is the gods, the middle is humans, and the lower is the evil realms. There, the commentators explain that they are born by the power of aspiration or for the benefit of sentient beings or by the power of karma. In other lives, one does not engage in actions that are incompatible with the Bodhisattva. Jinasutra and Samudra explain it this way, which is the power of the precepts remaining. Second, regarding the classification of misdeeds, there are two: Generally speaking, those who abide in the Bodhisattva's precepts are divided into those with and without faults, and those with faults are further divided into those with and without defilement, and the faults are also divided into small, medium, and large, which should also be understood. Among them, whether it will become a downfall, and whether the downfall is defiled, are declared in the context of misdeeds, while small, medium, and large will be explained in the following chapters. Separately explaining misdeeds, there are two: the faults of the opposing aspects of accumulating virtuous Dharma, the six perfections, and the faults of the opposing aspects of benefiting sentient beings. The first has six: the opposing aspects of generosity, ethics, patience, diligence, meditation, and wisdom.