Tibetan
།འོ་ན་ལས་དང་པོ་པས་མདོ་སྡེ་ལས་འབྱུང་བའི་བསླབ་པའི་གནས་ཇི་ཙམ་ཞིག་ལ་བསླབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལས་དང་པོ་བ་ལ་རྒྱལ་བས་དངོས་སུ་བཀག་པ་དང༌། མ་བཀག་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་སུ་ཉམས་སུ་བླང་མི་རུང་བ་གཉིས་མ་གཏོགས་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་བསླབ་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། གང་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྤྱིར་བསྟན་པ་དེ་ཡང་གོམས་པར་བྱར་མི་རུང་བའམ་དགག་པའི་དབང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པས་བསླབ་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་མེད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་བསལ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་ལ་སློབ་པ་ན་མ་ནུས་པ་ལ་ལྟུང་མེད་དུ་འགྲོ་བ་ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་ཡང་བསླབ་པ་གཅིག་སྒྲུབ་པ་ན་བསླབ་པ་གཞན་སྲུང་མ་ནུས་ཀྱང་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། སྦྱིན་པའི་དུས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རྟུལ་བ་བཏང་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ལྷོད་པར་ཡང་མི་བྱ་སྟེ་ལྷག་མ་གཞན་ལ་མི་སྒྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་ཅི་ནུས་ཅི་འོས་སུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་ས་བཅུའི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའོ། །བསླབ་པ་དེ་དག་ལ་སློབ་པ་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་ནི་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་གཡོ་མེད་པར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྒོ་གསུམ་བརྩོན་པས་ནན་ཏན་མི་བྱེད་པར་ཡལ་བར་བོར་ན་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཙམ་ཡལ་བར་བོར་ཡང་འདྲའོ། །བརྩོན་པས་ནན་ཏན་བྱེད་ཀྱང་དེའི་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་པ་མི་ཚོལ་བ་དང་བརྩོན་པ་དེའི་འགལ་རྐྱེན་གྱི་གཉེན་པོ་ལ་མི་འབད་པར་སྔར་བཞིན་ཡལ་བར་བོར་ན་ཡང་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་ཆུང་ངུས་དེ་གཉིས་ཆེན་པོའི་གཉེན་པོ་མི་བསྐྱེད་པ་དང་དོན་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་ཆུང་ངུ་ཉམས་པར་མི་བྱེད་པར་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཞིག་ཡལ་བར་བོར་ཡང་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པའོ། །རང་གིས་མི་ནུས་པའི་བསླབ་པ་རྣམས་མ་བསྒྲུབས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དེ། དེ་ལ་ནི་བསླབ་པ་བཅས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལ་ལྟུང་བ་དེ་ཡང་སྤྱིར་སྡིག་པ་བཤགས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པས་སྒོས་བཤག
Chinese
那么，初学者应该学习多少源于经部的学处呢？对于初学者，除了佛陀直接禁止的和虽未禁止但在初学者阶段实际上不能修持的两种情况外，如果不学习所有的菩萨学处，就会有过失。如《学集论》中说：‘凡是就菩提萨埵而言普遍宣说的，或者由于不能习惯或禁止的缘故，初学菩提萨埵不应学习，如果不是这两种情况，就应该学习一切。’因此。学习除了两种特殊情况之外的内容，如果不能做到，也不会有堕罪。如其中说：‘在修持一个学处时，如果不能守护其他学处，也不会有堕罪。’如圣《无尽慧经》中说：‘布施的时候，对戒律懈怠，以及舍弃等等，都有广大的开示。’对此也不应放松，也不是说不修持其他的，而是应该尽力而为地如实修持。’如《十地经》中所说。因此。学习这些学处时，是否会犯堕罪的情况有两种：第一种是，为了生起一切有情众生的安乐和悦意，以及平息一切痛苦和不悦意，毫不动摇地从内心深处以身语意三门精勤努力，如果不这样做而忘记了，就会有堕罪。即使只忘记一瞬间也是一样。虽然精勤努力，但不寻求其顺缘，也不努力对治精勤的违缘，像以前一样忘记了，也会有堕罪。以微小的痛苦和不悦意，不生起对治二者之大的对治，以及为了成办重大的事情而不损害小的事情，即使只忘记一瞬间，也会有堕罪。对于自己不能做到的学处，不修持也不会有堕罪。因为对于那些学处，没有规定必须修持，因为没有必要。如果努力去做那些学处，就会犯堕罪，而那个堕罪也包含在一般的忏悔罪恶之中，所以要特别忏悔。
English
So, how many of the training precepts arising from the Sutras should a beginner study? For a beginner, it is a fault not to study all the Bodhisattva precepts, except for the two cases where the Buddha has directly forbidden them, and those that, although not forbidden, cannot actually be practiced during the beginner's stage. As it says in the Compendium of Trainings: 'Whatever is generally taught in terms of a Bodhisattva, or due to being unable to become accustomed to it or due to prohibition, a beginner Bodhisattva should not study it. If it is not these two, then one should study everything.' Therefore. When studying everything except for the two exceptions, there is no downfall if one is unable to do it. As it says in the same text: 'Even in that case, if one is unable to protect other precepts while accomplishing one precept, there will be no downfall.' As it says in the Noble Inexhaustible Intelligence Sutra: 'At the time of giving, negligence towards morality, equanimity, and so on, are extensively taught.' One should not be lax in this, and it is not that one should not practice the others, but one should practice them as much as possible. As it says in the Ten Bhumi Sutra. Therefore. Regarding whether or not one will fall into downfall when studying these precepts, there are two situations: The first is, in order to generate all the happiness and joy of all sentient beings, and to pacify all suffering and unhappiness, if one does not diligently exert oneself with body, speech, and mind from the depths of one's heart without wavering, and forgets about it, there will be a downfall. It is the same even if one forgets for just a moment. Even if one diligently exerts oneself, but does not seek the conditions conducive to it, and does not strive to counteract the obstacles to that diligence, and forgets about it as before, there will also be a downfall. If one does not generate a great antidote to the two with small suffering and unhappiness, and even if one forgets for a moment in order not to harm small things in order to accomplish great things, there will be a downfall. There is no downfall for not practicing precepts that one cannot do oneself. Because there is no precept prescribed for those, because there is no need. If one tries to do those, one will fall into downfall, and that downfall is included in the general confession of sins, so one should confess it specifically.
Tibetan
ས་མི་དགོས་པར་དེ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །ནུས་པའི་བསླབ་པ་རྣམས་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་གསུངས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་དུ་ཞུགས་པའི་ཆ་ནས་ཡིན་པ་འདྲའོ། །ལྟུང་བར་འགྱུར་ཚུལ་གཉིས་པ་ནི། ཡང་མདོར་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལྟུང་བ་གཉིས་ཏེ་མ་བརྟགས་པར་ཞུགས་པའི་ལྟུང་བ་དང་བརྟགས་ཀྱང་འོས་པ་ལས་འདས་པའི་ལྟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཅི་ནུས་པར་བྱ་ བར་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པ་མ་བརྟགས་པར་བྱ་བ་དེ་རྩོམ་པའམ་དེ་ལས་ལྡོག་པའམ་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇུག་ན་ལྟུང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱ་བར་རིགས་མི་རིགས་བརྟགས་ཏེ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དང་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་པར་འོས་པ་ལས་འདས་ཏེ། དེ་དག་ལས་ལོག་པར་སྤྱད་ན་ཐ་ན་གདོལ་པའི་བྲན་གྱིས་འཕྱས་པ་ལས་འདས་ན་ཡང་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་བསླབ་བཏུས་སུ་བསླབ་པའི་སྤྱིའི་ཁོག་ཏུ་གསུངས་སོ། །བྱ་བའི་ཆ་དང་བྱ་བའི་ཆ་མ་ཡིན་པ་མདོར་བསྡུས་པ་སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་ལས་འབྱུང་བ་ནི། གཞན་རྣམས་དང་ནི་བདག་ལའང་རུང༌། །སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཡང་གང་ཕན་དང༌། །ཕན་དང་བདེ་བ་རྣམས་བྱ་སྟེ། །བདེ་ཡང་མི་ཕན་མི་བྱའོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་ཕན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཞིང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བའོ། །བདེ་བ་ནི་བདེ་བར་ཚོར་བའོ། །འཕྲལ་དུ་བདེ་ལ་ཕུགས་སུ་ཕན་བ་ནི་རང་བཞན་ལ་བསྒྲུབ་པར་ངེས་ལ་འཕྲལ་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཕུགས་སུ་གནོད་པ་ཡང་རང་གཞན་ལ་མི་བྱ་བར་ངེས་སོ། །འཕྲལ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཕྱི་མར་ཕན་པ་ཡིན་ན་བྱ་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན། དམ་པས་སྨད་པའི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པ་བཀག་ན་འཕྲལ་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ནི་སྨན་ཚ་བ་རོ་ཤིན་ཏུ་མི་ཞིམ་པ་འཕྲལ་དུ་གནོད་པར་སྣང་ཡང་ནད་ལ་ཕན་པས་བསྟེན་པ་བཞིན་ནོ། །ལོག་གཡེམ་ལྟ་བུ་འཕྲལ་དུ་བདེ་བར་སྣང་ཡང་ཕྱི་མར་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་འཕེལ་བ་ ནི་དུག་བཅས་ཀྱི་འབྲས་ཆན་ཞིམ་པོ་བཞིན་དུ་དགག་དགོས་སོ། །འདི་རྒྱས་པར་བྱང་སའི་བདག་གཞན་གྱི་དོན་ཕན་བདེའི་རྒྱུའི་སྐབས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་དྲུག །སྤང་བྱའི་ལྟུང་བ། དེ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཚུལ། ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་ཐབས། ཆགས་པ་ཉེས་པ་ཆུང་བར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ། ཉེས་པ་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བ། བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པའི་རྒྱུའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་ལྟུང་བ་བསྐྱེད་པའི་རྟེན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་ལྟུང་བ་སྡེ་ཚན་དུ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྟེན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སེམས་འཁྲུགས
Chinese
如此便能从中解脱，无需其他方法。若不勤奋修习戒律，则会犯错。此处所说的自性罪，似乎是从进入智慧的角度而言。第二种堕落的方式是：简而言之，菩萨的堕落有两种，即未经观察而进入的堕落，以及即使观察也超过限度的堕落。第一种是：对于力所能及之事，若不辨别合理与否，便开始做，或从中退转，或置之不理，则会堕落。第二种是：辨别应做与不应做之后，在进入、退转或置之不理时，超过了应有的限度，从而做出与这些相反的行为，甚至超过了贱民奴隶的嘲笑，也属于堕落。这是在《学集论》中，于戒律的总纲中宣说的。简要概括应做与不应做之事，在《二十颂》中提到：他人与自己，皆可。痛苦也好，何者有益。利益与安乐，皆应做。安乐却无益，不应做。如此说。其中，利益是指不含烦恼且无过失，因此来世也会成熟为安乐。安乐是指感受到的快乐。暂时的安乐，最终的利益，必定是利益自他；暂时的痛苦，最终的损害，也必定不能加于自他。暂时的痛苦，若对未来有益，则必须做。例如，阻止他人进入圣者所呵斥的恶行，虽然暂时会感到痛苦，但这就像苦涩难以下咽的药，虽然暂时看似有害，但因对疾病有益而服用一样。像邪淫之类的行为，虽然暂时看似快乐，但未来会增长许多痛苦，就像含有毒药的美味水果一样，必须禁止。关于这一点，应在菩萨的自他利益安乐之因的章节中详细了解。具体而言，有六点：应断除的堕落、从此守护心的方法、失坏后的补救方法、执着被说成是小罪的意图、罪的大小之分、安住于快乐的因。第一点是：此处产生堕落的所依是什么样的，才会产生堕落的类别呢？所依是，对于一切，心烦乱。
English
Thus, one can be liberated from it without needing anything else. If one does not diligently practice the precepts of ability, one will err. The inherent transgressions mentioned here seem to be from the perspective of entering wisdom. The second way to fall is: In short, there are two types of downfalls for a Bodhisattva: falling into something without examination, and falling even after examining but exceeding the proper limits. The first is: If one does not discern what is reasonable and unreasonable in what one is capable of doing, and then either undertakes it, turns away from it, or remains indifferent, one will fall. The second is: Having discerned what should and should not be done, if one exceeds the proper limits in entering, turning away, or remaining indifferent, and thus engages in actions contrary to these, even exceeding the mockery of a Chandala slave, it is still considered a downfall. This is stated in the Compendium of Trainings, within the general framework of precepts. A brief summary of what should and should not be done is found in the Twentieth Verse: Others and oneself, both are fine. Even suffering, whatever is beneficial. Benefit and happiness, all should be done. Happiness yet unhelpful, should not be done. So it is said. Among these, benefit refers to that which is free from afflictions and without fault, and therefore will ripen into happiness in the future as well. Happiness refers to the feeling of pleasure. Temporary happiness with ultimate benefit is certainly to benefit oneself and others; temporary suffering with ultimate harm is certainly not to be inflicted on oneself and others. Temporary suffering, if it benefits the future, must be done. For example, preventing someone from engaging in evil deeds condemned by the noble ones, although it may cause temporary suffering, is like a bitter medicine that is very unpleasant to taste, but is taken because it benefits the illness, even though it seems harmful in the short term. Actions like sexual misconduct, although they may seem pleasant in the short term, will increase much suffering in the future, and must be prohibited, just like delicious fruit containing poison. This should be understood in detail in the chapter on the causes of benefit and happiness for oneself and others in the Bodhisattva's path. Specifically, there are six points: the downfalls to be abandoned, the method of guarding the mind from them, the method of restoration after failure, the intention behind attachment being described as a minor offense, the distinction between major and minor offenses, and the cause of abiding in contact with happiness. The first point is: What kind of basis for generating downfalls is it here that generates the category of downfalls? The basis is, for everything, a disturbed mind.