Tibetan
་གྱིས་ནོན་པའི་སེམས་སྦྱོར་བཟོད་པའི་མཐུ་མེད་པ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ནི་བར་ཆད་དང་ ལྡན་པའི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སེམས་དེ་དག་སྐྱེས་པ་ན་དང་དུ་བླངས་པ་དང་མ་བླངས་པ་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སེམས་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལ་འདི་ལྟར་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་བདག་གི་སེམས་ལ་སེམས་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད་སྙམ་དུ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སེམས་དང་པོ་གསུམ་པོ་དག་ནི་སྐྱེས་སོ་ཅོག་ཏུ་དང་དུ་མི་བླང་བར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ཅིང་སྤོང་བར་མི་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །བརྩལ་བས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའི་སེམས་ནི་སྐྱེས་པ་ན་གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྦྱོར་བ་གཏོང་བར་བྱེད་དེ། ཅི་ནས་ཀྱང་ལུས་དང་སེམས་ངལ་ཞིང་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་འདི་སོ་སོར་བསལ་ནས་ཡང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱའོ། །སྙམ་དུ་སེམས་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་གང་གིས་བདག་ཚེ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ལྟ་བུས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང༌། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་གཏན་སྤོང་བར་བྱེད་ན་ནི་དེ་དེ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ནི་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་སྦྱོར་བ་ ལ་འདོད་དགུར་བྱར་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་དུ་བླངས་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །བར་ཆད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ནི་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་པ་ན་གལ་ཏེ་འདོད་དགུར་བྱར་མེད་དམ། དོན་ཆེས་ཆེན་པོ་ཞིག་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ནས་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་འདོད་དགུར་བྱར་ཡོད་དམ་དོན་མེད་པའམ་དོན་ཆེས་ཆུང་བ་ཞིག་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ནས་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ན་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་དྲུག་པོ་དེ་དག་ལས་སེམས་སྔ་མ་གསུམ་པོ་དག་གི་བྱུང་བ་དང་དུ་བླངས་སོ་ཅོག་ནི་གཅིག་ཏུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་གཅིག་པུ་ནི་དང་དུ་བླངས་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །སེམས་ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱི་བྱུང་བ་དང་དུ་བླངས་སོ་ཅོག་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དང་ཁ་ན་མ
Chinese
被压制的、心不具忍耐力的心态，称为有害的心态。喜欢说话等有障碍的心态，称为有障碍的心态。如是说。这些心态生起时，接受与不接受是否构成过失呢？还是不构成过失呢？在彼经中说：菩萨应当像这样分别观察这六种心态，应当分别观察：我的心里是否强烈地存在这六种心态中的任何一种，或者不存在。菩萨因此不应接受最初的三种心态的生起。如果接受而不舍弃，则一切都将是有罪的。因勤奋而完全厌倦的心态生起时，如果这样想：这种心态会放弃对善法的修行，无论如何都要使身心疲惫和烦恼，所以要分别消除它，再次修行善法。这样想就不会有过失。如果这样想：我为什么要用这种修行善法的方式，使我今生痛苦呢？如果完全放弃一切，那么那就会有过失。有害的心态一旦存在，菩萨就无法随心所欲地进行善行，所以即使接受它也没有过失。有障碍的心态一旦存在，如果无法随心所欲，或者真正看到了非常重要的意义而接受它，那么就没有过失。如果可以随心所欲，或者真正看到了没有意义或意义非常小的东西而接受它，那么就会有过失。在这六种心态中，前三种心态的产生和接受，都将完全是有罪的。只有有害的心态，即使接受也没有过失。其余两种心态的产生和接受，是有条件的过失和无过
English
The state of mind that is oppressed and lacks the power of endurance is called a harmful state of mind. The state of mind that is fond of talking and has obstacles is called an obstructed state of mind. It is said. When these states of mind arise, is there a fault in accepting or not accepting them? Or is there no fault? It is said in that very text: A Bodhisattva should examine these six states of mind separately in this way. He should examine separately: Does any of these six states of mind strongly exist in my mind, or does it not exist? Therefore, a Bodhisattva should not accept the arising of the first three states of mind. If he accepts them and does not abandon them, then everything will be faulty. When the state of mind that is completely weary due to diligence arises, if he thinks like this: This state of mind will abandon the practice of virtuous dharmas, and in any case, it will make the body and mind tired and afflicted, so he should separately eliminate it and practice virtuous dharmas again. If he thinks like this, there will be no fault. If he thinks like this: Why should I use this way of practicing virtuous dharmas, which will make me suffer in this life? If he completely abandons everything, then that will be faulty. Once a harmful state of mind exists, a Bodhisattva cannot freely engage in virtuous actions, so even if he accepts it, there is no fault. Once an obstructed state of mind exists, if he cannot do as he pleases, or if he truly sees a very important meaning and accepts it, then there is no fault. If he can do as he pleases, or if he truly sees something meaningless or of very little meaning and accepts it, then there will be a fault. Among these six states of mind, the arising and acceptance of the first three states of mind will all be completely faulty. Only a harmful state of mind, even if accepted, has no fault. The arising and acceptance of the remaining two states of mind are conditional faults and no faults.
Tibetan
་ཐོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ལ་འཇུག་པ་ན་གནས་དྲུག་ལ་བརྟག་དགོས་ཏེ། བསྡུ་བ་ལས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྩོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་དྲུག་ལ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་དང་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པ་དང་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བ་དང་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་དང་ཆོས་འབྱོར་པ་ནི་གནས་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་མ་རྙེད་པ་རྣམས་ མི་རྙེད་པ་དང་རྙེད་ཅིང་འཇུག་པ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པ་ཉམས་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་དོན་དམ་པ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་སྔོན་མ་ཐོས་པ་མཉན་དུ་མེད་པ་དང་སྔོན་མ་ཐོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྔོན་མ་བསམས་པ་བསམ་དུ་མེད་པ་དང་ཐོས་པའི་བར་ཆད་དང་བསམས་པའི་བར་ཆད་དང་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་བརྗེད་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་མ་ཐོབ་པ་མི་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའོ། །ཆོས་འབྱོར་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་བདག་དང་གཞན་ནི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་འབྱོར་པ་དང་རྒུད་པའི་གཞིའོ། །གནས་དྲུག་ལ་བརྟགས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཚུལ་དང་དེ་དག་ལ་ཉེས་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པས་གཞན་དག་གི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་མི་བྱའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པ་ཉམས་པས་བསྡུས་པ་དང༌། བསླབ་པ་ཉམས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་བསྡུས་པ་དང༌། འཐོབ་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་ རིག་པར་བྱའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་ཟང་ཟིང་གིས་ཕོངས་པས་གཞན་དག་གི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་བརྩོན་པར་བྱ་སྟེ་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བ་དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་བསྐྱེད་པར་མི་བྱེད་ནའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ནི་བརྩོན་པར་མི་བྱའོ། །ཟང་ཟིང་འབྱོར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་འབྱོར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་པས་གཞན་དག་གི་ཟང་ཟིང་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་བརྩོན་བར་བྱའོ།
Chinese
不会有任何损失。”这是佛所说的。在着手利益众生时，需要考察六个方面的情况。在《摄事品》中说：“致力于利益众生的戒律的菩萨，应当分别考察六种分别的方面，即自己和他人，以及物质匮乏和物质丰裕，佛法匮乏和佛法丰裕，这六个方面。”其中，所谓物质匮乏，是指没有获得法衣和乞食等，或者无法获得，或者已经获得但会中断。物质丰裕则应理解为与此相反。所谓佛法匮乏，是指戒律衰败，以及如来所说的甚深佛法的词句，以前没有听过的无法听闻，以前没有听过的无法如实地思惟，听闻的障碍和思惟的障碍，遗忘听闻和思惟，以及没有获得从禅修中产生的功德，无法获得，或者已经获得的完全丧失。佛法丰裕则应理解为与此相反。如是说，自己和他人是佛法和物质丰裕和衰败的基础。考察六个方面的情况后，如何进行取舍，以及这样做是否会造成过失，在同一部经中说：“菩萨不应为了使他人获得物质丰裕，而使自己佛法匮乏。为了使他人获得物质丰裕，也应同样为了使自己获得佛法丰裕。在此，所谓佛法匮乏，应理解为戒律衰败所摄，以及与戒律衰败相顺所摄，以及所应获得的佛法完全丧失所摄。如果自己物质匮乏，为了使他人获得物质丰裕，则应努力，但前提是这种物质丰裕不会导致佛法匮乏。如果会导致佛法匮乏，则不应努力。为了使他人获得物质丰裕，也应同样为了使自己获得佛法丰裕。如果自己物质丰裕，为了使他人获得物质丰裕，也应努力。”
English
"There will be no loss." This is what the Buddha said. When engaging in benefiting sentient beings, it is necessary to examine six aspects. In the Compendium, it says: "A Bodhisattva who is diligent in the discipline of benefiting sentient beings should separately examine six aspects of discernment, namely oneself and others, as well as material poverty and material wealth, Dharma poverty and Dharma wealth, these are the six aspects." Among them, so-called material poverty refers to not obtaining Dharma robes and alms, etc., or being unable to obtain them, or having obtained them but they will be interrupted. Material wealth should be understood as the opposite of this. So-called Dharma poverty refers to the decline of discipline, and the words of the profound Dharma spoken by the Tathagata, those not previously heard cannot be heard, those not previously heard cannot be contemplated as they are, obstacles to hearing and obstacles to contemplation, forgetting hearing and contemplation, and not obtaining the merits arising from meditation, being unable to obtain them, or completely losing what has been obtained. Dharma wealth should be understood as the opposite of this. It is said that oneself and others are the basis of Dharma and material wealth and decline. After examining the six aspects, how to engage and disengage, and whether doing so will cause faults, is also stated in the same scripture: "A Bodhisattva should not strive to make others materially wealthy if it causes oneself to be Dharma-poor. Similarly, one should also strive to make oneself Dharma-wealthy in order to make others materially wealthy. In this context, so-called Dharma poverty should be understood as being included in the decline of discipline, as well as being included in what is in accordance with the decline of discipline, and as being included in the complete loss of the Dharma to be obtained. If one is materially poor, one should strive to make others materially wealthy, but only if this material wealth does not cause Dharma poverty. If it causes Dharma poverty, then one should not strive. Similarly, one should also strive to make oneself Dharma-wealthy in order to make others materially wealthy. If one is materially wealthy, one should also strive to make others materially wealthy."