Tibetan
ང་སྔར་བཞིན་རིག་པར་བྱའོ། །ཡང་བྱང་སེམས་སེམས་ཅན་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ན་གཞན་ཁྲོ་བའི་ཀུན་དཀྲིས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལ་ཁྲོ་བ་མ་ཞི་བའི་བར་དུ་དེའི་བསྔགས་པ་ཡང་མི་བརྗོད་ན་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་ཤད་སྦྱང་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །དོམ་གཟུམ་ཅན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་མི་ཤེས་པ་གཞན་མི་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་སྨྲ་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་ན་ཚུར་ལ་སྨྲ་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་པ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། གཞན་དག་སྨ་འབེབས་པ་ན་དེ་ལ་འཁྲུག་པར་མི་བྱེད་དེ་དེ་དག་ཉིད་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་སྨ་འབེབས་པ་ཟད་དེ་དབང་པོ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བས་བྱེད་དོ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་ནང་དུ་སྨ་འབབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཕྱ་བར་མི་བྱེད་ལ་བསྟིང་བ་དང་བག་འཁུམས་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །བདེ་བ་ལ་མི་རེག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྱོད་པ་སྐྱེད་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །ཆད་པས་བཅད་ཅིང་སྨ་ཕབ་ཟིན་པ་ལ་ཡང་ཆད་པའི་གནས་ཀྱིས་མི་གླེང་སྟེ་སྐྱེངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་ཤས་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་བདག་ཉིད་ མཐོ་བར་མི་སྟོན་ཏེ་ཞུམ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ལ་མི་སྟེན་པར་ཡང་མི་བྱེད་དེ་བཤེས་ཤིང་འདྲིས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་སྟེན་པར་མི་བྱེད་དེ་རྟག་ཏུ་འགྲོགས་པས་ཕ་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བས་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མ་ཡིན་པར་སྟེན་པར་ཡང་མི་བྱེད་ཀྱི་དུས་དུས་སུ་སྟེན་པ་སྟེ་དེ་གསུམ་ནི་འགྲེལ་པ་འཆད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་མདུན་དུ་དེའི་མཛའ་བོ་ལ་སྨོད་པ་དང་མི་མཛའ་བ་ལ་བསྔགས་པ་མི་བརྗོད་དེ་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འདྲིས་པ་ལ་ཡིད་རྟོན་པར་མི་བྱེད་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕར་ལ་རྒྱུན་དུ་མི་བསླང་ཞིང་ཚུར་ལ་བྱིན་པ་ལ་ཡང་ཚོད་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་སྐྱོ་བ་དང་མ་དད་ཅིང་འཕྱ་བ་དང་ཕྱིར་ཞིང་མི་སྟེར་བ་དང་ཚིག་པ་ཟ་བ་དང་བྱིན་ན་ཡང་བརྙས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཟས་སྐོམ་སོགས་ལ་བོས་ན་ཡང་མི་སྤང་སྟེ་བསམ་པའི་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཆོས་མཐུན་གྱིས་ཤད་སྦྱང་བྱ་སྟེ་ཁ་ཏོན་ནམ་བསམ་གཏན་ནམ་བསྙེན་རྫོགས་བྱེད་དོ་ཞེས་མི་དགའ་བ་མེད་པར་བྱའོ། །དོན་ཚན་དེ་དག་རེ་རེའི་མགོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་སེམས་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི། དད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཐོས་པ་དང་གཏོང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ་དེ་དང་དེའི་གཏམ་གྱིས་གཟེངས་བསྟོད་པའོ།
Chinese
我应当如前一样了知。又，菩萨与有情相应，若他人为嗔恚之烦恼所缠绕，于嗔恚未息灭之间，亦不应说其赞叹之语，何况非赞叹之语，亦不应作呵责。愚钝之人不解世间之理，于他人不言说之事亦言说而欢喜，何况于己言说而欢喜。若他人责难，不应对其忿怒，以于彼等生起慈悲之故，责难止息，以诸根调伏而行。于众人之中，为责难之因故，不应嘲笑，亦不应轻蔑与畏缩。为不触及不安乐之故，亦不应生起后悔。于已以刑罚断罪并已责难之人，亦不应以刑罚之事而谈论，以其羞愧之故。于喜乐少分者之前，不应显示自己高傲，以其为沮丧之因故。亦不应不依赖他人，以其将变得不友善且不熟悉之故。不应过度依赖，以恒常交往将成为他人事务之障碍，故不欢喜之故。亦不应于非时依赖，应于适当时机依赖，此三者为舍弃解释、讲说之故。于他人之前，不应说其友人之过失及非友人之功德，以不欢喜之故。不应对不熟悉之人信任，以其作他想之故。不应恒常向外索取，且于向内给予之时，亦应知量，以其生起厌倦、不信、嘲笑、退却不给、忿恨，及给予亦生轻蔑之故。若以饮食等相邀，亦不应拒绝，以其不成为意念之障碍之故。又，应以如法之方式呵责，不应使其不悦，如云：诵经耶？禅定耶？或受近圆戒耶？应如是行事。彼等各条之首应加“菩萨与他人之心相应者，是”之语。又，真实趣入之义为：于具足信心、戒律、多闻、布施、智慧之功德者，以彼彼之言辞赞叹之。
English
I should understand as before. Furthermore, when a Bodhisattva is in harmony with sentient beings, if another is completely entangled by the affliction of anger, one should not speak praise of them until their anger has subsided, let alone speak non-praise; one should not even scold them. If a dull person, not knowing the ways of the world, speaks and rejoices even about things that others do not speak about, what need is there to mention speaking and rejoicing about things that concern oneself? When others criticize, one should not become angry with them, but rather, out of compassion for them, criticism should cease, and one should act with subdued senses. One should not mock in the midst of many people, as it is a cause for criticism, nor should one be contemptuous or timid. One should not create regret, so as not to touch upon discomfort. One should not speak of the circumstances of punishment to someone who has already been punished and criticized, because of their shame. One should not show oneself to be superior in front of those who have little joy, as it is a cause for discouragement. One should also not be independent of others, as this will lead to becoming unfriendly and unfamiliar. One should not be overly dependent, as constant association will become an obstacle to the activities of others, and thus they will be displeased. One should also not be dependent at inappropriate times, but rather dependent at appropriate times; these three are for abandoning explanation and teaching. In front of others, one should not speak ill of their friends or praise their enemies, as this will cause displeasure. One should not trust those who are unfamiliar, as they may think differently. One should not constantly demand from others, and when giving to others, one should know the limit, as this will cause weariness, disbelief, mockery, withdrawal, unwillingness to give, resentment, and even if one gives, it will give rise to contempt. If invited to food and drink, one should not refuse, as this will not become an obstacle to thought. Furthermore, one should scold in accordance with the Dharma, and one should not cause displeasure by saying, "Are you reciting scriptures? Are you meditating? Or are you taking full ordination?" One should act in this way. At the beginning of each of these points, one should add the words, "A Bodhisattva who is in harmony with the minds of others is..." Furthermore, the meaning of truly entering is: one should praise those who possess the qualities of faith, discipline, learning, generosity, and wisdom with words appropriate to each of these qualities.
Tibetan
།ཚུལ་ཁྲིམས་དང་གཏོང་བ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ རྒྱུ་སྟེ་མངོན་མཐོའི་རྒྱུའོ། །ཤེས་རབ་ནི་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུའོ། །དེ་འདྲེན་པ་ནི་ཐོས་པའོ། །དད་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུའོ། །ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ངན་བྱེད་པ་ནི། ཉེས་པ་དང་འགལ་བ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་ལ་བསམ་པ་མ་འཁྲུགས་པ་དང་སྡང་བ་མེད་པས་ཚིག་གིས་སྨ་དབབ་པ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་བྱ་སྟེ་ཆད་པས་གཅོད་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཉེས་པ་ཆུང་འབྲིང་ལ་ནི་དེ་དང་གཞན་དག་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་བསམ་པས་སླར་དགུག་པའི་ཕྱིར་ཟླ་བ་གཅིག་གཉིས་སམ་ལོ་འགའ་ཙམ་རེ་ཞིག་བསྐྲད་པར་བྱའོ། །ཉེས་པ་ཆེན་པོ་ལ་ནི་དེ་དག་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས་དེ་དག་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་མང་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་གཞན་ལ་ཡང་ཕན་པར་འདོད་པས་ཕྱིན་ཆད་འགྲོགས་པ་དང་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་བྱ་བ་དང༌། ཇི་སྲིད་འཚོ་ཡི་བར་དུ་ཚུར་མི་དགུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྐྲད་དོ། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་རིགས་པར་དད་པས་བྱིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་དག་ལས་ཕྱག་ལ་ཚོགས་པ་བདག་གིར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཉེས་པ་ནི་བྱ་བའི་རིགས་པ་མི་བྱེད་པའོ། །འགལ་བ་ནི་བྱ་བའི་མི་རིགས་པ་བྱེད་པའོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་གཉིས་ལས། རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྐྲག་པར་བྱ་བ་ནི། ཚ་གྲང་གི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སྤྲུལ་ནས་མིར་གྱུར་པས་ཉེས་སྤྱོད་བསགས་པའི་འབྲས་བུ་མི་སྡུག་པ་འདི་ལ་ཁྱོད་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་སྐྱོ་བར་བྱས་ནས་ཉེས་སྤྱད་སྤོང་དུ་འཇུག་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ འཁོར་ཆེན་པོའི་ནང་ན་འདུག་པ་ལ་དྲི་བས་སྨ་དབབ་པས་ཚིག་མི་བཙུན་པར་བྱ་བར་འདོད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལག་ན་རྡོ་རྗེའམ། གནོད་སྦྱིན་ཁ་དོག་དཔའ་ཞིང་ལུས་དང་སྟོབས་ཆེ་བ་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་སྤྲུལ་ནས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པར་བྱེད་དེ། དེས་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེས་ཤིང་གུས་པར་གྱུར་པ་ན་དྲི་བ་ལེགས་པ་ཁོ་ནར་ལན་འདེབས་སུ་གཞུག་པ་དང་སོ་སོར་དྲིས་པ་ལན་བཏབ་བ་དེས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་འདུལ་བའོ། །འདི་ནི་འཁོར་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གནོད་པ་བྱ་བའི་བསམ་པས་མི་སྨྲ་བ་ལ་ཕྱིར་དྲིས་པའི་ལན་འདེབས་སུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྐྲག་པར་བྱས་ནས་དྲིས་པ་ལན་འདེབས་སུ་བཅུག་པ་ཡིན་པར་ཛི་ན་སུ་ཏྲ་སོགས་འཆད་དོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འདུན་པར་བྱ་བ་ནི། གཅིག
Chinese
戒律和布施是身体和受用圆满的 因，是增上生的因。智慧是决定胜的因。引导它们的是听闻。信心是进入这两者的因。对于误入歧途的作恶者，对于小、中、大三种过失和违犯，以不迷惑的意念和无有嗔恨之心，以言语进行小、中、大三种呵责，以惩罚进行制裁也与此相同。对于小、中过失，以对他们和其他人慈悲的意念，为了重新引导，暂时驱逐一两个月或几年。对于大过失，以对他们慈悲，不让他们积累更多的不善，并且希望对他人也有益，以后不再交往和受用，并且以终身不接纳的方式驱逐。不善是指以不合理的信心布施受用，以及与梵天平等行事等，从供养中将财物据为己有。其中，过失是不做应做之事。违犯是做不应做之事，这是学德光论师所说的。以神变调伏所化有情之事有两种：以神变使之恐惧的是，变化出寒热地狱的有情，变成人后积累恶行的不悦意果报，让他们观看，使之厌恶，从而让他们放弃恶行。有些有情在菩萨 大眷属中，想要以提问进行呵责，说不敬之语，就变化成菩萨金刚手，或者夜叉，颜色勇敢，身体和力量强大的任何一种形象，使之恐惧。当他们生起信心和恭敬时，只让他们回答好的问题，或者分别提问，回答问题，以此来调伏大多数人。这是在大的眷属中，为了不以伤害菩提心的想法说话，为了让他们回答提问，以神变使之恐惧，然后让他们回答提问，这是吉那苏扎等所说的。以神变使之欢喜的是：一。
English
Discipline and generosity are the cause of perfect body and enjoyment, Which is the cause of higher realms. Wisdom is the cause of definite goodness. What leads to them is hearing. Faith is the cause of entering both of them. For those who go astray and do evil, for the three types of faults and transgressions, small, medium, and large, with an unconfused mind and without hatred, give small, medium, and large rebukes with words, and punishment is also the same. For small and medium faults, with a compassionate mind towards them and others, expel them for a month or two or a few years in order to guide them back. For great faults, with compassion for them, so that they do not accumulate more non-virtue, and wishing to benefit others as well, do not associate with them or use their possessions in the future, and expel them in a way that they will not be accepted back for the rest of their lives. Non-virtue is giving and using with unreasonable faith, and acting equally with Brahma, etc., taking possession of the offerings for oneself. Among them, a fault is not doing what should be done. A transgression is doing what should not be done, as said by the teacher Yönten Ö. There are two ways to benefit sentient beings who are to be tamed by miracles: To frighten them by miracles is to transform the hell beings of heat and cold, and to show them the unpleasant results of accumulating evil deeds after becoming human, making them disgusted, and thus causing them to abandon evil deeds. Some sentient beings are in the Bodhisattva's In the great entourage, wanting to rebuke them by asking questions and saying disrespectful words, they transform into Bodhisattva Vajrapani, or Yaksha, with a brave color, and any form with a strong body and strength, making them afraid. When they develop faith and respect, they are only allowed to answer good questions, or they are asked questions separately and answer them, thereby taming most people. This is in the great entourage, in order not to speak with the intention of harming Bodhicitta, in order to make them answer questions, they are frightened by miracles, and then they are made to answer questions, as said by Jinasutra and others. To please by miracles is: one.