Tibetan
འདོར་བ་དང༌། ད་ལྟར་བ་ལ་མི་ཆགས་པ་ནི་ཁྱིམ་པའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་མེད་མི་རུང་མ་ཡིན་གྱི་རབ་བྱུང་ལ་ངེས་པར་དགོས་པས་སྤྱིར་འཁོར་བ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་སྔར་ལྟར་བློ་མ་བཟློག་ན་ལེགས་པར་བསྡམས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་དགོས་སོ། །དབེན་པ་ན་གནས་པར་དགའ་བ་ནི་ལུས་དབེན་པའི་གཅིག་པུ་ལ་དགའ་བ་དང་མང་པོའི་ནང་ན་གནས་ཀྱང་འདོད་པ་ལ་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱང་བསྲིངས་ཏེ་གནས་པའོ། །དེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་གྱི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚད་མེད་པ་གསར་དུ་སྒྲུབ་པ་དང་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པའོ། །འདིས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་ཙམ་ལ་ཆོག་ཤེས་བྱས་ནས་ཡོན་ཏན་གོང་མ་མི་འཚོལ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་བསྟན་ནོ། །ངག་དང་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི། འདུ་འཛིའི་ནང་ན་འདུག་པའི་ཚེ་ཡང་ངན་པའི་ཚིག་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གཏམ་མི་སྨྲ་ལ། དབེན་པ་ན་གནས་པའི་ཚེ་ནི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་ངན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྐྱེད་པར་ལེགས་པར་སྡོམ་པའོ། །བརྒྱ་ལ་བརྗེད་ངས་པས་བྱུང་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཉེས་དམིགས་ སུ་ལྟ་ཞིང་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་སྐྱེད་དོ། །དེ་རྒྱུན་དུ་བྱས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ངག་ཡིད་ངན་པ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པ་སྐྱེ་ཞིང་མི་བྱ་བའི་སེམས་ཀྱང་ཐོབ་ནས་འདོར་རོ། །འདོར་བ་ལ་གོམས་ན་སྔར་དེ་གཉིས་ལ་དགའ་བ་ཇི་ཙམ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟར་ཕྱིས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལ་མི་དགའ་བ་སྐྱེ་སྟེ་བློ་གཉིས་གོ་ས་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ། །དང་པོ་ནས་མི་འབྱུང་བ་ལ་འབད་པ་དང་བྱུང་ན་ཡང་ཇི་མི་སྙམ་པར་མི་འཇོག་པར་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་ཞིང་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་བསྐྱེད་པས་བློ་སྔ་ཕྱི་གནས་འཕོ་བ་འདི་ནི་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བཀག་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་བའི་མན་ངག་བླ་ན་མེད་པའོ། །རང་ལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པ་ནི། སར་ཆུད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་བསླབ་གཞི་བགྲང་ལས་འདས་པའི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། བསྐལ་པ་གྲངས་ལས་འདས་པར་སྤྱོད་པའམ་ཡུན་མི་ཐུང་བར་ཞུགས་པའི་ཡུན་རིང་བ་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་གཏོང་བ་གཞན་གྱིས་བྱ་མི་ནུས་པའི་བྱ་དཀའ་བ་དག་ཐོས་པ་ན་དེ་དག་ལ་འཇིགས་པ་དང་བག་ཚ་བ་དང༌། ངས་མི་ནུས་སྙམ་པ་ནི་བདག་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་སྟེ་དེ་འགོག་པའོ། །ཇི་ལྟར་འགོག་པ་ནི་དེ་དག་ཀྱང་མིར་
Chinese
舍弃和不执着于现在的事物，对于在家居士的戒律来说，不是非有不可，但对于出家人来说，是必须的，所以总的来说要思维轮回的过患，特别是要思维欲望的过患，如果不如以前那样转变心意，就不会成为善于守护戒律的人，对此必须要有定解。喜欢住在寂静处，是指喜欢身体寂静的独处，以及即使住在众人之中，也能远离对欲望的分别念等。而且，不认为仅仅有戒律就足够了，而是依靠戒律，为了新修生起菩萨的无量禅定，以及对已经生起的禅定获得自在而努力。这表明，如果仅仅满足于戒律清净，而不寻求更高的功德，戒律就不会圆满。语和分别念完全清净，是指即使住在喧嚣之中，也不说恶语和烦恼之语，住在寂静处时，对于欲望等恶分别念，一点也不生起，善加守护。即使百次因遗忘而犯错，也会立刻视为过患，生起强烈的后悔心。如果经常这样做，依靠它，恶语和恶念一生起，立刻生起正念，也能获得不做之心，从而舍弃。如果习惯于舍弃，那么以前对这两者生起多大的欢喜，后来就会对一切行为生起多大的不欢喜，两种心识就会转移位置。努力从一开始就不生起，即使生起了，也不置之不理，视为过患，生起强烈的后悔心，这种前后转变心意，阻止不应做之事，从而使戒律完全清净的无上窍诀。不轻视自己，是指听到已入道者们的三种戒律广大，学处无数不可思议，不是思辨的对境不可思议，以及在无数劫中行持或不短时间进入的长久，以及布施身体等他人不能做到的难行之事时，对这些产生恐惧和畏惧，认为我做不到，这就是轻视自己，要阻止它。如何阻止呢？那些也是人
English
Abandoning and not clinging to present things is not indispensable for the precepts of householders, but it is necessary for renunciants. Therefore, in general, one should contemplate the faults of samsara, and in particular, contemplate the faults of desire. If one does not change one's mind as before, one will not become someone who is good at guarding the precepts, and one must have certainty about this. To be happy to dwell in solitude means to be happy in the solitude of the body, and even when dwelling among many, to dwell far away from thoughts of desire and so on. Moreover, one does not think that just having precepts is enough, but relies on them to strive to newly generate the immeasurable samadhi of a Bodhisattva, and to gain mastery over the samadhi that has already arisen. This shows that if one is content with just having pure precepts and does not seek higher qualities, the precepts will not become perfect. Completely purifying speech and thoughts means that even when living in the midst of noise, one does not speak evil words or words of affliction, and when living in solitude, one does not generate even a little bit of evil thoughts such as desire, but guards them well. Even if one makes a mistake a hundred times due to forgetfulness, one will immediately regard it as a fault and generate strong regret. If one does this regularly, then relying on it, as soon as evil speech and evil thoughts arise, mindfulness will arise immediately, and one will also gain the mind of not doing, and thus abandon them. If one becomes accustomed to abandoning, then as much joy as one used to have for these two, one will later have that much dislike for all actions, and the two minds will shift positions. Striving not to arise from the beginning, and even if they do arise, not ignoring them, but regarding them as faults and generating strong regret, this shifting of the mind before and after, preventing what should not be done, is the supreme instruction for making the precepts completely pure. Not despising oneself means that when hearing about the three precepts of those who have entered the path being vast and extensive, the objects of learning being countless and inconceivable, not being the object of speculation and being inconceivable, and practicing for countless eons or entering for a long time without being short, and giving up the body and so on, which are difficult things that others cannot do, one feels fear and trepidation towards these, and thinks that I cannot do it, this is despising oneself, and one must prevent it. How to prevent it? Those are also people.
Tibetan
གྱུར་པས་རིམ་གྱིས་བསླབས་པས་བསླབ་པ་དེ་དག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་དང་པོ་ནས་ད་ལྟར་ནུས་པ་མིན་ནོ། །བདག་གིས་ཀྱང་རིམ་གྱིས་སློབ་པའི་བརྩོན་པ་མ་བཏང་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་དག་འཐོབ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ན་བསླབ་ གཞི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེ་དག་མཉན་ནས་དེ་འདྲ་བ་སུས་སློབ་པར་ནུས་ཞེས་ཡལ་བར་འདོར་བ་དང་ཡང་བྱང་སེམས་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་གྱི་བདག་གི་མིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོར་ན་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་རྒྱས་པའི་གེགས་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་སྔར་བཤད་བ་ལྟར་ཞུམ་པ་བཀག་ནས་དངོས་སུ་འཇུག་པར་ནུས་པ་ལ་འབད་པ་དྲག་པོས་འཇུག་ཅིང༌། རེ་ཞིག་མི་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱང་བདག་གིས་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སློབ་པ་ནམ་འོང་ན་སྙམ་དུ་སྤྲོ་བ་མང་དུ་བསྒོམ་པ་དང༌། དེའི་རྒྱུར་གསག་སྦྱང་ལ་འབད་ཅིང་སྨོན་ལམ་རླབས་ཆེན་པོ་བྱ་དགོས་སོ། །ངེས་པ་ནི། རང་གི་ཉེས་པ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་ཀྱི་ཕ་རོལ་གྱི་ཉེས་པ་ལ་མི་རྟོག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་མི་བསྐྱེད་པའོ། །འོ་ན་ཕ་རོལ་གྱི་ཉེས་པ་དེ་ལྟར་འཇོག་གམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེད་ན་འདི་ནི་གང་ཟག་འདིའི་ཉེས་པ་མིན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱུང་བའོ་ཞེས་མ་རུངས་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་རྣམས་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་དང་ཁོང་ཁྲོ་མི་སྐྱེད་པར་ཤས་ཆེར་བརྩེ་བ་སྐྱེད་ཅིང་དེར་མ་ཟད་བྱེད་འདོད་བསྐྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཅི་ནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་མི་འགྱུར་བར་དེ་དང་ཕྲལ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་བཤེས་གཉེན་བྱེད་འདོད་པའོ། །བཟོད་པ་ནི། གཞན་གྱི་ལག་པ་དང་བོང་བ་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པས་བསྣུན་པ་ཡང་སེམས་ཀྱིས་སྡང་བ་ཡང་མི་བྱེད་ན་ཞེ་གཅོད་པའི་སྡིག་པ་ཅན་གྱི་ ཚིག་འབྱིན་པའམ་རྡེག་པར་ལྟ་ག་ལ་བྱེད། དེས་ན་རིམ་པ་ལྟར་ཡིད་ངག་ལུས་གསུམ་དག་པའོ། །དེ་ལྟར་གནོད་པ་ཆེན་པོ་ཡང་བཟོད་ན་ཕན་པ་མེད་པར་ཕ་རོལ་ལ་སྤྱོ་བ་དང་ཚིག་གིས་གཤེ་ཞིང་ཁྲོ་བ་དང་སྡོད་ཅིག་ཅེས་དམ་འཆལ་ཞིང་དེ་འདྲ་བའི་གནོད་པས་སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་གྱུར་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་པར་བཟོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས་ས་མུ་དྲ་མེ་གྷས་བྱས་ཟེར་བའི་འགྲེལ་པར་འབྱུང་ངོ༌། །གཞུང་དུ་ནི་སྤྱོ་བའམ་ཁྲོ་བའམ་བརྒྱད་བཀག་གིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བའི་གནོད་པ་ཆུང་ངུ་དག་གིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བསྣུན་པའི་ལན་དུ་སྡང་བ་ཙམ་ཡང་མི་སྐྱེད་ན་དེ་དག་གིས་
Chinese
因为转变的缘故，通过逐渐学习，才具备了那些学处，不是一开始就具备能力的。我也要是不放弃逐渐学习的精进，一定能获得那些，这样生起欢喜。因此，听闻了无数的学处后，觉得这样谁能学啊而放弃，或者觉得是其他菩萨的，不是我的而放弃，这是增长种姓能力的大障碍，所以像之前说的那样，阻止沮丧，以猛烈的精进投入到实际能投入的事情中。暂时不能做到的，也要多观想我什么时候才能学到这样的学处啊，并且为了那个原因，努力积累和净除，必须要做广大的发愿。坚定的是：观察自己的过失，不观察他人的过失，不生起痛苦。那么，他人的过失就这样放着吗？不是的，要缘着烦恼的法性生起慈悲。怎么生起呢？这并不是这个人的过失，而是被烦恼的力量不由自主地产生的，这样对于不驯顺和破戒的人，不从各方面生起厌烦和愤怒，而是更多地生起爱，不仅如此，还要生起想帮助他们的意愿，像这样无论如何也要让他们生起菩提心，不被烦恼所控制，与烦恼分离，获得无上的菩提，这样生起想做善知识的意愿。安忍是：别人用手、棍棒和武器等击打，心里也不生起憎恨，更何况是说出断人命根的罪恶之语或者殴打呢？因此，依次是意、语、身三者清净。像这样，即使是很大的损害也能忍受，那么无益地斥责他人，用语言辱骂，发怒，或者说住口等违背誓言，以及像那样由损害转为内心的痛苦，即使是稍微一点也不做，更何况是安忍呢？这是萨穆扎·梅嘎所著的注释中说的。经文中说的是：更何况是斥责或者发怒或者因八种禁制而转为痛苦的小损害呢？如果对于击打的还击连憎恨都不生起，那么对于那些呢？
English
Because of the transformation, one gradually learns and becomes endowed with those trainings; it is not that one has the ability from the beginning. If I do not give up the effort to learn gradually, I will surely attain those, thus generating joy. Therefore, after hearing countless trainings, abandoning them thinking, "Who can learn such things?" or abandoning them thinking, "These are for other Bodhisattvas, not for me," this is a great obstacle to the growth of the potential of the lineage. Therefore, as mentioned before, preventing discouragement, one should engage with strong effort in what one can actually engage in. For those things that one cannot do for the time being, one should contemplate extensively, "When will I be able to learn such trainings?" And for that reason, one must strive to accumulate merit and purify obscurations, and one must make great aspirations. Certainty is: contemplating one's own faults, not contemplating the faults of others, and not generating suffering. Then, are the faults of others left as they are? No, one should generate compassion by focusing on the nature of afflictions. How does one generate it? This is not the fault of this person, but it arises involuntarily due to the power of afflictions. Thus, towards the unruly and those who break vows, one should not generate aversion and anger from all aspects, but rather generate more love, and not only that, but also generate the desire to help them. Like this, one should generate the desire to help them, thinking, "In any way, may they generate Bodhicitta, not be controlled by afflictions, be separated from afflictions, and attain unsurpassed Bodhi," thus generating the desire to be a spiritual friend. Patience is: even if others strike with hands, sticks, weapons, etc., one does not generate hatred in one's mind, let alone utter sinful words that cut off life or strike. Therefore, in order, the three—mind, speech, and body—are purified. Like this, if one can endure even great harm, then what need is there to mention patience when one does not do even a little of what is unhelpful, such as scolding others, verbally abusing them, getting angry, or saying "Shut up!" which violates vows, and such harm that turns into mental suffering? This is what is said in the commentary by Samudra Megha. In the scriptures, it says: What need is there to mention small harms that turn into suffering due to scolding, anger, or the eight prohibitions? If one does not generate even hatred in response to being struck, then what about those?