Tibetan
ཐེག་ཆེན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་བཞིན་དུ་བསམ་ཞིང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཞིང་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་ཆེན་པ་ནི་སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་ལ་ཉི་འོད་དང་ལྡན་པར་བཏགས་པ་དང་འདྲ་བར་མིང་ཙམ་པའོ། །ཞེས་ནག་པོ་པས་བཤད་པ་དང༌། བྱམས་པའི་སེམས་ནི་སེམས་ཅན་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་སྟེ་དེ་ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་ཤཱནྟི་པས་བཤད་པ་གཉིས་དོན་འདྲ་བས་དེའི་བཟློག་ཕྱོགས་ནི་བྱམས་པའི་སེམས་སྤོང་བའོ། །སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མི་ནུས་པར་འདུག་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་བཏང་ན་ནི་སེམས་བསྐྱེད་གཏོང་བས་འོག་མ་དང་ཁྱད་མེད་དུ་འགྱུར་ རོ། །དེས་ན་དེ་བཏང་ཚུལ་ནི་སེམས་ཅན་དེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེས་པ་དང་དེ་ལ་སྒོས་སུ་བྱམས་པའི་སེམས་མ་བསྐྱེད་པ་དང་བདེ་བ་དང་མ་ཕྲད་ན་སྙམ་པ་རྣམས་ལས་གང་ཡིན་སྙམ་ན། དམར་པོའི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བྱམས་པའི་སེམས། །ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང༌། །རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། བྱམས་སེམས་མེད་པར་སེམས་ཅན་སྤངས། ཞེས་བྱམས་པའི་སེམས་དོར་བ་ལ་གསུངས་པས་བདེ་བ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱའོ། །བྱམས་པ་སྤོང་མི་སྤོང་ནི་བྱམས་པའི་སེམས་དོར་མ་དོར་ལ་རྒྱུད་དེ་དག་ལས་གསུངས་པས་འགྲེལ་པ་བདུད་རྩི་ཟླ་བ་དང་ལཀྵ່་ཀ་རས་སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་མཐུ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཡལ་བར་འདོར་བ་ལ་འཆད་བ་སོགས་དོན་དུ་མི་སྣང་ངོ༌། །འདི་བྱམས་པ་དོར་བའི་རྩ་ལྟུང་དུ་གཞུང་འདིར་གསུངས་པ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་ཁུངས་དེ་དག་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ལ་དམིགས་ནས་འདི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བྱམས་པ་བཏང་བ་ནི་རྩ་ལྟུང་བཞི་པ་ཡིན་པར་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །འདི་དག་ནག་ཏུ་གྲུབ་མཐའ་ལ་སྨོད་པའི་འོག་ཏུ་འབྱུང་བ་ལྟར་ནག་པོ་པས་ཀྱང་བཤད་ཅིང་ཤཱནྟི་པས་ནི་འདི་དང་གོ་རིམས་མཐུན་པར་བཤད་དོ། །རྩ་ལྟུང་ལྔ་པ་བཤད་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དེ་སྤོང་བ་ནི་ལྔ་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་ཡུལ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དམ་འཆའ་བ་སྟེ། དེ་ནི་སྡོང་པོ་བཀོད་ པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི
Chinese
大乘行者應視一切眾生如獨子，且任何時候都不應捨棄（眾生），因為遠離眾生之田的大乘行者，就像螢火蟲被冠以擁有陽光之名一般，僅僅是徒有虛名。黑行者如是說。慈愛之心是指希望為眾生成辦無上利益安樂，故任何時候都不應捨棄。寂天菩薩如是說。二者意義相同，故其反面即是捨棄慈愛之心。若以認為無力為眾生成辦利益安樂等方式捨棄慈愛之心，則與捨棄菩提心無異。 因此，若問捨棄慈愛之心的方式是什麼，是生某眾生氣憤之心，還是未對其特別生起慈愛之心，還是希望其不遇安樂等？《紅續》中說：「對一切眾生之慈心，任何時候皆不應捨。」《金剛心莊嚴》中也說：「無慈心而捨眾生。」故（捨棄慈愛之心）是指生起希望（眾生）不遇安樂之心。是否捨棄慈愛之心，是依據是否捨棄慈愛之心，在那些續部中已作闡述，因此《甘露月》釋和拉剎嘎惹（Lakshakara）等將其解釋為明明有能力解除痛苦眾生的痛苦，卻任其消失等，似乎沒有意義。此處如本論典所說，是捨棄慈愛之心的根本墮，如前述的那些出處中也同樣如此宣說。因此，如果針對任何一個眾生，生起希望「此（眾生）遠離一切安樂」之心，從而捨棄慈愛之心，這就是諸佛所說的第四條根本墮。這些如同黑行者在詆毀宗派之下所說，寂天菩薩也以與此相同的順序宣說。宣說第五條根本墮：「佛法之根本菩提心，捨棄此心即第五。」。此處分為二，其中所緣境是：菩提心是指發誓為了眾生的利益而證得佛果。如《華嚴經》中說：「善男子，菩提心是一切佛法之種子。」如同所說，佛陀的功德
English
A Mahayana practitioner should regard all sentient beings as their only child and should never abandon them at any time. A Mahayana practitioner who is separated from the field of sentient beings is like a firefly being given the name of possessing sunlight, merely a name. This is what the Black One said. Loving-kindness is the wish to accomplish the supreme benefit and happiness for sentient beings, so it should never be abandoned. This is what Shantipa said. The two have the same meaning, so the opposite of that is abandoning loving-kindness. If one abandons loving-kindness by thinking that one is unable to accomplish benefit and happiness for sentient beings, etc., then it becomes no different from abandoning bodhicitta. Therefore, if one asks what is the way to abandon it, is it to become angry with that sentient being, or not to generate loving-kindness specifically for them, or to wish that they do not encounter happiness, etc.? The Red Tantra says: "The mind of loving-kindness for all sentient beings, should never be abandoned." Also, the Vajra Heart Ornament says: "Without loving-kindness, one abandons sentient beings." Therefore, (abandoning loving-kindness) refers to generating the thought of wishing (sentient beings) not to encounter happiness. Whether or not to abandon loving-kindness is based on whether or not to abandon the mind of loving-kindness, which has been explained in those tantras, so the commentary Amrita Moon and Lakshakara, etc., explain it as clearly having the power to relieve the suffering of suffering sentient beings, but letting it disappear, etc., seems meaningless. As this treatise says, this is the root downfall of abandoning loving-kindness, and it is also stated in the same way in the aforementioned sources. Therefore, if one focuses on any sentient being and generates the thought of wishing "this (sentient being) is separated from all happiness," and thus abandons loving-kindness, this is the fourth root downfall spoken by the Buddhas. These are spoken by the Black One as they appear under the criticism of tenets, and Shantipa also speaks of them in the same order. Explaining the fifth root downfall: "The root of Dharma is bodhicitta, abandoning it is the fifth.". Here it is divided into two, of which the object is: Bodhicitta is the vow to attain Buddhahood for the benefit of sentient beings. As the Flower Ornament Sutra says: "Good son, the mind of bodhicitta is like the seed of all the Buddhadharmas." As it is said, the qualities of the Buddha
Tibetan
་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བའོ། །ཤཱནྟི་པས་གཞན་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་བཅས་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་གསུངས་པ་ནི་འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་ལས་འདོན་པའི་ཕྱིར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་དམ་འཆའ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་གཞན་ཡང་མཚོན་པས་ནག་པོ་པའི་བཞེད་པ་ལྟར་སྨོས་སེམས་ལ་བྱའོ། །འདི་དང་བྱམས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ནག་པོ་པས་བྱམས་པ་ནི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དེ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་དངོས་གཞི་ལ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་ནི། བདག་གིས་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སྙམ་ནས་སྨོན་སེམས་དེ་སྤོང་བ་ན་རྩ་ལྟུང་ལྔ་པ་ཡིན་ནོ། །ནག་པོ་པས་སེམས་དེ་དང་པོར་དམ་བཅས་པ་ལས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་མི་གཏོར་བའི་དོན་དུ་བཤད་བས་སྤངས་པའི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་རྩ་ལྟུང་གི་འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་ནས་ཀུན་ད་ལྟ་བུ་གཏོང་བ་ལ་ཡང་བཤད་པ་ནི་དུས་འཁོར་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ལྟུང་བའི་མིང་འདོགས་ཀྱང་གུར་མ་གཏོགས་པ་སྔར་བསྟན་པའི་ཁུངས་རྣམས་དང་འདྲའོ། །འདི་ནི་དོར་བ་ཙམ་གྱིས་རྩ་ལྟུང་དུ་འགྲོ་བས་ཡན་ལག་གཞན་མ་ཚང་ཡང་ཕམ་པའོ། །རྩ་ལྟུང་དྲུག་པ་བཤད་པ་ནི། རང་ངམ་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ། །ཆོས་ལ་སྨོད་པ་དྲུག་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས་ལས་ཡུལ་ནི། ནག་པོ་པས་རང་ནི་སངས་རྒྱས་བ་དང་གཞན་ནི་མུ་ སྟེགས་ཅན་དང་ཆོས་ནི་མངོན་པར་མཐོ་བའི་ལམ་ལ་བྱས་ནས། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སྨང་བྱས་ན། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིང་བའི་རྒྱུ། ཞེས་འདྲེན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མུ་སྟེགས་ལ་སྐྱོན་གདགས་འདོད་ཀྱིས་སྨད་ན་ཉེས་པ་འབྱུང་ཡང་འདིར་རྩ་ལྟུང་གིས་ཡུལ་སྟོན་པས་མི་བདེའོ། །དེས་ན་རྩ་ལྟུང་བཀའ་འགྲེལ་ལས། རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་གསང་སྔགས་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་བྱའོ། །ངམ་ཞེས་པ་ནི་སྨོད་པའི་ཡུལ་ལ་གང་རུང་ཞིག་གིས་ཆོག་པར་སྟོན་པའོ། །མན་སྙེ་དང་སྡོམ་འབྱུང་གི་འགྲེལ་པ་དང་བསྟན་པའི་ནོར་ཐམས་ཅད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་དང་འདུས་པའི་རྒྱན་དུ་ཡང་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་སྨོད་པ་ཞེས་པའི་མིང་འདོགས་མཛད་པའི་དགོངས་པ་ཡང་འདི་དང་འདྲའོ། །དམར་ནག་གི་རྒྱུད་དང་འདི་གཉིས་དོན་འདྲ་ལ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་ལས། བདག་གཞན་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨོད་བྱེད། ཅེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །གུར་ལས། གཞན་གྱི་ཆོས་ནི་སུན་མེ་འབྱིན། ཞེས་འབྱུང་བས་ཆ་གཅིག་བསྟན་པ་འདྲའོ། །དེ་ལ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱས་
Chinese
是所有佛法的根本。寂天菩萨说，希望他人远离痛苦及其根源的慈悲心是菩提心，这是为了将众生从痛苦中解脱出来而发誓成佛的一个方面，也代表了另一方面，因此应将其视为黑行派的观点。关于此与慈爱的区别，黑行派说慈爱是先行的，而菩提心是先行之事的实际内容。那么，做了什么行为会导致堕落呢？如果认为自己无法为了无量众生的利益而成就菩提，从而舍弃了那个愿菩提心，那就是第五条根本堕落。黑行派说，那个心最初发誓后，为了不退失，就是不破坏的意思，所以舍弃的意思就是那样。关于这一点，一些根本堕落的注释中也说要像昆达一样舍弃，这将在时轮的章节中讲述。堕落的命名也与古汝（Guhya）以外的先前所示的来源相同。这仅仅是舍弃就会成为根本堕落，即使其他支分不完整，也是失败。接下来讲述第六条根本堕落：自己或他人的宗派，诋毁佛法是第六条。关于这一点，在两者中，境是：黑行派认为自己是佛，他人是外道，佛法是增上生的道。如果诋毁外道，则引用说：远离一切智者的因。然而，如果想要指出外道的过失而诋毁，虽然会有过错，但这里根本堕落指出了境，所以不太合适。因此，根本堕落的经论中说：自己的宗派是密咒，他人的宗派是波罗蜜多乘，应如是解释。或者说，是指在诋毁的境上，任何一个都可以。曼涅（ManNye）和律源（DomJoung）的注释，以及《一切教法的宝藏》的修法和《集经庄严》中，也使用了诋毁三乘的名称，其意图也与此相同。红黑续部和这两者的意义相同。《金刚心庄严》中明确地说：诋毁自他宗派。古汝（Guhya）中说：摧毁他人的佛法。因此，这似乎只显示了一部分。那么，做了什么行为
English
It is the root of all Dharmas. Shantideva said that compassion, which wishes others to be free from suffering and its causes, is the mind of enlightenment, which is one aspect of vowing to attain Buddhahood in order to liberate beings from suffering, and also represents the other aspect, so it should be regarded as the view of the Black Practitioner. Regarding the difference between this and loving-kindness, the Black Practitioner said that loving-kindness is preliminary, and the mind of enlightenment is the actual content of what has gone before. So, what actions cause a downfall? If one thinks that one cannot achieve enlightenment for the sake of limitless sentient beings, and thus abandons that aspiration bodhicitta, that is the fifth root downfall. The Black Practitioner said that that mind, after initially vowing, in order not to degenerate, means not to destroy, so the meaning of abandoning is like that. Regarding this, some commentaries on the root downfalls also say that abandoning is like Kunda, which will be discussed in the Kalachakra chapter. The naming of the downfalls is also the same as the previously indicated sources, except for Guhya. This, merely by abandoning, becomes a root downfall, and even if other limbs are not complete, it is a defeat. Next, the sixth root downfall is explained: "One's own or another's tenets, reviling the Dharma is the sixth." Regarding this, in the two, the object is: the Black Practitioner considers oneself to be a Buddha, others to be non-Buddhists, and the Dharma to be the path of higher rebirth. If one reviles non-Buddhists, it is quoted as saying: "The cause of being far from the All-Knowing One." However, if one wants to point out the faults of non-Buddhists and reviles them, although there will be faults, here the root downfall points out the object, so it is not appropriate. Therefore, the root downfall scriptures and commentaries say: "One's own tenets are mantra, and another's tenets are the Paramita Vehicle," it should be explained as such. The word "or" indicates that any one of the objects of revilement is sufficient. The commentaries of ManNye and DomJoung, as well as the sadhana of "The Treasure of All Teachings" and the "Adornment of the Compendium," also use the name of reviling the Three Vehicles, and their intention is the same as this. The Red and Black Tantras and these two have the same meaning. The "Vajra Heart Ornament" clearly says: "Reviling one's own and others' tenets." Guhya says: "Destroying others' Dharma." Therefore, this seems to show only a part. So, what actions