Tibetan
སུང་ཐུགས་དང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་བལྟ་བར་བྱ་བའི་སློབ་དཔོན་ནི་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་སློབ་དཔོན་ནོ། །དེ་ནི་སྦྱིན་མིན་ཏེ་སྦྱིན་པར་དཀའ་བའི་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་རང་གི་ སྲོག་ཡོན་དུ་ཕུལ་བས་ཀྱང་མཉེས་པར་བྱ་དགོས་ན་ཕྱིའི་ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བ་སྟེ་མི་རྟག་པའི་ཟང་ཟིང་གི་རྫས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ་བ་སྨོས་ཅི་ཞིག་དགོས། དེ་ལྟར་ཡང་སཾ་བུ་ཊའི་བརྟག་པ་གཉིས་པའི་རབ་བྱེད་དང་པོ་ལས། རང་གི་ཆུང་མ་བུ་མོ་དང༌། །བྲན་ཕོ་བྲན་མོ་སྲིང་མོ་ཉིད། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། །བདག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །བློ་དང་ལྡན་པས་བླ་མར་དབུལ། །དེ་རིང་ཚུན་ཆད་བདག་བྲན་དུ། །ཁྱོད་ལ་བདག་ནི་འབུལ་ལགས་ཞེས། །དེ་ལྟར་ཞུ་བ་བྱས་གྱུར་པས། ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་རང་ཉིད་བྲན་དུ་དབུལ་བ་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། གང་ཕྱིར་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ནི། །གྲངས་མེད་པར་ཡང་རྙེད་དཀའ་བའི། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་བརྩོན་ལྡན་ལ། །ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད། ཅེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གྲངས་མེད་པས་ཀྱང་རྙེད་པར་དཀའ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་འདིར་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཉེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །སུ་ལ་ཞེ་ན། བརྩོན་འགྲུས་དང་རྩོལ་བ་ཤིན་ཏུ་འབར་བ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་མཆོག་རྣམས་ལ་སྟེར་བར་བྱེད་དེ་བརྩོན་པ་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་པར་མ་གྱུར་པ་ནི་སློབ་མ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པའོ། །ཀྱང་ཞེས་པས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཚེ་འདི་ལ་སྟེར་པར་མ་ཟད་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང༌། །རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། །མི་ཟད་དེ་ཉིད་འདོད་པ་ཡིས། །ཅུང་ཟད་ཡིད་འོང་གང་དང་གང་། །ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་གྱུར་པ་ཉིད། །དེ་དང་དེ་ནི་བླ་མར་དབུལ། །དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། །རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། །ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ་དེ་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱའོ། །རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་མི་ཟད་པའི་དགེ་བ་དང་བསྲུང་བའི་དོན་སྡོམ་པ་ལ་གནས་ཤིང་མི་གཡོ་བ་ལ་ཤཱནྟི་པས་བཤད་དོ། །རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་བྱས་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡོན་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་ཚོགས་བསག་པའི་ཞིང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཞེས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མཆོད་པའི་མཆོད་པས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱ་བ་སྡུད་དེ་མདོར་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མཎྜལ་དང་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཟང་ཟིང་གི་གཏོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུན་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ། །རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱི་ལེའུ་བཞི་པ་ལས་ཀྱང༌། བློ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ཡིས། །ཅི་སྟེ་བདེ་བ་ཀུན་འདོད་ན། །དད་མོས་སེམས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱ། །ཡིད་ལ་གང་བསམས་མ་ཕུལ་ལམ། །ཁས་བླངས་དེ་ནི་མ་ཕུལ་ན། །ཡི་དྭགས་དམྱལ་བ་རྣམ་གཉིས་སུ། །ངེས་པར་ སྐྱེ་སྟེ་བརླག་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་ཟད་པའི་དེ་ཉིད་ནི་གང་ཐོབ་ན་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་པར་ཟད་པ་མེད་པའི་གོ་འཕང་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་འདོད་པའི་སློབ་མ་ཡིས་རང་ལ་ཆེས་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཅུང་ཟད་ནས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་བར་གྱི་ཡོན་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་རྣམས་བླ་མ་ལ་དབུལ་ཞིང་བླ་མས་ཀྱང་སློབ་མའི་སྲེད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་བླང་པར་བྱ་སྟེ། སཾ་པུ་ཊའི་བརྟག་པ་གཉིས་པའི་རབ་བྱེད་དང་པོ་ལས། གང་དང་གང་ཞིག་སྡུག་པའི་རྫས། །རེ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །དེ་དང་དེ་ཉིད་བླ་མར་དབུལ། །བླ་མའང་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་ནི། །སློབ་མའི་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པས་གཟུང༌། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་བླ་མ་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་བྱིན་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་དང་འདྲ་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་འགྱུར་ལ་ཚོགས་མང་དུ་བསགས་པ་དེ་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་འཐོབ་ན་དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས། འདིས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་བས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་ལ་དེ་ཡང་ཚོགས་མང་དུ་གསོག་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་ཚོགས་ཀྱང་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཚོགས་གསོག་པའི་ཞིང་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རིམ་ལྔའི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ལས་ཀྱང༌། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་ནས། །བླ་མ་ལ་མཆོད་ ཡང་དག་བརྩམ། །དེ་མཉེས་པས་ནི་ཀུན་མཁྱེན་པའི། །ཡེ་ཤེས་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །བླ་མེད་བྱེད་པ
Chinese
应当视为与上师意无二无别的上师，是自己的誓言上师。这并非普通的布施，而是要以布施难以布施的儿子、妻子以及自己的性命来令上师欢喜，那么对于外在的享用，即动摇不定的、无常的琐碎之物，更不用说用它们来令上师欢喜了。如同《桑布扎》第二品的第一节中所说：“自己的妻子、女儿，男仆、女仆、姐妹，顶礼之后应当布施，以我的一切事物，有智慧者应供养上师，从今天起我为奴仆，我将自己献给您。”这样请求之后。第三，那么，为什么要以将自己作为奴仆来供养才能令上师欢喜呢？因为经中说：“因为百千劫，无数亦难得，佛陀自身亦，于勤奋者施，此生即能赐。”意思是说，因为他人以百千劫无数也难以获得的佛陀果位，在此金刚乘中，今生就能赐予，因此应当如此令上师欢喜。赐予谁呢？赐予那些精进和努力极其炽盛的殊胜调伏对象，没有精进则无法成佛，这是弟子自己的过失。 “也”字的意思是，不仅是共同的成就，也赐予此生的成就。第四， “恒常守护自誓言，恒常供养如来佛，恒常亦供养上师，此乃等同一切佛。无尽彼之欲求故，稍微悦意任何物，极其超胜转变者，彼与彼者供上师。彼施一切诸佛陀，恒常施与即成办，彼施乃是福德聚，聚中成就胜中胜。” 自己的本尊身语意的瑜伽是誓言，应当恒常守护。 “恒常”的意思是无尽的善，守护的意义在于安住于律仪且不动摇，寂天菩萨如是说。恒常对金刚萨埵等如来佛众作
English
The teacher who should be regarded as inseparable from the guru's mind is one's own samaya teacher. This is not ordinary giving, but one must please the guru by offering sons, wives, and one's own life, which are difficult to give. Then, what need is there to say about pleasing the guru with external enjoyments, that is, fluctuating, impermanent, and trivial things? As it says in the first section of the second chapter of the Samputa, "One's own wife, daughter, male servant, female servant, and sister, after prostrating, should be given as offerings. With all my possessions, the wise should offer to the guru. From this day forward, I am a servant, I offer myself to you." After making such a request. Third, then, why is it necessary to please the guru even by offering oneself as a servant? Because it says in the sutra, "Because hundreds of thousands of eons, even countless, are difficult to obtain, the Buddha himself also bestows upon the diligent, in this very life." The meaning is that because the Buddhahood, which is difficult for others to obtain even with countless hundreds of thousands of eons, can be bestowed in this Vajrayana in this very life, therefore one should please the guru in this way. To whom is it given? It is given to those excellent beings to be tamed who possess extremely blazing diligence and effort. Not becoming enlightened without diligence is the disciple's own fault. The word "also" means that not only are common accomplishments bestowed, but also the accomplishments of this life. Fourth, "Always guard your own samaya, always worship the Tathagatas, always offer to the guru as well, this is equal to all Buddhas. Because of the desire for that which is inexhaustible, whatever is slightly pleasing, whatever is extremely superior and transformed, that and that offer to the guru. Giving that to all the Buddhas, constantly giving is accomplished, that giving is a collection of merit, from the collection, the supreme among accomplishments arises." One's own deity's body, speech, and mind yoga is the samaya, and it should be constantly guarded. The meaning of "constantly" is inexhaustible virtue, and the meaning of guarding is to abide in the precepts and not waver, as Shantideva said. Constantly making offerings to the Tathagata assembly such as Vajrasattva
Chinese
为了成办此事，以外内供品遍布虚空而作供养。同样，应恒常供养上师，因为这是积聚资粮之田，与诸佛无异。又，以“又”字总摄以供养如来之供养亦应供养，总之如前所说，应以曼荼罗及一切内外供品与财物布施恒常供养。《金刚心要庄严》第四品中也说：“具慧金刚弟子者，若欲一切诸安乐，以信敬心而供养，心中所思未曾献，所立誓言若未献，饿鬼地狱二者中，决定 生而遭毁灭。”如是说。不尽之彼性，即是获得如虚空般无尽之果位法身。欲得此果之弟子，应将自心中最悦意之物，从少至极殊胜之间的一切供品，皆供养上师，而上师亦应为遣除弟子之贪执而受取。于《桑布扎》第二观察之第一品中说：“何者何者可爱物，以无希求之心而，彼者彼者供上师，上师亦具悲心故，为遣弟子之执着，以饶益彼之意而取。”如是说。如是行之利益是，恒常供养彼上师，则与恒常供养一切诸佛相同，能圆满福德资粮，从积聚众多资粮中，速能获得殊胜成就佛果，何况其他成就。此谓成就修行者之成就，非从无因与不顺之因所生，故依赖随顺之因，而此即是积聚众多资粮，且资粮亦依于上师而易于圆满，故金刚上师即是积聚资粮之殊胜田。于《次第五之自加持次第》中也说：“一切供品皆舍弃，于上师作供养，真实而作，彼令喜悦故，能获得一切智之，殊胜智慧，无上作者
English
In order to accomplish this, one should make offerings, filling the sky with outer and inner offerings. Similarly, one should always offer gifts to the guru, because this is a field for accumulating merit, no different from all the Buddhas. Furthermore, the word "also" includes the offerings to the Tathagatas, which should also be offered. In short, as mentioned before, one should constantly make offerings with mandalas, all outer and inner offerings, and material gifts. In the fourth chapter of the Vajra Heart Ornament, it is also said: "The wise vajra disciple, if he desires all happiness, should offer with faith and devotion. If he does not offer what he has in mind, and if he does not offer what he has vowed, he will surely be born in the two realms of hungry ghosts and hell, and will be destroyed." It is said. The inexhaustible Suchness is the Dharmakaya, the state of inexhaustibility as long as space exists. The disciple who desires this should offer the guru whatever offerings he finds most pleasing, from the smallest to the most excellent. The guru should also accept them in order to dispel the disciple's attachment. In the first chapter of the second examination of the Samputa, it is said: "Whatever is a beautiful object, with a mind without desire, that and that should be offered to the guru. The guru also has compassion, in order to dispel the disciple's attachment, he takes it with the intention of benefiting him." It is said. The benefit of doing so is that constantly giving to that guru is the same as constantly giving to all the Buddhas, and one will perfect the accumulation of merit. From accumulating a great deal of merit, one will quickly attain the supreme accomplishment of Buddhahood, let alone other accomplishments. This means that the accomplishment of a practitioner does not arise from causelessness or unfavorable causes, so it depends on favorable causes, and that is the accumulation of a great deal of merit. Moreover, merit is easily perfected by relying on the guru, so the vajra master himself is shown to be the supreme field for accumulating merit. In the Order of Blessing the Self in the Five Stages, it is also said: "Having completely abandoned all offerings, make offerings to the guru, truly make them. By pleasing him, one will obtain the supreme wisdom of omniscience, the unsurpassed doer."