Tibetan
་མོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆོས་སུ་སྒྲོགས་པས་རྒྱལ་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་བཀའ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའོ་ཞེས། དྲན་པ་ཉེ་བར་མ་བཞག་པའི་ཀུན་སློང་གིས་རྒྱུད་འབུམ་རིན་པོ་ཆེ་བཀའ་འགྱུར་དོ་འཚལ་གྱི་དབུས་ན་བཞུགས་སུ་མ་འཚལ། བཟུགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་གྲངས་པ་ངན་པས་དབྱེན་བཅོས་ནས་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཆུད་གསན་པ་དེ་བློ་ལ་གདུང་བའི་ཁུར་དུ་ནི་ལྕི། འདི་སྐོར་ལ་དཔེ་རྒྱུན་ཡང་དཀོན་པར་གྱུར་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་མ་བཟོད་པར་རང་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ སྲོག་དབང་ཐང་དང་བཅས་པའང་ཐེད་ལ་བོར་ཏེ་རྒྱུད་རིན་པ་གསར་དུ་བཞེངས་པའི་སྟ་གོན་མགོ་བ་ན། དཀོན་མཆོག་གསུམ་མཆོག་ཡིན་པའི་བདེན་པས། བསྟན་པའི་སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་དང་། སློབ་མར་གྱུར་བའི་ཆོ་གས་ཀྱང་ཞབས་འདེགས་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྤྲོ་བ་བཏེག་བར་གྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་དེ་བཞིན་ཏེ། ཞེས་རང་རང་གི་འབྱོར་སྟོབས་དང་བསྟུན་པའི་མེ་ཏོག་འཐོར་བ་ལ་དང་བ་སྟོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་འཇིགས་མེད་གླིང་པ་ནི། རྒྱུད་ལས། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་སུ། །དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་ནི། །སྔགས་པས་སེང་གེ་བཞིན་དུ་སྤྱོད། །འདི་ལ་མི་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། དེ་བཞིན་མི་ཟའང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྨྲ་བར་མི་བྱ་ཅུང་ཟད་མེད། །རྟག་ཏུ་བསམ་ཅི་ཡང་མེད། །མཉམ་པར་མ་བཞག་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་འཇོག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདུད་དང་བདུད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བར་ཅད་དང་། ཀླན་ཀའི་ཚོགས། ཐེ་ཚོམ་གྱི་གནས་གང་ཡིན་པ་ལ་འཁུ་འཕྲིག་གི་བློ་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་ཤར་ཀྱང་། གཉིས་པར་ཡལ་བས་བཅོས་སུ་མེད། སེམས་ཅན་ཕ་མར་ཤེས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བློས་ཤ་ཁྲག་ལ་ཚོགས་ ཀྱི་འཁོར་ལོར་སྤྱོད། །སེམས་ཅན་བསླུ་བ་སྤངས་ནས་ནི། །བྱ་བ་མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་སྤྱད། །ཅེས་པ་ལྟར། སྣང་བ་འདི་བུ་ཆུང་ལྟ་བུར་སོང་བས་བྱིས་པའི་གྲོགས་ཀྱི་དབུས་སུ་མདའ་རྩེད་ཀྱང་ཐལ། སྡིག་བ་རླབས་པོ་ཆེ་སྤྱོད་པ་མཐོང་ན་ཡོན་གནས་དང་། སྦྱིན་བདག་ཡིན་ཀྱང་ཞེ་ཁྲེལ་འདེབས། གྱ་གྱུ་དང་བཅས་པའི་སློབ་མ་སྐལ་བ་ངན་པའི་མཚངའདྲུ་བའི་ཚེ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་མེད། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་གང་ལའང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྩི་དང་མ་བྲལ་ཙམ་ལག་དེང་འཆའ་བས། བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་ཐོགས་ན་མི་འགྲུབ་ཚད་ཚད་ཀྱི་བྱ་བྱ་བརྩམ་པ་ལའང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པས་ལྕགས་མོ་ཡོས་ཀྱི་ལོའི་སོ་ཀ་ནས་ཕྱི་ལོའི་དབྱར་གྱི་བར་རྒྱུད་འབུམ་རིན་པོ་ཆེ་
Chinese
宣扬烦恼的分别念为正法，这与诸佛金刚持的教言相违背。由于没有忆念的动机，使得《续部十万颂》未能安奉于《甘珠尔》之中。以不可改变的恶劣数量进行离间和篡改，使得诸佛的事业被浪费，这在心中是沉重的负担。关于这方面的典籍也变得稀少，从内心深处无法忍受，甚至不惜舍弃自己的身体、性命和权势，开始着手重新建造续部。以三宝至上的真谛，以及作为施主和弟子的众人也乐于提供帮助，伟丈夫啊，太好了，太好了！正是如此！正是如此！他们各自根据自己的财力，纷纷献上鲜花，表达喜悦之情。当时，瑜伽自在者吉美林巴说：如续部中所说：舍弃一切恐惧后，以无所畏惧的心，念诵真言如狮子般行事，对此没有什么不可做的，同样也没有食人者，没有什么不可说的，没有什么需要一直思考的，在不平等的状态中，平等地安住。如是说。对于魔和魔类的障碍，以及争端和疑惑之处，即使最初生起一丝犹豫，也会立即消失，无法补救。即使知道众生是父母，也以大慈悲心将血肉作为会供轮。如经中所说：舍弃欺骗众生，行持一切非为之事。因此，显现如同孩子一般，甚至在孩子们的玩伴中也玩起了箭。看到有人行持巨大的罪业，即使是供养处和施主，也会感到羞愧。对于虚伪且具恶劣根器的弟子，在揭露其过失时，没有什么不可说的。无论四种行为中的哪一种，只要不离开法性的本质，就随时准备着。为了利益佛法和众生，即使是不可能完成的事情，也会毫不犹豫地去做。因此，从铁兔年（具体年份需要进一步考证）的年初到次年的夏天，都在致力于《续部十万颂》。
English
Declaring the conceptual thoughts of affliction as Dharma is contrary to the teachings of all Buddhas, the Vajradhara. Due to the motivation of not being mindful, the 'Hundred Thousand Tantras' could not be enshrined in the 'Kangyur'. With an unchangeable and evil number, discord and alteration were made, causing the activities of the Buddhas to be wasted, which is a heavy burden on the mind. Regarding this, the textual traditions have also become scarce, and being unbearable from the depths of my heart, I even abandoned my own body, life, and power, and began to prepare to rebuild the precious Tantras. By the truth of the Three Jewels being supreme, and the assembly of patrons and disciples also being delighted to offer assistance, 'Great man, excellent, excellent! It is so! It is so!' They each offered flowers according to their wealth, expressing their joy. At that time, the Lord of Yoga, Jigme Lingpa, said: As it is said in the Tantra: 'Having abandoned all fears, with a fearless mind, practice mantra like a lion. There is nothing that cannot be done in this. Likewise, there are no cannibals. There is nothing that cannot be said. There is nothing that needs to be constantly thought about. In the state of non-equality, abide equally.' Thus it is said. For the obstacles of demons and the demon class, as well as disputes and places of doubt, even if a moment of hesitation arises initially, it will immediately vanish and cannot be remedied. Even knowing sentient beings as parents, with great compassion, use flesh and blood as a feast offering. As it is said: 'Having abandoned deceiving sentient beings, practice all non-deeds.' Therefore, the appearance has become like a young child, and even playing arrow games among children's playmates is permissible. Seeing someone committing great sins, even if they are a place of offering or a patron, one feels ashamed. When exposing the faults of deceitful and ill-fated disciples, there is nothing that cannot be said. In any of the four modes of conduct, as long as one does not depart from the essence of Dharma, one is always ready. For the benefit of the Dharma and sentient beings, even if it is an impossible task, one will not hesitate to undertake it. Therefore, from the beginning of the Iron Rabbit year (specific year needs further verification) to the summer of the following year, I have been dedicated to the 'Hundred Thousand Tantras'.
Tibetan
བཞེངས་པའི་བྱ་བ་མང་པོས་བྲེལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་ཆེ་ནི་རྒྱུད་འབུམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་རྣམ་མཐར་ཤེལ་བྲག་ངོ་མཚར་ཆེ་ལ། རྒྱུ་འགྲོ་བ་ཙམ་དུ་བྱེད་མོད། བསོད་ནམས་གསོག་པ་ལ་ཁྱད་པ་མེད་ཀྱང་། བསྟན་པའི་རྩ་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བྱ་དཀའ་བའི་ཆ་ནས་མངའ་རིས་ལ་དཔའ་བ་རྣམས་ནི་ཁྲལ་དང་འུ་ལག་བཞག་པའང་དཀར་པོའི་ལས་ལ་ཉེས་པའི་ཕུང་པོས་འཚོ་ལ། དངོས་ཅག་རྣམས་ ནི་ཤོག་ལས་ཀྱང་རང་ཉམས་སུ་བསྟར། སྐྱོ་སུན་གྱི་རྣམ་པ་དང་དུ་བླངས་ཚེ་སྙིང་གར་ཐང་སྟོང་རྒྱལ་པོའི་སྲས་ཀྱི་ཕྱག་རྟགས་བཞག་གོ་ཟེར་བའི་ཕྱག་རྗེས་སུ་ལྷམ་ལེར་གསལ་བ་ཞིག་རྨིས། རྒྱུ་འགྲོའི་ཆ་ནས་བྲི་བའི་གླ་ཐོབ་ཉིད་ལའང་དངུལ་སྲང་བརྒྱ་དང་སུམ་ཅུ་མ་མཐར་བསྟན་པས་གཞན་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བརྩམས་པ་མཐར་ཕྱིན་བའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཁོངས་སུ་དད་པ་དང་བསོད་ནམས་ལ་འདུན་པས་ཞལ་འདེབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཕུལ་བའང་འགོད་པ་ཉིད་དོ། །སྔོན་རྒྱ་གར་ནས་སྟན་པ་དར་བའི་སྐབས། དམ་ཆོས་དང་འདུལ་བའི་གླེང་འབུམ་ན། གོས་ཕྱག་དར་ཁྲོད་བ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གྲགས། བོད་གངས་ཅན་གྱི་དགེ་བཤེས་རིན་ཐང་ཅན། །ཤམ་ཐབས་ལ་དངུལ་སྲང་བཅོ་བརྒྱད་ཙམ། །དེ་མ་འགྲིག་ཚོང་དང་ཁེ་སྤོགས་བྱུང་། །བདག་དེས་ཀྱང་ཨང་རག་ལ་སེམས་པ་ཤོར། །ཚོགས་གྲལ་དུ་འདུག་ན་སྟོན་འགག་འགྲན། །སྟོན་འགག་བཟང་ཤོས་ལ་རྟ་རྨིག་རེ། །ཧོར་གོས་ལ་རིན་ཐང་མེད་པས་ལན། །བདག་དེས་ཀྱང་སྒོམ་ཐག་ལ་སེམས་པར་ཤོར། །ཐེར་ཕྲུག་གི་རྩོལ་བསྒྲུབ་ལྟ་ཅི་སྨོས། །མཐའ་མུག་མ་ཡན་ཆད་ཀྱི་གནོད་པ་སྡང་། །བདག་དེས་ཀྱང་རས་གོས་ལ་བློ་ སེམས་ཤོར། །གྲ་ས་དང་སྐྱ་ཚེ་ཟུང་དུ་སྦྲེལ། །ཕན་ཚུན་སྐྱོང་བྲན་གྱི་འཛིན་ཐག་ཅན། །བསམ་སྦྱོར་ཡང་དུ་མ་རོ་གཅིག་ལ། །མགོན་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོ་ཁྲེལ་དོགས་ནས། །ངས་དྲིན་ཅན་གྱི་ཕ་མའང་ཅི་བདེར་བཞག །ཁར་རྗེ་དང་དབང་ཐང་ཅི་འཚལ་བ། །རྒྱུད་འབུམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སྤོང་དག་སྨོན། །དུས་ད་ལོ་སང་ཕོད་ཙམ་སྒྱུ་མའི་ལུས། །མི་འཇིག་པའི་ངེས་པ་མ་རྙེད་སྙམ། །བྱ་བྲལ་གྱི་གཤིས་ཚུལ་གྱི་ནའི་ངང་། །གཅོད་ཡུལ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པར་ཕྱིན། །གནས་ཡར་ཀླུངས་ཤེལ་གྱི་བྲག་ཕུག་གི། །ཕྱག་འཚལ་ལ་ཁར་འབྱོར་ཙམ་ནས། །སྣང་བ་འདི་རང་དབང་མེད་པར་འགྱུར། །དཔལ་ཨོ་རྒྱན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལ། །མོས་གུས་ཀྱི་གདུང་བ་བླ་ལྷག་འབར། །གསོལ་འདེབས་དང་སྨོན་པ་དྲག་པོ་བྱས། །དབང
Chinese
建造的事情非常繁忙。对于这件事，世间的大多数人，从圆满的续部十万颂中，尤其觉得谢扎岩洞非常奇妙，只是把它当作资财来使用。虽然积累福德没有差别，但成为教法根本的唯有殊胜的佛法。从难做的事情来说，阿里地方的勇士们，即使是征收赋税和劳役，也是以罪恶之身来从事白色的事业。实在的东西，也用纸来展示自己的能力。如果接受了忧愁苦闷的样子，就梦见一个清晰的脚印，说是心中留下了唐东杰布王子的手印。从资财花费来说，仅仅是书写的工钱，也至少支付了一百三十两银子，其他的事情就可以知道了。像这样，为了完成著作，在讲述证悟的篇章中，也要记录以信心和对福德的渴望，是如何供养布施的。以前在印度弘扬佛法的时候，在关于经律的辩论中，普遍流传着“衣服、手巾、哈达”的说法。西藏雪域的格西们非常珍贵，下裙大约值十八两银子。如果这不合适，就做买卖和盈利。我对此也迷恋上了昂热（一种布料）。如果坐在僧众中，就比赛谁的丝绸最好。最好的丝绸可以得到一匹马。因为霍尔的布料没有价值，所以我又迷恋上了念珠。更不用说努力地缝制粗布衣服了。憎恨贫困等带来的危害。我也迷恋上了棉布衣服。僧人和俗人结合在一起，互相拥有控制的绳索。思想和行为也多种多样，但味道却是一样的。担心释迦牟尼佛会感到羞愧，我把恩情的父母也随他们喜欢地安置了。无论需要什么样的食物和权力，都希望把它们奉献给续部十万颂。现在今年明年这样的幻身，似乎还没有找到不坏的定论。以一个苦行者的姿态，前往断法瑜伽士的行径。在雅砻谢扎岩洞这个地方，仅仅是磕头到达的时候，这个显现就变得不由自主了。对邬金法王，生起了无比强烈的虔诚之情，进行了猛烈的祈祷和发愿。权
English
The work of construction became very busy. Regarding this matter, most people in the world, from the complete collection of the Gyud Bum, especially find the Shel Drak rock cave to be very wonderful, but they only use it as wealth. Although there is no difference in accumulating merit, the only thing that becomes the root of the teachings is the supreme Dharma. In terms of difficult tasks, the brave ones in Ngari, even the imposition of taxes and corvée labor, live by a mass of sins in white deeds. The real things are also displayed with paper to show their abilities. If one accepts the appearance of sorrow and distress, one dreams of a clear footprint, saying that the handprint of Prince Thangtong Gyalpo is left in the heart. In terms of the expenditure of wealth, even the writing fee alone is paid at least one hundred and thirty silver taels, so others can know about other things. In this way, in order to complete the writing, in the chapter on telling about realization, it is also necessary to record how offerings were made with faith and desire for merit. In the past, when the teachings were flourishing in India, in the debates about the Sutras and Vinaya, the saying "clothes, handkerchiefs, and khatas" was widely circulated. The Geshes of Tibet, the land of snow, are very precious, and the lower skirt is worth about eighteen silver taels. If this is not suitable, then do business and make profits. I also became fascinated by Angrak (a type of cloth). If you sit in the Sangha, you compete for who has the best silk. The best silk can get a horse. Because Hor's cloth is worthless, I also became fascinated by the rosary. Not to mention the effort to sew coarse cloth clothes. Hate the harm caused by poverty and so on. I also became fascinated by cotton clothes. Monks and lay people are combined together, and each other has the rope of control. Thoughts and actions are also diverse, but the taste is the same. Fearing that Shakyamuni Buddha would feel ashamed, I also placed my kind parents as they pleased. Whatever food and power is needed, I wish to dedicate them to the Gyud Bum. Now this illusory body of this year and next year, it seems that I have not found the definitive conclusion of imperishability. In the manner of a renunciate, I went to the practice of the Chöd yogi. In the place of Yarlung Shel Drak cave, just when I arrived to prostrate, this appearance became involuntary. To the King of Dharma of Orgyen, an extremely strong devotion arose, and I made fierce prayers and aspirations. Power