Tibetan
་རིང་བསམ་གཏན་ཆོས་སྡེ་ནས་བོ་དོང་བའི་གསུང་རབ་དེ་ཉིད་འདུས་པ་ཆེན་པོ་ལ་བལྟས་མོ་བྱས་ངེད་རྫོགས་ཆེན་པོ་ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུའི་བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་ལ་ཆོས་སྐད་རང་མཚན་པར་འདོད་པར་སྣང་། མདོ་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། བྱིས་པ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དྲི་མེད་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་དཀའ་བས་དེ་དག་དང་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱིས། སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་ལ། གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་བློ་ཡིན་ན། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཉིད་མཐུག་པོ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཐ་ནའང་ལ་ལས་ཅུང་ཟད་མྱོང་དགོས་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མྱང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོད་ན་རྨི་ལམ་གྱི་བློ་ལྟར་འགྱུར་བས་འཇིག་རྟེན་ན་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་སུ། ཤིན་ཏུ་གྲགས་པ་མི་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ རོ། །དེས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་ནི་འཕགས་པ་ཁོ་ནས་སོ་སོར་རིག་པའི་དངོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་གྱིས། གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོན་བར་ནུས་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་སྣང་གིས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་དང་། །ཤི་བའི་ཚེ་འཁྲུལ་སྣང་མངོན་གྱུར་ཞི་བ་བག་ཆགས་ཀྱིས་ནོན་པས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་ཡང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཀུན་གཞིའ་རྣམ་ཤེས་སུ་བཞག་པ་གནས་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་དྲང་པའི་དོན་མ་ཡིན་ན། དབུས་མཐའ་ལས་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལྔར་བཤད་པའི་གཉིད་སྟུག་པོའི་ཚེ། ཡུལ་ལྔའི་ཤེས་པ་ཡིད་དང་བཅས་ཀུན་གཞིར་ཐིམ་བའི་གནས་སྐབས་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ནོར་བ་སུས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པས་ཤེས་པ་ལ། ཀུན་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་སུ་སད་བའི་ཆ་ནས་དབྱེ་བའི་ཁྱད་པར་འདོ་དགོངས་འབྲེལ་མཁན་པོ་ཀུན་གྱིས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེ་བོ་དོང་པའི་གསོལ་འདེབས་ཤིག་དང་། ཆོས་སྐྱོང་བཀྲ་ཤིས་འོད་འབར་གྱི་གསོལ་ཀ་ཉུང་འདུས་ཤིག་དགོས་གསུངས་པའང་འདི་ནས་བྲིས་ཏེ་ལྷ་རྩེར་ཕུལ། ཚུར་ལམ་སྦ་མཁར་ཕུར་གྲགས་པ་ནས་ནམ་བཏེག་གླ་ཁོལ་ལ་འཛེག་དུས། དང་པོ་རིན་ཐང་ཡོད་པ་ཞིག་བོར་བའི་རྣམ་རྟོག་ཤར། སྐད་ ཅིག་མ་དང་པོ་འཕངས་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤར། དེ་མ་ཐག་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ན་ལུས་སྲོག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ལོ་རྒྱུས་ཡོད། དེ་ཙམ་མ་ཆགས་པའི་བྱ་བྲལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་བ་ཧུ་ཧུ། དངོས་འཛིན་དང་བྲལ་བ་དེ་ག་ན་ཡོད། རང་གིས་གཏོང་མ་ནུས་པ་ཁོའི་དབང་ཐང་གིས་ཐོབ་པ་ཡིན། ཁོང་ལ་དག་དགའ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་དགེ་བའང་འདུན་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པས་འཕོངས་སེམས་མ་སྐྱེས་ན་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའང་དེ་ལས་གང་སྙམ་ནས་བསྔོ་བའི་རྒྱས་འདེབས་བྱས། གངས་རྒྱབ་ནས་རྟ་བོར་བ་ལའང་བསམ་པ་དེ་ཀ་སྐྱེས་པས་བྱ་ས་ཀོ་ཁའི་བང་ཆེན་གྱི་གཏམ་རྒྱུད་བཞིན་འདུན་པ་དགེ་བའི་ནུས་པ་ཁོ་ནས་གཉིས་ཀ་ལག་ཏུ་སོན། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཡིད་ལ་ཆེས་པ་ལགས། ལར་འཁོར་འདས་རྣམ་རྟོག་གིས་བཟོས་པའི་གཡོ་འཁྲུལ་དང་བདེ་བླག་ལ་ཨ། བློ་འདི་བཟང་ངན་གང་གི་ཕྱོགས་སུའང་ཕྲལ་ཕྲལ་འགྱུར་འགྲོ་བ་ལ་དཀའ་ཚེགས་མི་འདུག་པས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དྲན་པ་ཤེས་བཞིན་གཅེས་པའི་ཚུལ། ཤནྟ་དེ་ཝས། སེམས་བསྲང་བརྟུལ་ཞུགས་མ་གཏོགས་པ། །བརྟུལ་ཞུགས་མང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། །མ་གྲངས་དྲོལ་བའི་ཁྲོད་ གནས་ན། །བསྒྲིམས་ཏེ་མ་ཡི་བག་བྱེད་བཞིན། །སྐྱེ་བོ་ངན་ཁྲོད་གནས་པས་ཀྱང་། །སེམས་ཀྱི་རྨ་འདི་རྟག་ཏུ་བསྲུང་། །ཞེས་པ་འདི་གལ་ཆེ་བར་སྣང་། དགུན་རང་གནས་སུ་ལྡོག་ མཚམས་རྒྱའི་མུར་གནས་པ་ན། མཛའ་ཤེས་ལ་སྦྲེངས་པར། །ས་དང་ལྷུན་པོ་རྒྱ་མཚོ་ཉི་མ་བདུན། །འབར་བས་བསྲེགས་པའི་ལུས་ཅན་འདི་དག་ཀྱང་། ཐལ་བ་ཡང་ནི་ལུས་པར་མི་འགྱུར་ན། ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་མི་ལྟ་སྨོས་ཅི་འཚལ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། སང་དང་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་མྱུར་བུ་ལ་རྟག་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐུལ་བའི་གླུ། ཕ་དྲན་ཆོག་རྒྱལ་པོ་ཨུ་རྒྱན་རྗེ། །གནས་ཟངས་མདོག་དཔལ་གྱི་རི་བོར་གཤེགས། མ་སྙིང་ལ་བྱམས་པའི་མཚོ་རྒྱལ་མས། །བུ་ཤུལ་དུ་བསྒྱུར་ནས་མཁའ་སྤྱོད་འགྲིམ། །དུས་དེ་ནས་ད་དུང་སྲིད་མཚོ་ལ། །ལས་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་རྣལ་འབྱོར་བར། །ཕྱི་ལོག་སྨོན་དམ་སྲིའི་ཆོ་འཕྲུལ་དང་། །ནང་རྩ་རླུང་འཁྲུགས་པའི་འཁུ་འཕྲིགས་སོམས། །རྐྱེན་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་ལ་སྐྱོ་ནས། །ལམ་རོ་སྙོམས་ཆེན་པོར་ལ་བཟླ་ཚེ། །གྲོང་སྟོད་ནས་བུ་ཆུང་ཤིའོ་ཟེར། །གྲོང་སྨད་ནས་རྒས་འཁོགས་ནའོ་ཟེར། །གྲོང་དཀྱིལ་ ནས་རྒྱལ་བསེན་གནོད་དོ་ཟེར། །བརྟག་པ་དང་ཕྱིན་རླབས་དགོས་སོ་ཟར། །རྗེས་འཛིན་དང་བསྔོ་སྨོན་མཛད་དགོས་སྐད། །ཁོང་རང་རང་སོ་སོའི་འདོད་པའི་དོན། །གག་ཐུག་གི་གནས་སྐབས་ཡིན་སྙམ་ནས། །སེམས་བསྐྱེད་དང་སྨོན་ལམ་དང་ཡང་བླངས་། །ལས་འཁོར་བ་ཟེར་བའི་སྡུག་པོ་འདིར། སེམས་སྐྱོ་ཤས་ཀྱི་རྣམ་ཆ་ཅིར་ཡང་ཤར། །དུས་རེ་ཞིག་མུན་པའི་སྨག་རུམ་ན། །གཅུང་སྒྲུབ་གཡོག་ཁོ་མདུན་དུ་ཧར་གྱིས་བྱུང་། །ཡས་བཞེངས་པ་ཞུ་དང་རིན་པོ་ཆེ། །ལྕམ་རིན་ཆེན་དཔལ་འཛོམ་གཤེགས་པར་གདའ། །གསོལ་འདེབས་ལ་ད་ལྟ་ཕེབ་དགོས་ཟེར། །དེར་ལྟ་བ་རྟབ་ངང་ནས་ཕྱིན་ཙ་ན
Chinese
从仁钦寺（Rinchen Samten Choling）对波东巴的著作进行了研究，我们这些大圆满修行者似乎认为，为了区分阿赖耶识和法身，需要使用特定的佛教术语。经部中说“阿赖耶识”是为了让孩子们更容易相信无垢的法界，为了让他们能够记住，并不是字面意思。如果是二元对立的错觉，那么孩子们在深度睡眠时至少应该体验到一点，但实际上他们什么也体验不到。如果体验到，就会像梦境一样，那么世间就不会有无意识的状态，这会变得非常出名且不可靠。 因此，这种无二的菩提心是圣者们各自证悟的真实境界，其他人无法体验，因为它被错觉所蒙蔽。死亡时，错觉显现平息，习气压制，所以也无法回忆起来。将无二的菩提心视为阿赖耶识，如果不是为了暂时引导众生，那么按照《中边分别论》，在五种无心状态中，深度睡眠时，五根识连同意识融入阿赖耶识的状态中，没有人能体验到不错误的法性本质，因此对于意识，从阿赖耶识觉醒到法界的角度来区分的差别，所有持此观点的人都不了解。还说需要一份杰波东巴的祈请文，以及一份简短的护法扎西沃巴的祈请文，这些都是从这里写好后献给拉孜的。回来的路上，从被称为巴喀普的地方攀登纳姆泰拉阔时，首先生起了一种失去了有价值东西的想法。刹那间，生起了第一念的后悔之情。紧接着想到佛陀的经典中有不顾身体和性命的故事。像那样不执着的苦行瑜伽士在哪里？不执着于实有的人在哪里？自己无法放弃的东西，被他的权威所获得。他拥有无法估量的纯粹喜悦，善也是愿望的差别，因此如果没有生起后悔之情，就不会有布施的彼岸。
English
Having studied the works of Bo Dongpa from Rinchen Samten Choling, we, the practitioners of Dzogchen, seem to think that specific Buddhist terminology is needed to differentiate between the Alaya consciousness and the Dharmakaya. The sutras speak of "Alaya consciousness" to make it easier for children to believe in the immaculate realm of Dharma, and for them to remember, but it is not meant to be taken literally. If it were a dualistic illusion, then children should at least experience a little bit of it during deep sleep, but in reality, they experience nothing at all. If they did, it would be like a dream, and there would be no state of unconsciousness in the world, which would become very famous and unreliable. Therefore, this non-dual Bodhicitta is the true realm of realization that only the noble ones can individually realize, and others cannot experience it because it is obscured by illusion. At the time of death, the manifestation of illusion subsides, and the habitual tendencies are suppressed, so it cannot even be remembered. If the non-dual Bodhicitta is regarded as the Alaya consciousness, and if it is not for the purpose of temporarily guiding sentient beings, then according to the Madhyantavibhaga, in the five states of mindlessness, during deep sleep, when the five sense consciousnesses along with the mind dissolve into the Alaya consciousness, no one can experience the unerring nature of reality, so regarding consciousness, the difference in distinguishing from the perspective of the Alaya consciousness awakening to the Dharmadhatu is not understood by all those who hold this view. It was also said that a prayer to Jey Bo Dongpa and a brief supplication to the Dharma protector Tashi Woebar were needed, and these were written here and offered to Lhatse. On the way back, while climbing Namtek Lhakhol from the place called Bakar Phur, first, the thought arose of having lost something valuable. In an instant, the feeling of regret arose. Immediately after that, I thought that the Buddha's scriptures contain stories of not caring about body and life. Where is the renunciate yogi who is not attached like that? Where is the one who is not attached to inherent existence? What one could not give up oneself was obtained by his authority. He has immeasurable pure joy, and virtue is also a difference in aspiration, so if regret does not arise, there will be no perfection of generosity.
Chinese
即使是到达彼岸，也认为是从那（件事）中得到了什么，于是做了广大的回向。即使是从雪山背后丢失了马，也产生了同样的想法，就像鸟雀科科的信使的故事一样，仅仅凭借善良的愿望的力量，两者都得到了。真是太相信业果了。总的来说，轮回和涅槃都是由分别念造成的幻象和轻松啊。这个心无论朝向好或坏的哪一方，立刻就会改变，并不困难，所以在任何情况下都要像珍惜（事物）一样珍惜正念和正知。寂天菩萨说：除了调伏自心之外，再多的苦行又有什么用呢？在温暖的母胎中，就像守护母亲的子宫一样谨慎。即使身处恶人之中，也要时时守护这颗心上的伤口。这段话似乎很重要。冬天返回原处，停留在汉地的边境时，对朋友倾诉：土地、须弥山、大海、七个太阳，即使是这些被燃烧殆尽的有情众生，也不会变成灰烬或残留，更何况是极其脆弱的人呢？正如所说，看到来世和后世迅速到来，是对恒常的公开谴责，是激发厌离之歌。父亲追忆起乌金国王，前往莲花光荣耀山。母亲慈爱的措嘉（益西措嘉），将儿子留在身后，前往空行刹土。从那时到现在，对于在轮回大海中，与业力相连的瑜伽士来说，外在是誓言邪魔的幻象，内在是脉气紊乱的痛苦。厌倦了各种各样的变故，当我在道路的平静中休息时，村子上头说小孩子死了，村子下头说老家伙死了，村子中间说邪魔作祟，说需要占卜和祈福，说需要继承和回向。他们各自有各自的愿望，我认为这是紧急关头，于是再次发起了菩提心和祈愿。对于这个叫做轮回的痛苦，心中涌现出各种各样的厌离感。有一段时间，在黑暗的夜晚，小侍者突然来到我面前，说：请您去主持法事，仁波切，仁钦巴姆圆寂了，说现在需要您去祈祷。于是我急忙赶去
English
Even reaching the other shore, it was thought that something was gained from that (event), so extensive dedication was made. Even when a horse was lost behind the snow mountain, the same thought arose, just like the story of the messenger of the bird Kokha, both were obtained solely by the power of good wishes. I truly believe in the law of karma. In general, samsara and nirvana are illusions and ease created by conceptual thoughts. This mind changes immediately towards either good or bad, which is not difficult, so in all circumstances, cherish mindfulness and awareness like cherishing (something). Shantideva said: "Besides taming one's own mind, what is the use of many ascetic practices? In the warm womb of the mother, be careful like protecting the mother's womb. Even when living among evil people, always protect this wound of the heart." This passage seems important. When winter returns to its place and stays at the border of China, confiding to a friend: "The earth, Mount Sumeru, the ocean, the seven suns, even these sentient beings burned by the flames will not turn into ashes or remnants, let alone extremely fragile people?" As it is said, seeing the swift arrival of the next life and the afterlife is a public condemnation of permanence, a song that inspires renunciation. Father remembered King Ugyen, went to the Lotus Glorious Mountain. Mother, the loving Tsogyal (Yeshe Tsogyal), left her son behind and went to the realm of the Dakinis. From that time until now, for the yogi connected to karma in the ocean of samsara, outwardly there are illusions of oath-breaking demons, and inwardly there is the pain of disturbed channels and winds. Weary of all kinds of changes, when I rest in the peace of the road, the upper village says a child has died, the lower village says an old man has died, the middle village says a demon is causing harm, saying that divination and blessings are needed, saying that inheritance and dedication are needed. They each have their own wishes, and I thought it was an emergency, so I again generated bodhicitta and aspirations. For this suffering called samsara, all kinds of feelings of weariness arose in my heart. For a while, in the dark night, the young servant suddenly came to me and said: "Please go to preside over the Dharma service, Rinpoche, Rinchen Paljom has passed away, saying that you need to go to pray now." So I hurried to go