Tibetan
གྱིས་དགོངས་མཛད་དེ། །སྤྱོད་པ་ཐབས་བཅས་གསང་བའི་ཚུལ། །དེ་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན་སྒོམ་པ། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་གྲངས་མེད་རྣམས། །བསྟན་པ་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཚུལ། །མ་ལུས་ཀུན་འདུས་རྣམ་པར་དག །ཅེས་དང་། རང་བཞིན་མེད་པའི་ངང་དུ་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པའི་ཚུལ་ཡང་། སེམས་ཕྱོགས་རིན་པོ་ཆེ་རྒྱས་པའི་རྒྱུད་ལས། དབྱེར་མེད་མཉམ་པར་གནས་པས་སྦྱིན་པའོ། །རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡིན། །ཆོས་སྐུ་རང་བཞིན་གོས་པ་མེད་པ་ལས། །ངོ་བོ་རང་བཞིན་དག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། །གང་གིས་ནོས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གདོད་ནས་ཞི་བ་ལས། །རང་བཞིན་ཁོང་ཁྲོ་མེད་པ་བཟོད་པ་སྟེ། ། དབྱེར་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའོ། །སྐྱེ་མེད་གདོད་ནས་རང་བཞིན་ཀུན་ལ་ཁྱབ། །དོན་ཐོབ་ལེ་ལོ་མེད་པ་བརྩོན་པ་སྟེ། །ཀུན་ཁྱབ་དབྱེར་མེད་གནས་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཆོས་ཉིད་གདོད་ནས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་པས། །རྟོག་མེད་མཉམ་ཉིད་གནས་པས་བསམ་གཏན་ཏེ། །རང་བཞིན་གཡེང་བ་མེད་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལ། །ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པས་ཤེས་རབ་སྟེ། །རང་བཞིན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་དོན་རྟོགས་ན། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྟེ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འོད་ལ་གང་གནས་པ། །འདི་བསྒོམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའོ། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ལ་དམིགས་ནས་འཕགས་པ་ལྷས། ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ནི་ཉམས་སླ་ཡིས། །ལྟ་ལས་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདིས་དོན་དམ་པར་ཐབས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་ལས་ཤེས་རབ་ལྟ་བའི་ཆ་ཁོ་ན་གཙོ་ཆེ་བར་སྟོན་པ་འདི་ཕྱག་རྫོཊ་ཙམ་མ་ཟད་མདོ་ལུགས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ལའང་ཡོད་པར་གསལ། སེམས་ཕྱོགས་དག་ནས་ཀྱང་གཤིས་ལ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བར་གཙོ་བོར་སྟོན་པས། ལྟ་བ་རིག་ཐོག་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ། ཆོས་ཉིད་ཁས་ལེན་དང་བྲལ་བ། །རང་བཞིན་ཡིད་བྱེད་དང་བྲལ་བ། །ཐོབ་བྱ་ རེ་དོགས་ལས་འདས་པ། །སྤྱོད་པ་བླང་དོར་མེད་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཆེན་པོ་འདིའི་ངོ་བོའི་བརྗོད་བྱ་མཐར་ཐུག་པས་ཚིག་གི་ལམ་དུ་དེ་ལས་ཅི་ཞིག་བསྒྲགས། གཞན་དུ་ཆོས་ཉིད་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ལ། ཚིག་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་མཛའ་བ་མ་ཡིན་པས། སྐྱེས་བུའི་བློ་སྟོབས་ཀྱིས་རང་རང་གི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཇི་སྙེད་པ་འདི་བྱུང་ལ། ཇི་ལྟ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་གཟིགས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡོད་པས། རྔོག་ལོ་ཆེན་པོ་ནས་ཇོ་ཞལ་ཡན་ཆོད་ཀྱི་ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་ལ་མཁས་པ་དག་དང་། གངས་རིའི་ཁྲོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་པ་འཁྲུལ་མེད་ཀུན་གྱི་ཡི་གེ་ན་དོན་འདི་ཡོད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ནི་གཉིས་སུ་མི་གསུངས་པ་ཡིན་པས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པའི་མཐར་ཐུག་པའང་འདིར་གནས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་རེ་ཞིག་དབུ་མའི་གཞུང་ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་སྲིད། །ཅེས་པས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་མཐའ་ལ་བཀར། དགག་བསྒྲུབ་ཀྱི་རྫོང་ལ་བསྐོར་བ་བྱས་པས། རང་གི་ཡེ་ཤེས་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ནས་བསླུ་བའི་རིང་། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདུག་སྟངས་གསུམ་གྱིས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པ་དང་། རིག་པ་ཐོད་རྒལ་གྱི་ ངང་དུ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་དང་། རིག་པའི་རྩལ་དབང་གིས་ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་བསྟན་པའི་གནད་ཀྱིས་ལམ་ཁྱད་གནམ་ས་ལྟ་བུར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བླང་དོར་མེད་པ་ལྟ་བ་ཡིན་གྱི་སྤྱོད་པར་ཅི་འགྲོ་ཟེར་མོད། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཆོས་ཀྱང་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ། གང་ཟག་ཀྱང་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ། ལྟ་སྤྱོད་མཉམ་པ་རིས་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་དབང་དུ་བགྱིད་ན། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་བླང་དོར་ཀྱང་ཡོད་པས་ཐབས་ལ་སྐུར་པ་མ་བཏབ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་གཟུང་འཛིན་མེད་པས་ཐབས་ལ་རེ་བ་མི་འཚོལ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། གངས་རིའི་ཁྲོད་ན་འདི་ལ་སྐྲག་པར་གྱུར་ནས། གཞི་དུས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ། ལམ་གྱི་དུས་ན་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཧྭ་ཤང་གི་ལྟ་བ་ཡིན། འབྲས་བུའི་དུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཀུན་རྫོབ་མི་སྣང་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནས་བུད་ཟེར་ཏོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་པས་ཚད་མའི་གཏན་ཚིགས་འགལ། ཡིད་བྱེད་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པས་མཉམ་བཞག་ཏུ་ཅི་ཡང་མི་བསྒོམ། སངས་རྒྱས་ནས་མ་རིག་པ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་ན་ཀུན་རྫོབ་གང་ལ་སྣང་། དེ་ཀ་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དང་། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ན་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་གཙོ་བོར་འདོན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ གཞན་དུ་འཕུལ་བའི་དོན་པོ་གང་། རྫོགས་ཆེན་པས་མི་དགེ་བཅུ་དང་། མཚམས་མེད་ལྔ་ལ་རྣམ་པའི་ཆ་ནས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་མེད། དེ་བ
Chinese
请您垂念！行为以方便为伴，是秘密之方式。如是修持到彼岸，无数密咒之乘。教法各自显现之方式，无余总集而清净。如是说。于无自性之状态中圆满六度之方式亦如是。《心部宝鬘续》中说：无别平等而安住是布施。知晓无自性是到彼岸。法身自性无有沾染，本体自性清净是戒律，以何而获得，是戒律到彼岸。法性自性，本来寂静，自性无有嗔恨是安忍，无别无二是到彼岸。无生本来，自性周遍一切，获得意义无有懈怠是精进，周遍无别安住是到彼岸。法性本来，自性极清净，无分别平等安住是禅定，自性无有散乱是到彼岸。法身之自性彼性中，一切如是安住于彼性是智慧，如是了悟自性是到彼岸。若能了悟法身之自性意义，一切到彼岸即是圆满，大圆满安住于光明中，修持此即是修持一切。如是说。以彼理由为依据，圣天说：戒律容易退失，见解并非如此。此语真实显示，相较于方便行为方面，智慧见解之部分尤为重要，此不仅是大手印大圆满，而且在经部大车之宗义中也显而易见。心部等亦主要显示自性与作为相离。于见解觉性之上安住之时，法性远离承认，自性远离作意，所获得超越希冀，行为没有取舍，是此大成就之究竟本体之所诠，于言语之道中除此以外还能宣说什么呢？否则，法性是不可思议的，而语言是安住于分别念之本体，因此两者并非完全相容，因此，人们以各自的智慧力量，出现了无数种实现各自愿望的方式。而如实者，唯有诸佛与
English
Please consider! Conduct accompanied by skillful means is the way of secrecy. Thus, cultivating the pāramitās, the countless vehicles of mantra. The way teachings appear individually, completely gathered and purified. Thus it is said. The way to perfect the six pāramitās in a state of no self-nature is also like this. In the Mind Section's Precious Garland Tantra, it says: Indistinguishable and equally abiding is generosity. Knowing no self-nature is the pāramitā. The nature of Dharmakāya is without defilement, the essence of self-nature is pure, which is morality, and what is obtained by it is the pāramitā of morality. The nature of Dharma is originally peaceful, the self-nature is without anger, which is patience, indistinguishable and non-dual is the pāramitā. Unborn from the beginning, self-nature pervades all, achieving the meaning without laziness is diligence, pervading and indistinguishable abiding is the pāramitā. The nature of Dharma is originally, self-nature is completely pure, without conceptualization, equality abiding is meditation, self-nature is without distraction, which is the pāramitā. In the very nature of Dharmakāya, everything abiding in that suchness is wisdom, realizing self-nature in this way is the pāramitā. If one realizes the meaning of the self-nature of Dharmakāya, then all the pāramitās are completely perfected, the Great Perfection abiding in the light, cultivating this is cultivating everything. Thus it is said. Based on that reason, Āryadeva said: Morality is easy to degenerate, but not so with view. This truly shows that compared to the aspect of skillful means and conduct, the part of wisdom view is particularly important, which is not only Mahāmudrā and Dzogchen, but also evident in the tenets of the great chariot of the Sutra tradition. The Mind Section and others also mainly show that self-nature is separate from action. When abiding on the awareness of view, the nature of Dharma is free from acceptance, self-nature is free from mental fabrication, what is obtained is beyond hope and fear, and conduct is without acceptance or rejection, which is the ultimate expression of the essence of this great accomplishment. What else can be proclaimed in the path of words besides this? Otherwise, the nature of Dharma is inconceivable, and language is the essence of abiding in conceptual thought, therefore the two are not entirely compatible. Therefore, people, with their respective intellectual powers, have come up with countless ways to achieve their own desires. And the reality is only the Buddhas and
Chinese
乃是菩提萨埵殊胜见者相续中本然具有的。因为这样存在，所以从绒大译师到觉沃为止的精通读诵听闻者们，以及雪山中的所有无谬禅定者们的著作中都有这个意义。因此，佛陀不会说成两种，所以两大车轨的究竟密意也必定在此处。虽然如此，暂时依据中观的论典说：“不依赖名言，不可能证悟胜义谛。”这样就遮止了分别的边际，围绕着破立的城堡转动，自己的智慧对自己隐蔽而受欺骗的时候，自性大圆满以三种安住方式击中金刚身要害，在明智顿超的 状态中降下智慧，以明智的威力显现法性的要点，使得道路的差别犹如天地一般。又有人说，无取舍是见解，行为上怎么办呢？我们这些人，法也是大圆满，补特伽罗也是大圆满，如果承认为见行平等无别，那么在阿赖耶识的层面也有取舍，所以不要诽谤方便。在智慧的层面没有能取所取，所以不寻求对方便的期望。因此，菩提心普作王是无有因果二者的体性所要成办的，雪山中有人对此感到恐惧，在基础时，如果没有以世俗量成立，就诽谤因果。在道位时，什么也不作意是和尚的见解。在果位时，佛陀的智慧不显现世俗，就说从一切智中脱落了。我们这些人认为世俗是错觉，所以与正量的理证相违。作意分别念是故，在等持中什么也不修。如果从佛陀到无明不可能成为所知，那么世俗对谁显现？这正是最后法轮，以及入中观根本释的究竟密意，如果将主要宣说自性的安住方式的宗派大圆满推向 其他方面，那有什么意义呢？大圆满从名相的层面来说，也不会将十不善和五无间罪作为所要成办的。
English
It is naturally present in the continuums of the supreme bodhisattvas who have excellent views. Because it exists in this way, this meaning is present in the writings of all the unerring meditators in the snowy mountains, from Rong Lotsawa Chenpo to Jowo Je. Therefore, the Buddha is not spoken of as two, so the ultimate intention of the two great chariots must also be present here. Even so, for the time being, according to the Madhyamaka scriptures, "Without relying on conventions, it is impossible to realize the ultimate meaning." Thus, it blocks the extremes of conceptualization and revolves around the fortress of refutation and establishment. When one's own wisdom is hidden from oneself and deceived, the essence of Dzogchen, the Great Perfection of Naturalness, strikes the vital points of the vajra body with three ways of abiding, and in the state of rigpa tögal, wisdom is poured down, and the key point of manifesting dharmata is revealed through the power of rigpa, making the difference between the paths like heaven and earth. Furthermore, some say that non-acceptance and non-rejection is the view, but what about the practice? We ourselves, the Dharma is also Dzogchen, the individual is also Dzogchen, and if we accept that view and practice are equal and undifferentiated, then in the aspect of consciousness there is also acceptance and rejection, so do not slander the means. In the aspect of wisdom, there is no grasping or clinging, so do not seek hope in the means. Therefore, the mind of enlightenment, the All-Creating King, is what is to be accomplished as the nature of non-duality of cause and effect. In the snowy mountains, some are afraid of this, and if it is not established by conventional valid cognition at the time of the basis, they slander cause and effect. At the time of the path, not thinking about anything is the view of the Heshang. At the time of the result, if the conventional does not appear to the wisdom of the Buddha, they say that one has fallen from omniscience. We ourselves believe that the conventional is an illusion, so it contradicts the valid reasoning. Since conceptual thought is conceptualization, we do not meditate on anything in samadhi. If it is impossible for ignorance to be known from the Buddha, then to whom does the conventional appear? This is precisely the final turning of the wheel, and the ultimate intention of the root and commentary of Entering the Middle Way. If the Great Perfection, the school that mainly expounds the way of abiding of one's own nature, is pushed to another side, what is the point? Dzogchen, from the perspective of names, does not make the ten non-virtues and the five heinous crimes something to be accomplished.