Tibetan
གཏན་གྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བའི་ཚུལ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། བསམ་གཏན་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཉིད་དོན་ མི་མཐོང༌། །རང་སྣང་ཏིང་འཛིན་བསམ་པའི་ཕྱོགས་དང་བྲལ། །སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ། །དམིགས་པ་དག་གི་ཡུལ་ལ་འཛིན་རྟོག་མེད། །མཐའ་བཞི་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་རང་རིག་ཡིན། །ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཞེས་སྟོང་ཉིད་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་བྱེད་མཐའ་གྲོལ་ཆེན་པོར་སྤང་ཐབས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོའི་བཞུགས་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་སྙམ་པའི་ངང་དུ་གདེང་འཆའ་ནའང་དེ་ཀ་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་རང་སའི་སྒྲིབ་པ་རྔམ་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། མུ་མཐའ་མེད་པར་རྩོལ་བ་གང་ཡིན་པ། །བྱ་ལོང་ནམ་མཁའི་མཐའ་འཚོལ་འདྲ་སྟེ་རྙེད་པ་མིན། །མི་རྙེད་དོན་འདི་ཉིད་ལ་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །ཤེས་བྱ་སྤྲོས་མེད་འདི་ལ་མཐའ་མ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པར་ཤར་ནས་དགེ་མི་དགེ་གཟུགས་སྣང་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་གང་དུ་ཤར་ཡང་དེ་ལ་ཆེད་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཡིད་དཔྱོད་ཐེག་པ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡུལ་སྣང་ཆེད་དུ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་འཚང་མི་རྒྱ་བའི་ཚུལ་ཀུན་བྱེད་ལས། ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོས་བྱས་པ་མི་ཆ་བར། །དབང་པོ་དྲུག་ལ་ཡུལ་དྲུག་སྣང་བ་ལས། ། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ནས་དབང་པོ་འགེགས་པར་བྱེད། །དེས་ནི་ཀུན་བྱེད་བྱས་པ་མི་ཆ་བས། །སྐྱེ་འགག་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་དེ་ལ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་དྲི་བཅས་སུ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དཔེར་ན་རི་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་རིའོ་སྙམ་པ་ནི་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་དབང་མེད་ཀྱང༌། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་རིའི་རང་བཞིན་ལ་དཔྱོད་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྩལ་རྫོགས་པས་རིའི་རྣམ་རྟོག་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་ལ། དེའི་ཚེ་རིའི་སྣང་ཆ་མ་འགགས་ཀྱང་དེར་འཛིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཉིད་གོམས་པར་གྱུར་པ་ལ་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་དག་ནས་སྣང་སེམས་འདྲེས་པ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་མ་ནོར་བ་སྟེ་རིག་འཛིན་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས། ཤར་བའི་དུས་ན་མཉམ་ཤར་བཟང་ངན་མེད། །གྲོལ་བའི་དུས་ན་མཉམ་གྲོལ་བཟང་ངན་མེད། །ཅེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁམས་ཀྱི་དྲི་མ་བླང་དོར་གྱི་ངལ་དུབ་དང་བཅས་པས་སྦྱང་བར་མི་ལྟོས་ཤིང༌། བསྲུང་ཉམས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དམ་
Chinese
永远无法成佛之理。出自《狮子力圆满》。若修禅定，则不见法性之义。自显之定，远离思虑之方。离戏法性，等同虚空之边。于诸对境之境，无有执著分别。离四边之佛，乃自明之觉性。超越有无之边，乃法身。如是说，空性中以彼执著为障碍，乃为大解脱之舍弃之方便。又，若于超越有无之边的体性之安住方式，生起如是之想，亦为以定解所束缚之自地之大障碍。如《大鹏》云：若无有边际而勤作，如盲鸟寻觅虚空之边，不可得。不得此义，无人可改。此无戏论之所知，无有边际。如是说。如是，于念头生起后，无论善与非善，或显现色相等等，于六根之境中显现任何，虽非特意执著，然如依心识之理，以空性之无遮与非遮等等心之法，仅是特意遮止境相，亦无法成佛。出自《普作》云：普作王所作不可量，于六根显现六境时，见痛苦而遮止诸根。以此，普作所作不可量，于彼无有离生灭之果。如是。若如是，显现与显现之境未分，岂非接近唯识之实有染污耶？譬如，见山之第一刹那生起是山之念，乃凡夫道中不可避免者。然于第二刹那，以思择山之自性之心与心所之力圆满，山之分别念自灭无痕。彼时，山之显现虽未止息，然安住于无有执著之法性，若串习之，则生起解脱同时清净，显现与心识相融，乃自性大圆满之无谬误道，持明嘎饶多吉云：显现之时，同时显现无好坏。解脱之时，同时解脱无好坏。如是。是故，不需以取舍之劳顿来清净界之垢染，守护违犯之念
English
The way of never attaining Buddhahood. From 'Lion's Strength Perfection': By meditating on contemplation, the meaning of reality is not seen. Self-appearing samadhi is separate from the side of thought. Reality free from elaboration is equal to the edge of the sky. There is no grasping or conceptualization of the objects of focus. The Buddha who is free from the four extremes is self-aware wisdom. The Dharmakaya is beyond the extremes of existence and non-existence. Thus, it is said that in emptiness, the obstacle of clinging to it is abandoned as a great liberation. Furthermore, even if one confidently assumes that the nature of being beyond the extremes of existence and non-existence is like this, it is still a great obscuration of one's own ground, bound by fixed ideas. As it says in 'The Great Garuda': Whatever effort is made without limit, is like a blind bird searching for the edge of the sky, it is not found. No one can alter this unfound meaning. There is no end to this knowable, free from elaboration. Thus it is said. Similarly, when thoughts arise, whether virtuous or non-virtuous, or when appearances of form and so on arise in any of the objects of the six senses, although one does not intentionally grasp at them, merely blocking the appearance of objects with mental constructs such as the negation of emptiness and non-affirming negation, according to the system of intellectual vehicles, is not enough to attain Buddhahood. As it says in 'The All-Creating King': The actions of the All-Creating King are immeasurable. When the six objects appear to the six senses, seeing suffering, one blocks the senses. By this, the actions of the All-Creating are immeasurable, and there is no result of being free from arising and ceasing. Thus it is. If that is the case, isn't it close to the Mind-Only school, which believes in true appearances and is tainted, if appearance and the object of appearance are not distinguished? For example, when one sees a mountain, the first moment of thinking 'it is a mountain' is unavoidable on the path of ordinary beings. However, in the second moment, the conceptual thoughts of the mountain vanish without a trace as the power of the mind and mental events that analyze the nature of the mountain are perfected. At that time, although the appearance of the mountain does not cease, becoming accustomed to abiding in the nature of reality without grasping at it, purification occurs simultaneously with arising and liberation, and the mixing of appearance and mind is the unerring path of the Great Perfection of self-nature. As Rigdzin Garab Dorje said: At the time of arising, there is no good or bad in simultaneous arising. At the time of liberation, there is no good or bad in simultaneous liberation. Thus it is. Therefore, one does not need to purify the impurities of the elements with the labor of accepting and rejecting, and the notion of protecting and violating