Tibetan
་རྩ་གཅིག་གམ། བདུན་ནམ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། དགོས་པ་ནི་ཀློང་གསལ་ལས། འདི་ལྟར་རྣལ་དུ་སུས་ཕབ་པ། །འབྱུང་འཁྲུགས་ནད་རྐྱེན་ཞི་བ་དང༌། །འཛིན་པ་རང་གྲོལ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སོར་གཞུག་པ་ནི། འདས་རྗེས་ལས། ཉན་ཐོས་བྱང་སེམས་ཁྲོ་བོ་ཡི། །ལྟ་སྟངས་ཉིད་ཀྱིས་སོར་ཡང་གཞུག །དེས་ནི་གསུམ་པོ་སོར་ཆུད་ནས། །ཉམས་ལེན་ཉིད་ལ་བརྩོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་དང་ལྡན་པས་བྱུང་ཚོར་གྱི་རྟོག་པ་ལ་བཟོ་མི་འཆོས་པ་ཉིད་དུ་གཞག་གོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལྟ་སྟངས་མིག་གཉའ་ཤིང་གང་ཙམ་དུ་རྟེན་མེད་དུ་གཞག །གསུམ་པ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་སྟངས་རྐང་བ་གྱད་ཀྱི་དོར་སྟབས་སུ་བགྲད། མིག་སྡང་མིག་ཏུ་གཡོ་ཞིང་བར་སྣང་ལ་བལྟ། ངག་ཧ་ཧ་ཞེས་ཁྲོ་བོའི་གད་མོ་དང༌། ཧི་ཧི་ཞེས་ཁྲོ་མོའི་རྒྱངས་གླུ་བརྗོད་པའི་ངང་ནས་སྣང་བའི་རྫུན་ཕུགས་གཏིབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་རྩལ་སྦྱང་ངོ༌། །དགོས་པ་ནི་ཀློང་གསལ་ལས། ཉན་ཐོས་ཞི་བའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྣལ་དུ་ཕེབས། །བོ་དྷི་ས་ཏྭའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས།།རྣལ་ཕེབས་བདེ་བ་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། །ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་ སྟངས་ཀྱིས། །རྣལ་ཕེབས་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཡང་འགྲུབ། །ཅེས་སོ། །ཡི་གེ་རྙིང་པ་དག་ལ་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་ལས་ཐ་དད་པའི་མིག་སྣ་རྩེར་གཏོད་པ་དང༌། བྱང་སེམས་ལྟ་སྟངས་ཞི་བར་མི་གནས་པ་སོགས་སྣང་བ་ཧོལ་རྒྱུགས་སོ།། །།གཉིས་པ་དངོས་གཞིའི་ཁྲིད་ཚུལ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྐུ་བཞིའི་ས་བོན་འདེབས་ཤིང་མྱུར་ལམ་སྒོམ་པའི་སྣོད་དུ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་དབང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འཇུག་ཅིང་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་རྣམས་གནས་སྐབས་འདི་ཉིད་དུ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། ཁྲིད་ཀྱི་བྱ་བ་མཐར་ཕྱིན་ནས་དབང་བསྐུར་བ་སོགས་དོན་ལ་མི་གནས་ཤིང༌། རྒྱུད་དོན་གཟིགས་པའི་སྤྱན་སྔར་ཡང་མི་མཛེས་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལའང་ངེས་ཚིག་གི་གོ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་འདི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་རིག་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞི་ཡིན་ལ་དངོས་མ་ཡིན་པ་ལྷ་ཁང་མཐོང་ཡང་རྟེན་གསུམ་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་ཟབ་གསལ་དང༌། སྣང་སྟོང་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྲེལ་གྱི་ཚིག་ཙམ་ལ་ལྟ་སྒོམ་ཡིན་པར་ཡིད་བརྟན་འཆའ་བའང་མ་ཡིན། དངོས་ཡིན་ལ་གཞི་མ་ཡིན་པ་རྟེན་གསུམ་མ་མཐོང་ཡང་མཚན་ཉིད་ ག
Chinese
或者一次，或者七次，或者三次等等。必要是《虚空光明》中说：像这样谁使之安住？平息元素错乱疾病灾难，执着自然解脱。如此说。第二是手指安放，出自《逝后》：声闻菩萨忿怒尊，以其各自的姿势安放手指。因此三者都掌握，精勤于修行。如是，第一是声闻的姿势，具备七支毗卢遮那佛法，对于生起感受的分别念不作改变而安放。第二是菩提萨埵的姿势，眼睛安放在约等于颈木的高度，无所依靠。第三是忿怒尊的姿势，双腿以巨人般的姿势叉开，眼睛凶狠地转动，注视虚空，口中发出“哈哈”的声音，这是忿怒尊的笑声，以及“嘻嘻”的声音，这是忿怒母的歌声，在这样的状态中，修习遮蔽显现虚假根源的苦行。必要是《虚空光明》中说：以声闻寂静的姿势，身语意三安住。以菩提萨埵的姿势，安住获得安乐。以忿怒尊的姿势，安住也能成就三种功德。如是。旧的文字中，有不同于毗卢遮那佛七支坐法的将眼睛对准鼻尖，以及菩萨的姿势不安住于寂静等等，都是显现的随意流逝。第二，实际引导的方式分为两种。第一，为了播下四身的种子，并为了成为修持快速道的容器，进入灌顶大坛城并使其成熟的这些行为，在此处实际上已经获得。引导的行为完成后，灌顶等并不符合实际，在通达续部意义的智者面前也不庄严。第二也从词义的角度，金刚藏无上乘是果为道用，是成佛所有道路的实际根本的原因，以及果的自性在觉性上认识。第一是，是基础但不是实际，如同见到寺庙但没有见到三所依一样，对于深奥明晰以及显空等等，仅仅是彼此关联的词句，就相信是见修行，也不是这样。是实际但不是基础，没有见到三所依，但
English
Or once, or seven times, or three times, etc. The necessity is stated in 'Klong gsal': Like this, who has settled it? Pacifying the disturbance of elements, diseases, and calamities, grasping becomes self-liberated. Thus it is said. Second is placing the fingers, from 'Passed After': Shravaka, Bodhisattva, Wrathful One, with their respective postures, also place the fingers. Thus, all three are mastered, and one strives in practice. Thus, first is the posture of the Shravaka, possessing the seven dharmas of Vairochana, placing it without altering the arising feeling of conceptualization. Second is the posture of the Bodhisattva, placing the eyes at the height of the neck yoke, without support. Third is the posture of the Wrathful One, spreading the legs in the stance of a giant. The eyes move fiercely, gazing into space. The mouth utters 'Haha,' which is the laughter of the Wrathful One, and 'Hihi,' which is the song of the Wrathful Mother, and in this state, one trains in the asceticism of concealing the false root of appearance. The necessity is stated in 'Klong gsal': With the peaceful posture of the Shravaka, body, speech, and mind are settled. With the posture of the Bodhisattva, settling and happiness are attained. With the posture of the Wrathful One, settling also accomplishes three qualities. Thus it is said. In old texts, there are differences from the seven-fold posture of Vairochana, such as focusing the eyes on the tip of the nose, and the posture of the Bodhisattva not abiding in peace, etc., all of which are appearances running wild. Second, the actual way of guiding is divided into two. First, in order to sow the seeds of the four bodies, and to become a vessel for practicing the quick path, the actions of entering the great mandala of empowerment and ripening it are actually obtained in this very moment. After the actions of guidance are completed, empowerments etc. do not conform to reality, and are not beautiful in the presence of those who understand the meaning of the tantras. Second, also from the meaning of the term, this Vajra Essence Unsurpassed Vehicle, which makes the result into the path, is the reason why it is the actual basis of all the paths to Buddhahood, and the nature of the result is introduced on awareness. The first is, it is the basis but not actual, like seeing a temple but not seeing the three supports, for profound clarity and appearance emptiness etc., merely relying on interconnected words, and believing that it is view and meditation, is also not the case. It is actual but not the basis, not seeing the three supports, but the characteristics
Tibetan
ཏན་ལ་ཕེབས་པ་མུ་བཞིའམ། མཐའ་བརྒྱད་སྤྲོས་བྲལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་གོ་ཡང་མྱོང་ཐོག་ཏུ་མ་ཆགས་པའི་པྲ་ཡས་པ་ཡང་མ་ཡིན། དངོས་དང་གཞི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་འཕྲུལ་སྣང་དང་ཤཱཀྱ་མུ་ནེ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་ཡིད་དཔྱོད་ཙམ་གྱིས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་བཅར་ཕོག་ཏུ་ངོ་མ་འཕྲོད་པས་འཆི་ཁར་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་ཡིན་པར། འདི་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་སྙིང་ཐིག་གི་ལྟ་བ་དངོས་དང་གཞི་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་རྟེན་པའི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དང་འདྲ་བ་ལྟ་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་ལ་རག་མ་ལུས་པར་རང་གྲོལ་མངོན་སུམ་པར་སྟོན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དབང་པོ་རྣོན་པོ་སྒོམ་དུ་མེད་ཀྱང་ལ་བཟླ་བས་གྲོལ་བ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་གདམས་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོས་ཐོད་རྒལ་དུ་སྒོམ་པ་སྐུ་གསུམ་ལམ་སྣང་ལ་གྲོལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་དུ་མྱ་ངན་འདའ་ཚུལ་ལོ།། དང་པོ་ལའང་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་སྤྲོད་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཐུན་མོང་བ་ནི། དད་པ་དང་ལྡན་པས་སྙིང་ཐིག་གི་གདུལ་བྱ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས། ཨེ་མ་ཧོ། སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པས་ སེམས་ལ་བྱན་ཚུད། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པས་སྟོང་པ་བདེ་བས་རྒྱས་གདབ། སྟོང་པ་རིག་པར་ངོ་སྤྲད་པས་རིག་པ་ཉིད་དབྱིངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཆོས་སྐུའོ་ཞེས་པ་ལྟར། སྣང་བ་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པར་ངོ་སྤྲད་པས་བདེན་འཛིན་རང་རྒྱུད་པ་ལྡོག །དེ་ལྟར་བཟོ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་སྟོང་པར་སྤྲད་པས་ཕྱི་ཡུལ་དོན་དུ་ཞེན་པ་སྤོང༌། སྟོང་པ་རིག་པར་ངོ་སྤྲད་པས་ཆོས་ཉིད་ཆད་ལྟར་མི་གོལ་བའི་གནད་ཙམ་ལ་ཁ་དྲངས་ཏེ་ཁྲིད་པའོ། །དེ་ནི་སྙིང་ཐིག་གི་དགོངས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པར་ད་གདོད་གོ་སྟེ་རང་ཤར་ལས། སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། །ཐམས་ཅད་ང་ཡི་སེམས་ལས་བྱུང༌། །སེམས་ཉིད་རྟོགས་ན་ཅི་བྱར་ཡོད། །དེ་སྐད་ཀུན་ཏུ་བརྗོད་བྱེད་པ། །ང་ཡིས་གྲོལ་བར་མ་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། གཞན་དུ་སེམས་དོན་དམ་དུ་མེད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བཏགས་ནས་ལྟ་སྒོམ་དམིགས་གཏད་ཅན་ལམ་དུ་བྱེད་ཅིང་དེ་བཞིན་དུ་ཟུང་འཇུག་གི་ཆོས་སྐད་ཀྱང་ཡོད་པ་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྲེལ་གྱི་ཟུང་འཇུག་འཆོས་པ་དང༌།འདིར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་གདོད་ནས་རིག་སྟོང་མཉམ་རྫོགས་ཆེན་པོར་སླར་ཟུང་དུ་འཇུག་རྒྱུ་མེད་པ་ཐ་དད་རིས་མེད
Chinese
确定见解并非是落入四边或八边戏论，虽然通过分别念理解，但也不是没有在体验上生起执着的“巴雅斯巴”。不是实有和基，如同没有见到幻相和释迦牟尼佛一样，仅仅以分别念认为一切法无自性，以此作为道用，但因为没有直接领悟到无自性的本体，以至于临终时仍然是凡夫俗子，并非是这样的宗派。而是这自性大圆满心髓的见解，是实有和基二者的本体，如实确定安住之状态，如同认为见修行持就足够了一样，而是无需依赖任何事物，直接显现自解脱。第二部分分为两点：根器敏锐者即使不修持，也能通过“拉匝”（la bzla，念诵）而解脱的“且却”（khregs chod，立断）窍诀；以及通过精进修持“妥噶”（thod rgal，顿超），在三身道相中解脱，最终无余涅槃之方式。第一部分也分为两种根器差别的介绍方式。第一种是共同的方式：对于具有信心，是心髓的所化之机，但觉性隐没的众生，进行如下介绍：唉玛吙！将显现介绍为心，从而调伏心。将心性介绍为空性，从而以空性之乐充满。将空性介绍为觉性，从而觉性本身与法界无二无别，那就是法身。如同这样，将显现介绍为由心所造，从而使实执自生消退。像这样，将造作之心介绍为空性，从而舍弃对外境的执着。将空性介绍为觉性，从而引导至不堕入断见的要点。这并非接近心髓的意趣，而是现在才开始理解，如《自生》中所说：“显现是心的瑜伽，一切皆由我心生，若能证悟心性，何须其他法？如此到处宣说者，我未曾说彼解脱。”意思是说，其他宗派认为心不是胜义谛，只是在世俗谛中安立，从而将有执着的见修行持作为道用，同样也有双运的法，将二者联系起来修饰成双运。而在此大圆满中，本来就是觉性与空性平等圆满的大圆满，无需再次双运，是无有差别的。
English
To ascertain the view is not to fall into the four extremes or the eight extremes of elaboration. Although understood through conceptual thought, it is not a "Prayasapa" that does not attach to experience. It is not the tenet of remaining an ordinary person at the time of death because one has not directly realized the essence of selflessness, merely taking the view that all phenomena are without inherent existence, like not seeing illusory appearances and Shakyamuni Buddha, and using this as a path through conceptual thought alone. Rather, this view of the Great Perfection Heart Essence, the essence of both reality and the basis, is like ascertaining the state of abiding as it is, thinking that view and meditation are sufficient, but instead, it directly reveals self-liberation without relying on anything. The second part has two aspects: the Khechö (khregs chod, Cutting Through Resistance) instruction, where sharp individuals are liberated by reciting "La bzla" (la bzla, recitation) even without meditation; and the way of attaining complete nirvana without remainder of the body, by diligently meditating on Tögal (thod rgal, Direct Crossing), liberating into the appearances of the three Kayas on the path. The first part also has two ways of introducing the differences in faculties. The first is the common way: For those who have faith and are suitable vessels for the Heart Essence, but whose awareness is obscured, the introduction is adorned as follows: Emaho! Introduce appearance as mind, thereby taming the mind. Introduce mind itself as emptiness, thereby filling emptiness with bliss. Introduce emptiness as awareness, thereby awareness itself is inseparable from the Dharmadhatu, that is the Dharmakaya. Like this, introduce appearance as being made by the mind, thereby reversing the self-grasping inherent in oneself. In this way, introduce the mind that creates as emptiness, thereby abandoning attachment to external objects. Introduce emptiness as awareness, thereby guiding to the key point of not falling into nihilistic views of reality. This is not close to the intention of the Heart Essence, but is only now understood, as it says in "Self-Arisen": "Appearance is the yoga of the mind, all arises from my mind. If one realizes the nature of mind, what need is there for other practices? Those who proclaim this everywhere, I have not said they are liberated." This means that other schools consider the mind not to be ultimate truth, but only established in relative truth, thereby using view, meditation, and focused attention as the path, and similarly, there is also the Dharma of union, connecting the two and embellishing them as union. But in this Great Perfection, which is originally the Great Perfection of the equality and completeness of awareness and emptiness, there is no need to unite them again, it is without difference.