Tibetan
མ་དུའང་བཤིག་སྟེ་རྟོགས་ཤིག །དེ་ལྟར་བརྟགས་ཤིང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱི་ཁོང་དུ་བཙལ་བས་སེམས་ཀྱི་བྱུང་ས་མ་རྙེད་པར། རྨི་ལམ་ལྟར་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ཀྱང༌། བྱུང་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ཤ་ར་ར་འོལ་ལེ་བ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལྟར་ཤར་བའི་རྩ་བ་མ་ཆོད་ན་ནི་དབུ་མ་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་ལ་གནས་ལུགས་རེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་འཕྱན་དུ་ཡོད་པས། འཚོལ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ཚུར་ལྟོས་ཤིག །བལྟས་པས་ཀྱང་སེམས་དར་ཅིག་རང་གསལ་ཙམ་དུ་འདུག་པའམ། འགྱུ་དྲན་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་ན། སེམས་ཀློང་ཁ་འབྱམས་གཞི་བྲལ་ལ་གདེང་འཆའ་བ་དང་འདྲ་བས་ད་དུང་རིག་པ་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང༌། ཡང་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་ནས་བྱུང་ཟེར་ན། མཁན་པོ་མཐོང་བས་དབྱིབས་དང༌། ཁ་དོག །རྟགས་མཚན། ཆེ་ཆུང་ཕྱོགས་ཆ་ལ་སོགས་པའང་ངེས་པར་ཡོད་དགོས་པས་དེའི་རང་བཞིན་བརྟག་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྟགས་པས་འཚོལ་ས་དང་འཚོལ་མཁན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་ཡུལ་མེད་རྟེན་བྲལ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་ངང་དུ་ཧ་ཕྱད་དེ་ལུས་ན། གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་ལས། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པའི་ཐོག་ཏུ་སླེབ་ཅིང་སླེབ་ཚུལ་ཡང་དིང་སང་གྲུབ་པའི་མཐའ་འདི་ཉིད་འཛིན་པར་རློམ་པ་རྣམས་ལྟར་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་བློས་བཞག་པ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་བས་སླེབས་པ་ཡིན་ཞེས་བདག་ཉིད་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་གནས་ས་གནས་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་འདི་ད་ལྟ་ཕྱི་རུ་ཤར་ན་ཕྱིའི་ཡུལ། ནང་དུ་ཤར་ན་ནང་གི་ལུས། དེ་དག་གི་ཕྱི་ནང་སྟོད་སྨད་མགོ་མཇུག་ལ་སོགས་པར་གང་དུ་གནས་བརྟགས་པས་གནས་ས་མཐོང་ན་དེའི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བྱེད་ལས་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་དཔྱོད་དང་དྲི་བརྩད་ཀྱི་རྫུན་ཕུགས་གཏིབ་ཅིང༌། ཕྱི་ནང་གང་དུའང་མ་མཐོང་ནས་གནས་མཁན་གྱི་ཐོག་ཏུ་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རང་གསལ་ཙམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཤར་ནའང་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པར་ཉེ་ལ། འདིར་སེམས་ལ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་ཆུ་ལ་ཡི་གེ་བྲིས་པའི་ཚེ་རང་ས་ན་རྗེས་མེད་དུ་ཞིག་པའང༌། གྲུ་རྡིབ་པའི་ཚེ་ཆུ་ལ་འཇུས་པ་ལྟར་གནས་ས་བཙལ་བའི་མོད་ལ་འཚོལ་མཁན་རང་ཞིག་པས་གནས་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ ཕེབས་པ་ནི་ལོངས་སྐུ་འགག་པ་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བའི་སྐབས་ན་ཚེར་མས་བཏབ་པ་ལ
Chinese
也要摧毁，从而证悟！ 这样进行观察，并在不可分割的微尘之中寻找，如果找不到心的生起之处，虽然知道如梦一般自性不成立。但是，生起者的觉知，如果像夏日阳光般闪耀，如心和心所般显现的根本没有断除，那么就像中观唯识宗一样，处于无遮和非遮中，在期待安住之理的一方漂荡。所以，要反观寻找者的心！ 即使观察，如果认为心只是片刻的自明，或者显现为各种各样的流动念头是究竟，那就如同对心之虚空漫无边际、无有根基生起确信一样，所以仍然没有现量见到觉性。再说，如果说从空性方面生起，那么，由于堪布见到，形状、颜色、标志、大小、方位等等也必定要有，所以必须观察它的自性。 这样观察后，如果寻找处和显现为寻找者的能取所取，在无有对境、无有依靠、言思超绝、远离一切承诺的状态中，突然瓦解，那么，无基无根。
English
It must also be destroyed, so that one realizes! Having examined in this way, and searching within the indivisible atoms, if the place of arising of the mind is not found, although one knows that like a dream, its nature is not established. However, if the root of the arising awareness, which shines like the summer sun, appearing like mind and mental factors, is not severed, then like the Madhyamaka-Yogacara, one wanders in the direction of hoping for a way of abiding in negation and non-negation. Therefore, look back at the mind of the seeker! Even if one looks, if one thinks that the mind is just a momentary self-clarity, or that the various flowing thoughts that arise are ultimate, it is like having confidence in the boundless, rootless expanse of mind, so one still has not directly seen awareness. Furthermore, if one says that it arises from the side of emptiness, then, because the Khenpo sees it, there must necessarily be shape, color, signs, size, direction, etc., so its nature must be examined. Having examined in this way, if the grasping and the grasped, which appear as the place of searching and the seeker, suddenly collapse in a state of objectlessness, dependence, transcendence of speech and thought, and freedom from all commitments, then, groundless and rootless.
Tibetan
་སོགས་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་ཚང་བའི་ཉེར་ལེན་ལས་མྱོང་རེག་གི་མཚན་མ་གང་དང་གང་དུ་ཤར་བ་དེ་དང་དེར་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོས་རྒྱུ་བྱས། ཕྲལ་བྱུང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྐྱེན་བྱས། གཟུང་བའི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་ཆགས་པས་བདག་པོའི་འབྲས་བུར་སྨིན་པ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་ཡུལ་སྟོངས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཟད་སར་འཁྱོལ་བའི་ཚེ་གཤེད་མ་བརྒྱས་བསྐོར་ཡང་ཉམ་ང་བ་དང་བག་ཚ་བ་མེད་པའི་གོ་དོན་ཡང་འདིས་ལྷོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འགྲོ་ས་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད། སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་འགྲོ་བའི་ཡུལ་བརྟགས་པས་འགྲོ་ས་མ་རྙེད་པས་འབྲས་བུ་ལ་རེ་དོགས་སུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྡོག །གལ་ཏེ་རྙེད་ན་འགྲོ་མཁན་གྱི་བྱད་བཞིན་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཤེས་དགོས་པས་བརྟགས་པའི་ཚེ་དེ་ལྟར་མི་འདུག་པས་བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བར་ཡིད་ཆེས། དེ་ལྟར་འགྲོ་ས་མེད་པས་ཡུལ་སྣང་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པར་ཐག་ཆོད། འགྲོ་མཁན་མེད་པས་ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པའི་གདེང་རྙེད། དེའི་ཚེ་རིག་སྟོང་འགྲོ་འོང་མེད་པ་ སྤྲུལ་པའི་སྐུར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང༌། འདི་ལྟར་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁོངས་སུ་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་རྡིབ་པའི་མན་ངག་ཀྱང་ཚང་བས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་མྱུར་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོའི་སྤྱོད་པ་བྱས་པས་ཐུན་མོང་དུ་སེམས་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་འདག་ཅིང་བར་ཆད་ཞི། མངོན་ཞེན་ལྡོག །ཁྱད་པར་དུ་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེད་པས་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིག་སྟོང་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲོལ། མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གདོད་མའི་གཞི་ཐོག་ཏུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་དོ།། །།གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྣལ་དུ་དབབ་པ་དང༌། སོར་གཞུག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། འདི་དུས་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནད། །རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པས་རྣལ་དབབ་བྱ། །ཞེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྔོན་འགྲོའི་སྤྱོད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁམས་དང་འབྱུང་བ་འཁྲུགས་པར་གྱུར་པ་རྣལ་མ་མ་བཅོས་པའི་གཤིས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཕྱིར། ལུས་ཀྱི་གནད་བཟང་ངན་བླང་དོར་ལས་འདས་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མི་རོ་བཞིན་དུ་ཅི་བདེར་གཞག །ངག་སྨྲ་བརྗོད་དང་བྲལ་བའི་གཤིས་ལ་དབུས་ཀྱི་འགྲོ་འོང་ཙམ་ཡང་དལ་བར་བསླབ། ཡིད་དྲན་རྟོག་རྣམ་གཡེང་ལས་གྲོལ་བ་སྤྲིན་དེངས་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་འཇོག་པ་སྟེ། བྱ་ བ་དང་བྱེད་པ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རྣལ་དུ་དབབ་པ་ལ་ཞག་ཉི་ཤུ
Chinese
等等三门之上圆满的近取，从经验感受的相状无论在何处显现，都似乎存在于那里，这是由行蕴作为因，由突然产生的分别念作为缘，执着于所取的对境的心产生贪着而成熟为自主的果。当能取所取、对境空尽，穷尽法性之际，即使被百位刽子手围绕，也没有恐惧和畏惧的意义，也是由此而成就的。第三是观察去处和去者：内外情器、显空有无等等，无论去往哪个方向，经过观察去往的处所而没有找到去处，从而使执着于果的希望和疑虑的念头消失。如果找到去处，也必须了解去者的面貌等等特征，但在观察时并非如此，因此相信无法通过人为之法成佛。如此一来，由于没有去处，便确定外境显现是由心所造。由于没有去者，便获得了外境无自性的确信。那时，觉性空性无有来去， 便确定为化身。像这样，生处、住处、去处这三者在非共同的范畴内，也具备了心之房屋崩塌的诀窍，因此是特别殊胜的快速道。如此一来，通过进行心的前行修持，共同方面，心的罪障得以清净，障碍平息，执着消失。特别方面，由于区分了轮回与涅槃，心的自性解脱为觉性空性智慧。最终，使与一切佛陀无二无别的意金刚，到达原始的基础之上。 第二部分分为二：安住于本性和恢复原状。第一部分，出自《根本慧论》：此时身语意的要点，具瑜伽者应安住于本性。意思是说，为了使通过那些特殊的殊胜前行修持而使身体元素和五大错乱的状态，安住于原本未加改造的自性之中，身体的要点超越好坏取舍，像尸陀林的尸体一样随意安放。语言要学习安住于远离言语表达的自性之中，甚至连气息的往来也要放缓。心要从念头、分别、散乱中解脱出来，像云开雾散的虚空一样安住，也就是处于无有作为和能为的瑜伽状态，安住于本性需要二十天。
English
The near attainment that is complete upon the three doors, etc., whatever signs of experience and sensation arise, and appear to be present there, is caused by the aggregate of formation, conditioned by the discriminating thoughts that arise suddenly, and matures into the fruit of ownership due to the mind's attachment to the object of grasping. When the grasper and the grasped, the object, are exhausted, and one endures until the exhaustion of the nature of reality, even if surrounded by a hundred executioners, the meaning of having no fear or apprehension is also accomplished by this. The third is examining the place to go and the goer: Whether it is the outer and inner environment and beings, appearance and emptiness, existence and non-existence, etc., no matter which direction one goes, by examining the place to go, one does not find a place to go, thus reversing the mind that clings to hope and doubt regarding the fruit. If one were to find it, one would also need to know the characteristics of the goer's face, etc., but upon examination, it is not like that, so one believes that one cannot attain Buddhahood through artificial Dharma. Thus, since there is no place to go, one is certain that the appearance of objects is made by the mind. Since there is no goer, one gains confidence that the object does not have its own nature. At that time, awareness and emptiness are without coming or going, and one is established as an emanation body. Like this, the three, the place of origin, the place of dwelling, and the place of going, are within the realm of the uncommon, and also possess the key instruction for the collapse of the house of the mind, therefore it is a particularly excellent swift path. Thus, by performing the preliminary practices of the mind, in the common aspect, the sins and obscurations of the mind are purified, obstacles are pacified, and attachment is reversed. In the special aspect, because samsara and nirvana are distinguished, the nature of the mind is liberated into awareness, emptiness, and wisdom. Ultimately, it causes the mind vajra, which is inseparable from all Buddhas, to reach the original ground. The second part has two divisions: settling into the natural state and restoring to its original condition. The first part is from the Madhyamaka-karika: At this time, the key points of body, speech, and mind, should be settled into the natural state by those who possess yoga. This means that in order to settle the confused state of the elements and the five great elements caused by those special and excellent preliminary practices into their original, unaltered nature, the key point of the body is to transcend good and bad, acceptance and rejection, and to place it comfortably like a corpse in a charnel ground. Speech should be trained to settle into the nature of being free from speaking and expression, even slowing down the movement of breath in the central channel. The mind should be freed from thoughts, discriminations, and distractions, and settled like the sky after the clouds have cleared, that is, in a state of yoga without action or agency, settling into the natural state requires twenty days.