Tibetan
་དཔེས་མཚོན་ལ། དེ་ལས་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་མིག་ཤེས་ཀྱི་ངོར་ སྣང་བའི་བསྟན་ཡོད་ཐོགས་བཅས་གཅིག་པོ་ལ་ངོས་མི་གཟུང༌། ལས་སྔ་མས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བགོས་ཤིང༌། ཕྱི་མ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་གཟུང་འཛིན་རང་རྒྱུད་པར་འཆར་བའི་བསྟན་མེད་ཐོགས་བཅས་ཐམས་ཅད་དེ། ཀུན་འབྱུང་གི་རྒྱུ་ལས་རྣམ་རྟོག་རང་དགར་འཆར་བའི་སྣང་ཡུལ་མཐའ་དག་རྟེན་གཞལ་ཡས་ཁང་དང༌། བརྟེན་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་འཆར་བ་ལ་རྟག་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་ན་ལྷའི་སྣང་ཆ་དེས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང༌། དེའི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་ནས་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ལ་རྣམ་སྨིན་རིག་འཛིན་གྱི་གོ་འཕང་ལ་སྦྱོར་ཞིང་བར་དོར་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་འཛིན་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་བཀོད་པའི་ལེའུ་གཉིས་པ་ལས། དེ་ནས་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པས། །ལམ་འདི་དག་ལ་དགོད་པར་བྱ། །ཚོགས་ལམ་སྦྱོར་ལམ་མཐོང་བའི་ལམ། །སྒོམ་ལམ་དང་ནི་རྣམ་གྲོལ་ལམ། །བཅུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས། །བཅུ་གཉིས་པདྨ་ཅན་གྱི་ས། །འཁོར་ལོ་ཚོགས་ཆེན་བཅུ་གསུམ་པ། །ཀུན་བཟང་བཅུ་བཞི་པ་རུ་གྲགས། །དང་པོའི་ས་ནས་རིག་འཛིན་ཏེ། །གཉིས་པ་ཚེ་ལ་དབང་རིག་འཛིན། །ཀུན་རྫོབ་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་འཛིན་ཏེ། །རྟོགས་པ་ལྷུན་གྲུབ་རིག་འཛིན་ནོ། །ཕུར་བུའི་རང་བཞིན་ དོན་རྟོགས་པ། །རིགས་དག་ཏུ་ནི་ཡང་དག་བཤད། །ལས་བྱས་སྔོན་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་སོ། །ལས་བདུན་བྱས་པས་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ཉིད་བསྒོམས་པས་མཐོང་བ་དང༌། །འབྱུང་བ་ལྔ་དང་ལྷ་ཡི་གནས། །གདན་དང་བཅས་པས་བསྐྱེད་པར་བསྒོམ། །སྲོག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྒྱུར་གནས་པས། །བདུད་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། །དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་ལ་སོགས་མཚན་ཉིད། །ཕུང་པོར་མ་གྲུབ་པ་དང་འོད། །གོང་བུར་གནས་དང་འཆི་བདག་དང༌། །ཡི་གེས་ཉོན་མོངས་མེད་པར་སྦྱངས། །སྣང་སྲིད་གྲགས་པ་ཅན་དང་ནི། །མི་སྣང་བར་བཅས་ལྷ་བདུད་བཅོམ། །ཉེས་ལྡན་སྲོག་གི་དབང་པོ་དང༌། །གདགས་གཞི་དྲུག་དང་སྣང་བ་སྟེ། །གནས་སྐབས་དག་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས། །དུས་དང་གྲངས་དང་མཚན་མ་ཡི། །བསྙེན་པ་དག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ལས་བྱས་ལ་སོགས་པའི་རྐང་པ་གསུམ་གྱིས་བསྙེན་པའི་དོན་བསྟན་པའང༌། དང་པོ་རང་རྒྱུད་ལ་སྔོན་ཡོད་དང་ད་ལྟར་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསྐྲུན་པ་ཚོགས་ལམ་དང༌། གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བཀུར་ཏེ་དབང་བསྐུར་ནོད་པ་ནས་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་མཐའ་དག་ལས་བདུན་གྱི་སྒྲས་བསྡུས་པའི་སྦྱོར་ལམ་དང༌། རྒྱུ་དེ་དག་ལས་སེ
Chinese
例如，其中“显现”一词，并非指眼识面前显现的有表有碍的唯一事物。而是指由先前业力所留下的习气所划分，以及由后来趋近的能取所取自性显现的无表有碍的一切事物。一切从俱生之因中，自发显现的显现境，如果能经常习惯于观想为所依是宫殿，能依是天众眷属，那么天神的显现分就能圆满福德资粮，而了悟其法性无自性，就能圆满智慧资粮，从而在此生就能与成熟持明果位结合，并在中阴成就手印持明之理的第二品中阐述道：此后瑜伽士，应安立于这些道，即资粮道、加行道、见道、修道以及解脱道。第十一是普光地，第十二是莲花地，第十三是轮聚大，第十四被称为普贤地。从第一地开始是持明，第二是寿命自在持明，是名言手印持明，是证悟任运成就持明。通达金刚橛的自性，在种姓中也如实宣说。通过先前所作的业，通过所作的七业是加行。通过修习它就是见，五大以及天神处，观想与座垫一同生起。命即是智慧之因，因此从四魔中解脱。三坛城等相，非蕴的光，住于团状与死主，以字清净烦恼。显有世间名声者，以及无有显现的天魔。具有过患的命根，以及六处和显现，在这些阶段中广为人知。时间和数量和相，在亲近中宣说。如是说。其中，以“业已作”等三句，显示了亲近之义。首先，在自相续中，创造先前存在和现在存在的福德资粮，是资粮道；其次，恭敬金刚上师，从接受灌顶开始，到进入生起圆满次第道的所有行为，都以七业之声概括的加行道；从这些原因中，
English
For example, the term "appearance" does not refer to the single, tangible, and obstructive object that appears before the eye consciousness. Rather, it refers to all tangible and obstructive objects that appear as self-existing grasping and apprehended objects, divided by the habitual imprints left by previous actions and approached by later ones. All appearances that arise spontaneously from the cause of co-emergence, if one constantly habituates oneself to visualizing the support as a palace and the supported as a circle of deities, then that aspect of divine appearance will perfect the accumulation of merit, and realizing its nature as emptiness will perfect the accumulation of wisdom. Thus, in this very life, one will be united with the state of the ripening awareness holder, and the second chapter, which describes how the mudra awareness holder is accomplished in the bardo, states: Thereafter, the yogi should establish himself on these paths: the path of accumulation, the path of preparation, the path of seeing, the path of meditation, and the path of liberation. The eleventh is the land of all-pervading light, the twelfth is the land of the lotus, the thirteenth is the great wheel gathering, and the fourteenth is known as the all-good. From the first ground is the awareness holder, the second is the life-empowered awareness holder, the conventional mudra awareness holder, and the realization is the spontaneously accomplished awareness holder. Understanding the nature of the vajrakila, it is also truly taught in the lineages. Through the accumulation of previous deeds, through the seven deeds done is preparation. By meditating on that, it is seeing, the five elements and the abode of the gods, meditate on arising together with the seat. Since life itself abides as the cause of wisdom, therefore it is liberated from the four maras. The characteristics such as the three mandalas, the light that is not formed by the aggregates, abiding in a lump and the lord of death, purify the afflictions with letters. Those with fame in existence, and the gods and demons including the invisible, destroy. The faulty life force, and the six bases and appearances, are well known in these stages. Time and number and signs, are taught in the approach. Thus it is said. Among them, the three lines beginning with "deeds done" indicate the meaning of approach. First, in one's own continuum, creating the accumulation of merit that was previously present and is now present is the path of accumulation; second, honoring the vajra master, from receiving empowerment to all the actions of entering the path of generation and completion, is the path of preparation summarized by the sound of the seven deeds; from these causes,
Tibetan
མས་ཉིད་ལྷའི་སྐུར་ སྨིན་ཏེ་རྣམ་སྨིན་རིག་འཛིན་གྱི་ལྡང་ཚད་རྫོགས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་མོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལོ། །འདི་ལྟར་མ་རྟོགས་བཞིན་དུ་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བསྡུ་ཐག་པའི་བརྐྱང་བསྐུམ་ལྟ་བུས་སེམས་འཁྲུལ་སྣང་གི་གཟེབ་ཏུ་བཅུག་པའི་བསྙེན་ཡིག་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོད་ཕུར་དུ་མཐོང་ངོ༌། །རྒྱུ་དེས་ན་བསྙེན་པའི་སྐབས་འདིར་དམ་ཚིག་གི་རྟེན་ཙམ་དུ་བསྙེན་ཕུར་བཞག་པ་ལས། བསྒྲུབ་བྱའི་ངོས་ནས་སྣང་གྲགས་རིག་གསུམ་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་འཆར་བ་ལ་བསླབ་པའི་ཕྱིར་བསྙེན་ཕུར་ལྷར་ཆེད་དུ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ཤེས་གུད་དུ་མི་གཅད་ལ། ཐུན་བཞིའི་མཚམས་འཇོག་ཁ་ཐམས་ཅད་དུ་མཆོད་བསྟོད་མཐར་དབྱངས་གསལ་ཡིག་བརྒྱ་དང་སྦྲེལ་ནས་བཟླས་པས་ཉེས་བྱས་བཤགས་ཤིང་དག་པའི་སྣོད་བཅུད་ལ་རྟག་མཐའ་གཞིག་པའི་ཉེར་བསྡུ་དང་ཆད་མཐའ་གཞིག་པའི་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ལྷར་ལྡང་བ་ནི་ངེས་པར་གཅེས་ལ། ཐུན་ཐ་མ་ལ་ཚོགས་མཆོད་རེ་གྲུབ་ན་ལེགས་ཤིང༌། ཇི་ལྟར་ཡང་ཕུར་སྲུང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྐྱོང་ལ་གཏོར་འབུལ་དང་ཕྲིན་བཅོལ་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐུན་སོ་སོ་ནས་མངོན་རྟོགས་མི་དགོས་པ་སྔ་འགྱུར་གྱི་ལུགས་སོ་ཞེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གླེང་བའང་བཟང་པོར་མ་མཐོང་སྟེ་ལས་དང་པོ་པ་ཟེར་ཀྱང་དོན་ལ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་སྦྱང་གཞི་ སྦྱོང་བྱེད་ལྷོངས་སུ་མ་གྱུར་ཞིང༌། སྙིང་པོ་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་མངོན་རྟོགས་ཡིད་ཡུལ་དུ་ལྷུན་གྱིས་མི་གྲུབ་པ་རྣམས་ལ་ཁྱེད་ཀྱང་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའོ་ཞེས་གླེན་པ་བྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་མངོན་རྟོགས་ལན་རེའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཕན་ཡོན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚུལ། བསྐྱེད་དང་སྤྱན་འདྲེན་ཕྱག་འཚལ་དང༌། །མཆོད་བསྟོད་ཆོ་ག་གཞུང་བཞིན་ལ། །སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། །བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །དེ་ལས་ལྡོག་མེད་མ་ཡེངས་པས། །དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་ངེས། །ཞེས་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་པའོ། །གཉིས་པ་ཉེར་བསྒྲུབ་ལ་གཉིས། རྟེན་འབྲེལ་ལ་བརྟེན་ནས་སྲིད་པ་ཕུར་བུར་བསྒྲུབ་པ་དང༌། རྣམ་བྱང་ལ་བརྟེན་ནས་སྲིད་པ་ཕུར་བུར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསྙེན་ཕུར་དང་འབྲེལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། ཕྱོགས་བཅུ་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བར་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཤིང༌། གཙོ་བོ་ལ་མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་པའི་ཕུར་པ་རྫས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚན་ཉིད་
Chinese
自身成熟为天神之身，圆满成熟持明者的证悟量，这就是见道，这是自身所证悟的方式。如果不是这样证悟，而是像光芒的放出和收回、绳子的伸展和收缩一样，将心放入迷惑显现的匣子里的念诵仪轨，就会被视为能所二取的系缚。因此，在念诵的时候，只是将念诵橛作为誓言的所依，从所修的角度来说，为了修学将显现、声音、觉性三者显现为天神的坛城，不要特意将念诵橛观想为天神等，不要将各种分别念强行断开。在四座之间，所有的时间里，在供养赞颂之后，与明咒百字明相连而念诵，忏悔罪业，对于清净的器情，摧毁常边的近取因，以及摧毁断边的座间之神生起，这是必须重视的。最后一座如果能完成会供轮，那就更好了。无论如何，都要对橛护等护法供养朵玛，并委托事业。对此，有人说不必每一座都生起证悟，这是旧译派的规矩，这种说法并不好。即使说是初学者，实际上生起次第的所修之基和能修之法并没有融会贯通，仅仅忆念心髓，证悟也不会自然而然地在心中生起，对这些人说“你们也是获得能力的大圆满者”，这只是为了愚弄他们。因此，对于每一次生起证悟的功德不可思议的道理，以及生起和迎请、顶礼，供养赞颂仪轨如法行持，布施、持戒、忍辱、精进，禅定、智慧到彼岸，不离这些，不散乱，必定迅速获得成就的道理是愚昧的。第二，成办之近成办分二：依靠缘起成办世间橛，依靠清净成办世间橛。第一，将圆满坛城的自性与念诵橛相联系，也就是自身作为根本坛城，背向十方忿怒坛城之间获得胜利者，面向主尊的橛是物质坛城的特征。
English
One's own self matures into the body of a deity, and the realization of the level of a ripening awareness holder is completed, which is the path of seeing. This is how one realizes oneself. If one does not realize in this way, but instead puts the mind into the box of deluded appearances like the extension and contraction of a rope, the spreading and gathering of light rays, then the recitation text will be seen as the peg of grasping and clinging. Therefore, during the recitation, instead of just placing the recitation peg as the support of the samaya, from the perspective of what is to be accomplished, in order to train in the appearance, sound, and awareness of the three appearing as the mandala of the deity, one should not specifically visualize the recitation peg as a deity, etc., and one should not forcibly cut off the various thoughts. In all the intervals between the four sessions, after the offerings and praises, one should connect with the clear mantra of the hundred syllables and recite it, confessing misdeeds. For the pure vessel and essence, it is essential to destroy the extreme of permanence and arise as the deity of the session interval that destroys the extreme of annihilation. It would be good if a tsok offering could be completed in the last session. In any case, one should offer tormas to the protectors of the Dharma, such as the peg protectors, and entrust them with activities. Regarding this, some say that it is not necessary to generate realization in each session, and that this is the custom of the early translation school. This statement is not good. Even if one says that one is a beginner, in reality, the basis of cultivation and the method of cultivation of the generation stage have not been thoroughly integrated, and merely remembering the essence will not naturally generate realization in the mind. To say to these people, "You are also great perfection beings who have obtained power," is just to fool them. Therefore, one is ignorant of the fact that the merit of each instance of generating realization is immeasurable, and that generating and inviting, prostrating, offering praises, and performing the rituals according to the texts, giving, keeping vows, patience, diligence, meditation, and wisdom go beyond, without deviating from these, without being distracted, one will surely quickly obtain accomplishment. Secondly, the near accomplishment of the accomplishment has two parts: accomplishing the mundane peg by relying on interdependence, and accomplishing the mundane peg by relying on purification. First, the nature of the complete mandala should be connected with the recitation peg, that is, oneself as the root mandala, with the peg facing away from the victor between the ten directions of the wrathful mandala, and facing the main deity is the characteristic of the material mandala.