Tibetan
རྦབ་ཏུ་ཤོར། ལ་ལ་གཅན་གཟན་གྱིས་ཕྲོགས་པ་ཆེས་ཆེར་ཟད་པ་ལ་ཐུག་པ་དང༌། ཕྱུགས་བདག་གིས་བརྩད་པས་ཁོ་བརྐམ་ཆགས་ཆེ་དྲགས་པས་གཏམ་དེ་ཤོད་དུའང་ཕངས་ཏེ་ན་བ་ལྟར་བྱས་ནས་ར་ངའི་ཚང་ཚིང་ཁྲོད་དུ་ཉལ་ལོ། །དེར་ནུབ་མོ་བྱི་ལས་བྱི་བ་ལ་འཇབ་ཏུ་འོངས་པས་ཀྱང་གསེར་སྦྲམ་འཕྲོག་པ་ཅིག་སླེབས་སྙམ་ནས་ཐབས་བསམས་པས། འདི་སྙམ་དུ། གསེར་སྦྲམ་ཡུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱིན་ན། དེ་ལས་ཁྱིམ་བདག་ཆེན་པོ་ཞིག་ཐོབ། དེའི་ཚེ་བདག་གི་ཆུང་མ་ལ་པུ་གཅིག་ནི་བཙའ། དེ་རིག་པ་དང་སྒྱུ་རྩལ་གྱི་གནས་ལ་མཁས་པར་བྱས་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་ རྒྱལ་པོའི་བློན་པོར་འགྱུར། རྒྱུ་དེས་གསེར་སྦྲམ་སླར་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལག་པ་ན་མཆི་བ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་དེ་བས་ཀྱང་དགའ་ཆེས་ནས་བྲོ་འཁྲབ་པས་སེམས་ཡེངས་ཏེ་གསེར་སྦྲམ་ལག་པ་ནས་ཤོར་ཏེ་ཚང་ཚིང་ཁྲོད་དུ་སོང༌། དེར་ཁོ་ན་རེ། གསེར་སྦྲམ་ལས་ཀྱང་དྲན་པ་ཨང༌། །དྲན་པའི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བརླག་པས། །གསེར་སྦྲམ་དགྲ་བོའི་ལག་ཏུ་ཤོར། །དྲན་པ་མེད་པའི་རྣམ་ཤེས་འདིས། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མ་རུངས་བྱས། །ཞེས་ཟེར་སྐད། དཔེ་དེས་དྲན་པ་ཉམས་པ་ལས་སྒོམ་དྲེད་ཁྱེར་བའི་ཕྱི་དང་ནང་གི་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དྲན་པའི་ཡོན་ཏན་གོང་ནས་གོང་དུ་ན་འཕར་བ་ལས་མཐར་དྲན་གཞི་རང་ཟད་ཆོས་ཟད་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་ས་ལ་སྐྱོལ་བའི་དཔེ་ནི། ལྡེར་བཟོ་བགྱིད་པའི་ཚེ་ཐོག་མར་རླན་འདམ་མེད་ན་བཟོ་གནས་ཀྱི་དཔྱད་མི་འགྲུབ་ལ། མཐར་རླན་གཤེར་མིང་མེད་དུ་མ་སངས་ན་བཟོ་གནས་ཀྱི་དོན་མི་འགྲུབ་པས། རྡོ་རྗེ་ཡང་ཏོག་གི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང༌། འགྱུ་བའི་རྟ་ལ་དྲན་པའི་སྲབ། །གླང་ཆེན་ལྕགས་ཀྱུས་བསྒྱུར་བ་འདྲ། །རྟ་རྒོད་སྲབ་ཀྱིས་བཏུལ་བ་བཞིན། །འགྱུ་བ་དྲན་པས་བཏུལ་བ་ཡིན། །དྲན་པ་སངས་པ་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་དང༌། མཆོག་གཟིགས་རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་ལ། སངས་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་རིག་པ་འདི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞུས་པས། སེམས་ཀྱི་དྲན་རྟོག་སངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་གསུངས། ཡེ་ཤེས་ལ་དྲན་པ་བདོག་གམ་མི་བདོག་ཞུས་པས། འདི་ཅི་ཟེར་ན་དྲན་པ་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་བློ་བྲལ་ཡིན་གསུངས། དེའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྟ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་གཟུགས་བདག་ཡིན་པར་ལྟ་བ་དང༌། བདག་གཟུགས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལྷག་པར་ལྟ་བ་དང༌། གཟུགས་ལ་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དང༌། བདག་
Chinese
掉了下去。有些人被野兽抢走，几乎耗尽殆尽，还有些人被牲畜主人追讨，因为他贪得无厌，连说都不舍得，装作生病一样，躺在荆棘丛中。这时，夜里猫来偷老鼠，他也以为是来抢金块的，于是想了个办法。他心想：如果把金块献给国王，就能得到一个大户人家。到那时，我的妻子就会生一个儿子。如果让他精通学问和技艺，就不会被鬼怪吃掉，会成为国王的臣子。因为这个缘故，金块再次回到我的手中，对此我毫不怀疑，因此更加高兴，跳起舞来，心神不定，金块从手中掉落，掉进了荆棘丛中。这时他说道：比起金块，记忆更重要啊！因为失去了记忆的如意宝，金块落入了敌人的手中。这个没有记忆的意识，让整个世界都变得糟糕。据说他这样说道。这个例子说明了，因为失去了记忆，导致了内外修行的所有解脱和特征都彻底消失了。即使如此，记忆的功德越来越增长，最终将人带到记忆之源自尽、法自尽、超越意识的伟大境界的例子是：在制作泥塑时，一开始没有湿泥，就无法完成制作的基础，最终如果湿润完全消失，就无法完成制作的意义。正如《金刚顶续》中所说：对于奔驰的马，记忆是缰绳。如同大象被铁钩调伏。如同驯服烈马用缰绳。奔驰的心识被记忆调伏。记忆清醒就是智慧。还有，至尊瑜伽士问道：在成佛的时候，这种觉知会变成什么样？他说：心的记忆和分别念清醒就是智慧。又问：智慧有记忆吗？他说：这怎么说呢？记忆是众生的心识，智慧是超越心识的。因此，远离一切戏论的般若波罗蜜多，以不可思议的智慧，认为色是我，认为我与色是本体的剩余，认为色具有我的本体，认为我
English
It fell down. Some were robbed by wild animals and almost exhausted, and some were demanded by the owners of the livestock. Because he was too greedy, he was reluctant to even say it, pretending to be sick, and lay down in the thorns. At that time, when the cat came to steal the mouse at night, he also thought that someone had come to steal the gold nugget, so he thought of a way. He thought to himself: If I offer the gold nugget to the king, I will get a big family. At that time, my wife will give birth to a son. If he is proficient in learning and skills, he will not be eaten by ghosts and will become a minister of the king. For this reason, the gold nugget will return to my hand again, and I have no doubt about it, so I am even more happy, dancing and distracted, and the gold nugget falls from my hand and falls into the thorns. At this time he said: Memory is more important than gold nuggets! Because the wish-fulfilling jewel of memory is lost, the gold nugget falls into the hands of the enemy. This unconsciousness without memory makes the whole world bad. It is said that he said this. This example shows that because of the loss of memory, all the liberation and characteristics of inner and outer practice are completely lost. Even so, the merit of memory grows more and more, and finally brings people to the great realm of self-exhaustion of the source of memory, self-exhaustion of the Dharma, and transcendence of consciousness. For example, when making clay sculptures, if there is no wet mud at the beginning, the basis of making cannot be completed, and in the end, if the wetness completely disappears, the meaning of making cannot be completed. As it is said in the Vajra Peak Sutra: For a galloping horse, memory is the rein. Like an elephant being tamed by an iron hook. Like taming a wild horse with a rein. The galloping mind is tamed by memory. Clear memory is wisdom. Also, the supreme yogi asked: When becoming a Buddha, what will this awareness become? He said: The clear memory and discrimination of the mind is wisdom. He also asked: Does wisdom have memory? He said: What do you mean? Memory is the consciousness of sentient beings, and wisdom is beyond consciousness. Therefore, Prajnaparamita, which is free from all elaborations, with inconceivable wisdom, considers form to be me, considers me and form to be the remainder of the essence, considers form to have my essence, considers me
Tibetan
ལ་གཟུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལའང་བཞི་བཞིར་དབྱེ་བའི་འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཉི་ཤུ་པོ་རྣམ་རིག་པ་གང་གིས་བཅོམ་ན་གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཅི་ཞིག་དབང༌། དེ་དག་ལ་འདོར་ལེན་མི་བཏུབ་ཅིང་མི་འདོད་བཞིན་དུའང་འཇིག་པ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པ་སྐྱེས་བུ་རེ་ལྡེ་ལ་འདུག་པའི་བླ་འོག་ལྟར་གནས་པའང་མི་རུང་སྟེ། བདག་གི་འདོད་པས་གཟུགས་ལ་འཇུག་ལྡོག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ལ་གཟུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་ན་བདག་མེད་བཞིན་དུའང་ཕྱིའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་སྤོང༌། འདིའི་མཚན་ཉིད་ཞིབ་ཏུ་ཤེས་པར་འདོད་ན་བཤེས་སྤྲིང་རྒྱ་འགྲེལ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །པར་བཅོམ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཁས་ལེན་ཡིད་བྱེད་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཐོང་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་མྱོང་བ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྲེ་བ་ལ་བསླབ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེའི་མྱོང་ཞེན་ནམ་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དྲི་མ་ཕྲ་བ་དང༌། རགས་པ་རྟོགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ནི་དྲན་པར་ཡང་མི་བྱའོ། །ཡིད་ལ་ཡང་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་དྲན་པས་ཤིན་ཏུ་དྲན་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱས་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲིབ་པ་གང་ཡིན་པ་རྡུལ་དང་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ན་ཡུམ་ལས། གང་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་པའི་དོན་དངོས་བསྟན་ལ་འབྱོར་ཞིང་རང་ལམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་གི་དྲན་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པས་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་སུ་བཞག་ལ། མན་ ངག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རང་ངོ་ནས་བརྗོད་ན། སྤང་གཉེན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པས་རྟོག་བཅས་ཀྱི་དྲན་པ་མི་འཇུག །རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་དྲན་པས་ཕན་མ་བཏགས། རང་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་དྲན་པས་སླར་མི་འཆིང༌། གཞི་དང་རྩ་བ་མེད་པས་གཉེན་པོའི་དྲན་པ་རག་མ་ལུས། ངོ་བོ་ལ་དཔྱད་པ་མེད་པས་
Chinese
如果像认为色蕴具有自性那样，对受、想、行、识也同样看待，那么以何种唯识宗的观点来破斥这二十种有身见呢？色蕴并非实有，因为它和无常的性质相同。第二种观点也不成立，因为我对于色等有什么支配能力呢？因为我们看到对于这些，既不能取舍，又会在不情愿的情况下坏灭。同样，认为色蕴具有自性，像人偶一样上下安住也是不合理的，因为我对于色蕴的取舍丝毫不能自主。如果我具有色蕴的自性，那么如何避免像无我一样，见到外面的色等现象的矛盾呢？如果想详细了解此处的特征，应该从《亲友书》的广释中了解。通过破斥，认识到一切法自性空，这种超越思维的见解，如同虚空一般，是超越世间的等持，因为它远离了五蕴。将这种体验与后得位的一切分别智慧相结合的修习，被称为法性的正念，它是从根本上断除烦恼及其种子的对治法。如此串习之后，对于分别智慧的体验执着，或者对于八识聚的细微和粗大的染污，这些所认识的法，也不应该忆念，也不应该作意。因为忆念和作意反而会成为障碍，所以要通过远离一切尘垢和见解的圣者见道无分别智来断除。因此，经中说：‘无忆念，无作意，是为般若波罗蜜多。’这实际上是揭示了经文的真实含义，并且在自己的道路上获得了菩提分法中正念的名称，因此将忆念显现安立为智慧。如果从大圆满的自性来讲述，因为对治和所断不能同时存在，所以有分别的正念不会介入。因为自性本自明智，所以忆念不会有所帮助。因为安住于自解脱，所以忆念不会再次束缚。因为没有基础和根本，所以对治的正念完全消失。因为对本体没有
English
If one regards form as having its own essence, and similarly regards feeling, perception, volition, and consciousness, then by which Vijnanavada (Consciousness-only) view are these twenty views of the perishable aggregate, divided into four each, refuted? Form is not self-existent, because it would then be inherently impermanent. The second view is also incorrect, because what control does the self have over form, etc.? We see that one cannot choose to keep or discard them, and they decay even against one's will. Similarly, it is unreasonable to think that the self inherently exists in form, residing like a master in a servant, because the self cannot control form in the slightest according to its wishes. If the self inherently possessed form, how could one avoid the contradiction of seeing external forms, etc., as if there were no self? If you wish to understand these characteristics in detail, you should learn from the extensive commentary on the Letter to a Friend. Having refuted [these views], seeing all phenomena as empty of their own essence, a conviction that transcends conceptualization, like the expanse of the sky, is a samadhi that transcends the world, because it is free from the five aggregates. The practice of combining this experience with all subsequent discriminating wisdom is called mindfulness of the nature of reality, which is the antidote that uproots afflictions along with their seeds. Through such familiarization, the clinging to the experience of that discriminating wisdom, or the subtle and coarse defilements of the eight consciousnesses, these understood phenomena should not even be remembered or contemplated. Because remembering and contemplating would become obstacles, the obscurations, which are free from all dust and views, will be abandoned by the non-conceptual wisdom of the noble path of seeing. Therefore, the sutra says: 'That which is without memory and without mental engagement is the Perfection of Wisdom.' This actually reveals the true meaning of the sutra, and on one's own path, having obtained the name of mindfulness, a branch of enlightenment, mindfulness-appearance is established as wisdom. If expressed from the perspective of the Great Perfection's own nature, since what is to be abandoned and the antidote do not coexist, conceptual mindfulness does not enter. Because of naturally knowing, mindfulness does not help. Because of abiding in self-liberation, mindfulness does not bind again. Because there is no basis or root, the antidote of mindfulness is completely exhausted. Because there is no examination of the essence,