Tibetan
གནས་ངོ་བོ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་གཉེན་པོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཀོན་ཅོག་སྤྲིན་ལས། ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། །ཞེས་གསུངས། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། དཔེར་ན་དཔའ་བོས་གཞུ་བདུངས་པའམ། པི་ཝང་གི་གཅུས་ཕུར་བསྒྲིམས་ན་རྒྱུད་སོ་ཚུགས་ཏེ་ཐང་ངེ་སྤྲིད་དེ་གནས་པ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བསྐྱེད་རིམ་ལ་སོགས་དམིགས་བཅས་ཀྱི་སྒོམ་པའམ། དེ་བཞིན་ཉིད་དམིགས་ལ་སོགས་རྫོགས་པའི་ རིམ་པ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་བསམ་པ་གཏན་ཡུལ་དུ་ཆགས་པ་གང་གི་ཚེའང་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་སོ་ཚུགས་པར་བྱེད་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ཐོབ་ལ། དེ་ལ་གེགས་སེལ་སྤང་གཉེན་སྦྱོར་ཚུལ་ཡང༌། ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་དད་པ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བཞི། བརྗེད་པའི་གཉེན་པོར་དྲན་པ། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོར་ཤེས་བཞིན། རྩོལ་བའི་གཉེན་པོར་གློད་པ། མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོར་སེམས་པ་སྟེ་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་བཞག་ཀྱང་སྐབས་ཐམས་ཅད་ཐུ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པའི་ངོ་བོ་བརྗེད་འབྱམས་ཡིན་པས་དྲན་པ་ཡོད་ན་གཞན་ལྔ་པོ་ལའང་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ནུས་པ་ཧ་ཅང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་མ་རིག་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཉམས་པའི་མོད་ལ་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང༌། ལས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པའི་དཔེ་གང་གིས་བསྟན་ན། སྔོན་གྱད་སྟོབས་པོ་ཆེ་ཞིག་དང་སྒྱུ་རྩལ་མཁན་གཅིག་འཛིངས་པ་ལས། གྱད་ཀྱིས་ཤེད་སྟོབས་གང་ཡོད་ཀྱིས་སྒྱུ་རྩལ་པའི་གཉའ་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་ས་ལ་བརྡབས་པས། སྒྱུ་རྩལ་བས་ཡན་ལག་བཞི་པ་དང༌། གསུམ་པ་དང༌། གཉིས་པ་དང༌། གཅིག་པའི་བར་ཚུགས་ པའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་བསྒྲིམས་པས་ཤེད་སྟོབས་ལྷག་པར་བྲི་ཡང་ཅང་མ་གནོད། མཐར་ཁོ་ནོངས་བཞིན་པར་ཁྱིམ་དུ་བྲོས་ནས་ངུའོ། །ཆུང་མས་ཅི་ཉེས་དྲིས་པ་དེ་རིང་གྱད་དང་འཛིངས་པས་སྨ་བབས། ད་སང་འཛིངས་ན་ཤི་བ་ལས་འོས་མེད་ཟེར། མོ་ན་རེ། ཁྱོད་མ་ངུ་ཡི་ང་ལ་ཐབས་ཡོད་ཀྱི་བྱས་ནས་སང་མོ་ཡང་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲངས་སོ། །དེར་ཁོང་གཉིས་འཛིངས་བ་དོ་ཙ་ན་མོ་ན་རེ། གྱད་པ་ཤེད་སྟོབས་ཆེ་མོད་ཀྱི། །དཔྲལ་བའི་ནོར་བུ་འདྲུལ་ལ་ཁད། །ཅེས་གླུ་བླངས་པས་གྱད་ལ་རྣམ་རྟོག་མི་འདྲ་བ་གསུམ་ནོར་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སེམས། དེ་དགྲ་ལ་ཤོར་དོགས་ཞེ་སྡངས་གི་སེམས། རང་ནོར་རང་གིས་མ་མཐོང་ཞིང་ཡིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་གཏི་མུག
Chinese
由于其是未说明之对治的单一本体，故称为等持或禅定。如《宝积云经》云：“等持自性为心一境性。”其特征是：譬如勇士拉弓，或琵琶的弦轴拧紧时，琴弦稳固而绷紧，安住不动。同样，对于菩提心和生起次第等有相之修，或如是性等无相之次第，当忆念安住于所缘时，忆念持续稳固，因此也获得等持之名。对此，断除障碍、舍弃对治、结合之方式为：对治懈怠有四种：即信心、欲乐、精进、轻安。对治忘失为正念。对治沉掉为正知。对治勤作是放松。对治不勤作是作意。虽然安立为六种，但任何时候，最主要的是俱生无明的本体是忘失散乱，因此若有正念，则其他五者也几乎没有保持各自特征的能力。此处，以执持无明的意，在正念和正知衰退之际，以何种譬喻说明一切善法和业之边际皆会毁灭呢？从前，一个大力士和一个艺术家争斗，大力士用尽全力抓住艺术家的脖子摔在地上。艺术家用四肢、三肢、两肢、一肢的姿势，在旋转的轮子上固定，虽然力量更加减弱，但毫发无损。最终，他羞愧地逃回家中哭泣。妻子问他发生了什么事，他说今天和大力士争斗，受到了侮辱。如果明天再争斗，除了死别无选择。妻子说：你别哭，我有办法。第二天，她也像昨天一样跟随。在那里，他们两人争斗时，妻子唱道：大力士虽然力气大，但额头的宝珠快要掉下来了。唱完后，大力士产生了三种不同的分别念：把宝珠放在心上是贪欲之心；害怕失去宝珠是对敌人的嗔恨之心；自己看不到自己的宝物，心被蒙蔽是愚痴。
English
Because it is the single entity that is the antidote to the unstated, it is called Samadhi or Dhyana. As the "Heap of Jewels Cloud Sutra" says: "The nature of Samadhi is the one-pointedness of mind." Its characteristic is: for example, when a warrior draws a bow, or when the tuning pegs of a lute are tightened, the strings are stable and taut, and remain still. Similarly, for the practice of generation stage with objects such as Bodhicitta and so on, or the completion stage with suchness as the object, when mindfulness abides in the object, mindfulness continuously stabilizes, therefore the name Samadhi is also obtained. Regarding this, the method of eliminating obstacles, abandoning antidotes, and combining is: the antidotes to laziness are four: faith, desire, effort, and pliancy. The antidote to forgetfulness is mindfulness. The antidote to dullness and excitement is awareness. The antidote to effort is relaxation. The antidote to non-effort is attention. Although it is established as six types, at any time, the most important thing is that the nature of co-emergent ignorance is forgetfulness and distraction, therefore if there is mindfulness, the other five also have almost no ability to maintain their respective characteristics. Here, with the mind holding ignorance, at the moment when mindfulness and awareness decline, what example shows that all virtuous dharmas and the limits of karma will be destroyed? Once upon a time, a strong giant and an artist fought, and the giant grabbed the artist's neck with all his strength and threw him to the ground. The artist fixed himself on the rotating wheel with the postures of four limbs, three limbs, two limbs, and one limb. Although his strength was further reduced, he was unharmed. In the end, he ran home in shame and cried. His wife asked him what was wrong, and he said that he had fought with a giant today and was humiliated. If he fights again tomorrow, there is no choice but death. The wife said: Don't cry, I have a way. The next day, she followed as before. There, when the two of them were fighting, the wife sang: The giant is strong, but the jewel on his forehead is about to fall off. After singing, the giant had three different thoughts: putting the jewel in his heart is the mind of attachment; fearing to lose the jewel is the mind of hatred towards the enemy; not seeing his own treasure and his mind being blinded is ignorance.