Tibetan
དེའི་གཉེན་པོར་འདི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་དམིགས་སུ་མེད་ན། བདག་ལ་གཤེ་བའམ། མི་སྙན་པར་བརྗོད་ཅིང༌། མ་སླས་པའི་ཚིག་བརླང་བ་ཟེར་བའམ། རྡོ་དབྱིག་དང་མཚོན་གྱིས་འདེབ་ པ་ལྟ་བུ་སུ་ཞིག་ཡོད་དེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། གསོག །གསོ་བ། རག་ལས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། བདག་དང༌། སེམས་ཅན་དང༌། སྲོག་དང༌། འགྲོ་བ་དང༌། གསོ་བ་དང༌། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་འདུ་བྱེད་དང་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བལྟ། རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བོ་མ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་སྨད་ནི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་བསྟོད་ཤེས་པའང་མིན། སྐྱོན་རྟོགས་ནས་སྨད་པའི་ངེས་པའང་མེད་པའི་ཁ་སྒྲ་མི་སྙན་འདོད་རྒྱལ་བར་སྣང༌། ཕལ་ཆེར་གཞན་འབྱོར་ཕུན་ཚོགས་ལ་མི་བཟོད་པའི་ཁོང་འཁྲུགས། ལ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇུག་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ། བྲན་གཡོག་དང་མཛའ་གཅུགས་སུ་རེ་བ་ཆོས་སྒོར་བཅུག་པའམ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང༌། སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཟབ་མོས་རྗེས་སུ་བཟུང་ཙ་ན། ཕ་རོལ་པོའི་འདོད་པ་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་འཕྱར་ཀ་སྣ་ཚོགས་གཏོང་བ་དྲང་སྲོང་བཟོད་པར་སྨྲ་བའི་གཏམ་རྒྱུད་དང༌། ཁྱད་པར་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་གང་ཟག་གཅིག་རྗེས་ཆགས་ཀྱི་སླད་དུ་ནོར་གྱིས་མ་བྲིད། སྔགས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་མ་མཛད་མོད། གདུལ་བྱ་དུས་ལ་བབ། སྣང་བ་དབང་དུ་འདུས་ཙ་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན། གང་བུད་མེད་ གཞོན་ནུ་དག་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཡོག་ལེན་ཏེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སླས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་ནས་བུད་མེད་བཞི་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་སྨིན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས། གདོལ་པའི་བུ་མོ་གཟུགས་བཟང་མོ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་ཆགས་པ་སྟོན་པས་དགེ་སློང་མར་བཅོས་པས་མཉན་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཕྱར་ཀ་བཏང་བ་བཞིན་དོན་ལ་མི་གནས་པའམ། ཡང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་འདུལ་བ་ལི་ཙ་བྱི་དྲི་མེད་གྲགས་པ་ཁྱིམ་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་སྤོབས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང༌། རྣམ་ཐར་གཞལ་དུ་མེད་པས་མཆོག་ཟུང་གིས་ཀྱང་དོ་ཟླར་མ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གདུལ་བ་ཚད་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུར་པའི་གནས་འདི་ལྷག་པར་བཟོད་པའི་སྙིང་སྟོབས་མ་བསྐྱེད་ན་སེམས་ཅན་ཕོངས་པའམ། མགོན་མེད་པ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་ལ། ཡང་ལ་ལ་རང་ཉིད་ཆེན་པོའམ། དམ་པར་རློམ་ནས་དཔེ་ཆོས་རིན་ཆེན་སྤུངས་པར། མོན་མོ
Chinese
作为对治，这样说道：如果这些众生在胜义谛中无有可执，那么谁会辱骂我，说不悦耳之语，或者说粗鄙之语，或者像用石头、棍棒和武器击打一样呢？一切行如幻。滋养，被滋养，依赖虚空一般。如所说“我、有情、命、行者、滋养者”等，应观诸行如幻之自性。自性中，无明之辈的赞毁，既非见功德而知赞，亦非了知过失而定毁，徒显不悦耳之妄语。大多是因不忍他人之富饶圆满而内心烦乱。有些菩萨在趣入行持之时，将奴仆和亲友纳入期望的佛法之门，或者以大乘和甚深密咒之仪轨摄受之际，因他人之欲念受他力所控而发出各种诽谤，这与仙人忍辱的故事相似。特别是我们的导师，未曾为了使人追随而用财物引诱，也未曾用咒语迷惑，然而，当所化之机成熟，显现受其掌控之时，在善巧方便的经中说：菩萨行菩萨行时，为了使那些年轻女子成熟，菩萨会接受侍奉，菩萨住在莲花之中，能使四万二千女子成熟。又如，贱民之女，美貌之女，导师示现贪恋，被改为比丘尼，舍卫城之人因此诽谤，但实际上并非如此。又如，以善巧方便调伏的离车族无垢称，以居士之身份，其威势不可思议，其传记不可衡量，即使是双胜者也无法匹敌，如此调伏无量众生的事业，凡夫无法知晓，因此，菩萨们特别需要生起对这些诽谤的忍耐之心，否则，众生将陷入贫困或无依无靠的境地。还有些人自诩伟大或神圣，堆积如珍宝般的经书。
English
As a remedy for that, it is said: If those sentient beings are truly without any object of attachment in the ultimate sense, then who would revile me, speak unpleasant words, or say rude words, or like striking with stones, sticks, and weapons? All actions are like illusions. Nourishing, being nourished, dependent like the sky. As it is said, "I, sentient being, life, goer, nourisher," etc., one should view the nature of all actions as illusory. In their own nature, the praise and blame of ignorant beings is neither knowing how to praise by seeing virtues, nor determining blame by understanding faults, but merely appears as unpleasant and arbitrary words. Mostly, it is inner turmoil caused by not being able to bear the wealth and perfection of others. Some Bodhisattvas, when entering into practice, bring servants and friends into the Dharma gate of expectation, or when being embraced by the profound rituals of the Mahayana and Mantrayana, various slanders are uttered because the desires of others are controlled by external forces, which is similar to the story of the sage's patience. In particular, our teacher did not entice anyone with wealth to make them follow, nor did he bewilder them with mantras, but when the time for those to be tamed arrived, and appearances were brought under control, in the sutra of skillful means it is said: When a Bodhisattva practices the conduct of a Bodhisattva, in order to fully ripen those young women, the Bodhisattva takes service, and the Bodhisattva, residing within the lotus, can ripen forty-two thousand women. Also, like the daughter of an outcaste, a beautiful woman, the teacher showed attachment, and she was changed into a Bhikshuni, and the people of Shravasti slandered her because of this, but in reality, it was not so. Also, like the Licchavi Vimalakirti, who was tamed by skillful means, with the status of a householder, his power was inconceivable, his biography immeasurable, and even the two supreme ones could not match him, such a work of taming countless beings, ordinary people cannot know, therefore, Bodhisattvas especially need to generate the strength of patience towards these slanders, otherwise, sentient beings will fall into poverty or a state of being without refuge. And some, claiming to be great or holy, pile up scriptures like precious jewels.
Tibetan
་མ་མཐོང་བྱི་རུ་མཐོང༌། །ཞེས་པའི་དཔེ་དྲངས་པ་ལྟར། དད་གུས་མེད་པར་ཁ་ཅང་གི་ཆོས་ཐོབ་ཚད་བྱེད་ཅིང༌། གང་ལས་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་བླ་མ་རིགས་ངན་ལྟར་སྦེད་ལ་མོ་གཏོད་ཅིང་འགྲོ་སྟེ། ཁོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གེགས་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་ པར་དུ་བསྐྱེད་ནས་བྱས་པ་དྲིན་དུ་མི་གཟོ་བ་བཟོད་པའི་དམ་བཅའ་བརྟན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སེམས་པའི་བཟོད་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང༌། དཀའ་བ་དང་དུ་བླང་བའི་བཟོད་པ་ནི་སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་རྣམ་ཐར་དྲན་པ་ལས་འབྱུང་བས་ན་དྲན་པ་བསྲུང་བ་ལ་ཡི་དམ་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་འཇུག་བྱའི་ལས་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བའི་དྲན་པའམ་འདུན་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོན་པ་འདའ་ཁར་ཀུན་དགའ་བོའི་ལག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ངའི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་གི་མཛོད་འདུན་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས། བག་ཡོད་པ་གསུམ་གྱིས་སྲུངས་ཤིག །གསུངས་པའི་འདུན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་མཐའ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིད་ལ་ཡང་ཡང་དྲན་པ་ཡིན། བརྩོན་འགྲུས་དེ་སྤྱོར་བ་ཡིན། བག་ཡོད་པ་དེ་བྱེད་ལས་ཡིན། གང་ཞེ་ན། སྟོན་པས་བཅས་པའི་བསླབ་པའི་གནས་མཐའ་དག་ངེས་འབྱུང་གི་བློའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས། དགེ་སློང་དག །རིའི་ཁྲོད་དང༌། །རིའི་ཕུག་དང༌། དུར་ཁྲོད་དང༌། བླ་གབ་མེད་པ་རྣམས་སུ་རྩྭ་སོགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བསམ་གཏན་གྱིས་ཤིག བག་མེད་པས་གནས་པར་མ་བྱེད་ཅིག ཕྱི་ནས་འཆི་བའི་དུས་ན་འགྱོད་པར་མ་བྱེད་དང༌། འདི་ནི་ཁྱེད་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་གདམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཚིག་ཐ་མར་བསྟན་པས་སོ། །དྲན་ པ་མེད་ན་བརྩོན་འགྲུས་དང་བག་ཡོད་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་པ་པོ་མེད། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་དམ། མེས་དབོན་རྣམ་གསུམ་ལྟ་བུའི་སྙིང་སྟོབས་གནམ་གྱིས་ས་བཀབ་པ་ལྟ་བུ་ཡོད་ཀྱང༌། དེ་སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་འཇུག་པ་ལ་མ་ཞུམ་པ་དང༌། མི་འཁྲུག་པ་དང༌། ཆོག་མི་ཤེས་པའི་བསམ་པས་སྒྱིད་ལུག་གི་གཉེན་པོ་བྱས་ཏེ་བསྐུལ་དགོས་བསམ་པ་དེ་དྲན་པ་ཡིན། དྲན་པ་མེད་ན་ལས་མཐའ་རིང་པོར་འགྱུར་ཞིང༌། གཅིག་ཏུ་ན་དགྲའམ། གདོན་ནམ། ཆོམ་རྐུན་ནམ། སྲོག་གི་རྒྱུ་བས་ཕན་མ་བཏགས་པར་ལས་དེ་མཐར་མི་ཕྱིན། དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉམས་པ་ཐམས་ཅད་ལེ་ལོའི་གཡང་སར་ལྷུང་བ་ཡིན། ཁྱད་པར་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་ནི་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དགོས་པའི་ཚུལ་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་
Chinese
正如引用的例子“不见玛瑙见珊瑚”一样，不具信心和恭敬心，只是假装获得了某种教法。对于那些通过放弃和证悟而获得功德的上师，却像对待恶劣种姓的人一样隐藏起来，反而去求助于占卜。对于他们来说，这成为了获得成就的巨大障碍，因此要生起更大的悲悯，并且要坚定不报恩的忍耐誓言。同样，对于佛法的思念忍耐是从忆念三宝中产生的，而接受困难的忍耐是从忆念过去世代的传承和圣人的传记中产生的，因此要守护忆念，进行本尊修持。同样，精进的本质也是对于应该进入的事务显现出欢喜的忆念或意愿。导师在涅槃之际，拉着阿难的手说：“我的佛法宝藏要用意愿、精进和谨慎这三者来守护！”这里所说的意愿，就是反复忆念事务的最终结果。精进就是实践。谨慎就是行动。为什么呢？因为导师所制定的所有戒律，都必须成为出离心的助伴。在《忆念近住经》中说：“比丘们，在山中、山洞中、坟墓中、无遮蔽的地方，用草等堆积物进行禅修吧！不要以放逸的态度居住，否则死时会后悔的。这是我对你们的最后教诲。”因此，这是最后的话语。如果没有忆念，那么精进和谨慎两者都没有行动者。即使拥有像国王无忧或梅翁三尊（祖孙三尊）那样，如同天塌地陷般的勇气，但要将此运用到实践中，就必须通过不畏惧、不混乱、不知足的想法来对抗懈怠。这种必须激励的想法就是忆念。如果没有忆念，那么事务就会变得漫长，而且要么是敌人，要么是魔鬼，要么是盗贼，要么是生命的因素没有提供帮助，导致事务无法完成。因此，所有失去忆念的人都会堕入懒惰的悬崖。特别是，作为修行者的佛法，需要在所有四种行为方式中都需要忆念和正念，涅槃经中对此进行了阐述。
English
Just as the example is cited, "Seeing coral without seeing turquoise," without faith and reverence, one merely pretends to have received some Dharma. For those lamas who have attained qualities of renunciation and realization, they hide them as if they were of a bad caste, and instead resort to divination. For them, this becomes a great obstacle to attaining accomplishment, so one should generate even greater compassion, and one should firmly uphold the vow of patience not to repay kindness. Similarly, patience in thinking about the Dharma arises from remembering the Three Jewels, and patience in accepting difficulties arises from remembering the lineage of past generations and the biographies of holy beings, so one should guard mindfulness and practice the deity. Similarly, the essence of diligence is also the mindfulness or desire to be manifestly joyful in the work to be entered into. When the Teacher was passing away, he took Ananda's hand and said, "Guard my treasury of Dharma with desire, diligence, and mindfulness!" The desire mentioned here is the repeated remembrance of the ultimate result of the task. Diligence is the practice. Mindfulness is the action. Why? Because all the precepts established by the Teacher must become companions to the mind of renunciation. In the Sutra on the Establishment of Mindfulness, it says, "Monks, in the mountains, in caves, in cemeteries, in places without shelter, meditate on piles of grass and so on! Do not dwell with carelessness, otherwise you will regret it at the time of death. This is my final instruction to you." Therefore, this is the final word. Without mindfulness, there is no agent for both diligence and mindfulness. Even if one has courage like King Ashoka or the three ancestral lords (Me Wön Nam Sum), like the sky covering the earth, to apply it to the path of practice, one must counteract laziness with thoughts of not being afraid, not being confused, and not being content. That thought that must be encouraged is mindfulness. Without mindfulness, the task becomes lengthy, and either the enemy, or the demon, or the thief, or the cause of life does not provide help, causing the task not to be completed. Therefore, all those who lose mindfulness fall into the abyss of laziness. In particular, as the Dharma of a practitioner, mindfulness and awareness are needed in all four modes of conduct, as explained in the Nirvana Sutra.