Tibetan
ཆད་དགེ་སློང་མིན། །དེ་རིང་ཚུན་ཆད་དགེ་སློང་ཡིན། །ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དགེ་སློང་མཆོག །ཅེས་པའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའང་མ་དྲན་ན། རྡོ་རྗེ་འཆང་ལས་དགེ་སློང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་གཅིག་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་གྱིས་འཕགས་སོ་ཞེས་སྔན་ཆད་མ་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གསར་པས་གསང་ སྔགས་བླ་མེད་ཀྱི་འབྲས་བུའི་གོ་འཕང་སྨད་ཅིང༌། རང་གི་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དེའང་འཆལ་བའི་གནས་ལ་སྦྱར་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བདེན་པ་དྲན་པར་བྱས་ནས་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དགོངས་པ་ལ་རྔོ་ཐོགས་ཤིག །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་མཐར་ཕྱིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིག་པ་མི་འཛིན་ཏེ། མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་བྱའི་རྒྱལ་པོ་ཀ་ལ་པིངྐའི་ཕྲུག་གུ་སྒོ་ངའི་སྦུབས་ན་འདུག་པ་སྒོ་ང་ཆག་ཅིང་སྦུབས་ནས་མ་བྱུང་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། སྒྲ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཀ་ལ་པིངྐའི་སྒྲ་ཉིད་སྒྲོགས་སོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་རིག་པའི་སྒོ་ངའི་སྦུབས་སུ་ཞུགས་པ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མ་བཅོམ་པ། ཁམས་གསུམ་ནས་མངོན་པར་མ་བྱུང་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། སྒྲ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ཉིད་སྒྲོགས་སོ། །འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཀ་ལ་པིངྐ་རྨ་བྱའི་ནང་དུ་སོང་ན་ཀ་ལ་པངྐིའི་སྒྲ་མི་སྒྲོག་གོ །ཀ་ལ་པིངྐའི་ནང་དུ་སོང་ན་ཀ་ལ་པིངྐའི་སྒྲ་སྒྲོགས་སོ། ། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྒྲ་མི་སྒྲོག་གོ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ནང་དུ་སོང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་ཆེན་རྣམས་ནི་ཐེག་པའི་ངོ་བོ་གང་གིས་གཙོ་བོར་འདུལ་བ་དང་མཐུན་པར་དགོངས་པ་འགྲེལ་བ་ཡིན་པས་མཐའ་དྲུག་དང་ཚུལ་བཞིའི་གནས་རྟོགས་པར་བྱ་ལ། ལམ་ཞུགས་སྡོམ་པ་སུམ་ལྡན་གྱི་དགེ་སློང་དུ་ཁས་འཆེ་བ་ཙམ་ལ་ནི་གནས་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས། བསྲུང་ན་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པར་བསྲུང༌། ལྡན་ན་ཡར་ལྡན། འཆོས་ན་གྲུབ་མཐའ་གསུམ་པོའི་རང་ལུགས་ཀྱིས་འཆོས་པའང་དོན་ལ་གནས་ཏེ། དེ་ཀུན་ཀྱང་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་ཆོ་ག་ལ་མ་བརྟེན་ན་ནི་ཡང་དག་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསླབ་པ་བསྲུང་བར་འདོད་པ་ཡིས། །རབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ནས་སེམས་བསྲུང་སྟེ། སེམས་འདི་བསྲུང་བར་མ་བྱས་ན། །བསླབ་པ་བསྲུང་བ་ཡོང་མི་ནུས། །ཞེས་དང༌། སེམས་བསྲུང་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ནི། །དྲན་པ་དང་ནི་ཤེས་བཞིན་དག །ཐམས་ཅད་འབད་པས་སྲུངས་ཤིག་ཅེས། །བདག་ནི་དེ་ལྟར་ཐལ་མོ་སྦྱོར། །ཞེས་ བཤད་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དྲན་པ་ཉམས་ན་བཟོད་པའི་གོ་ཆའང་འཆོར་ཏེ། གནོད་པའི་ཡུལ་ལ་བསྲན་ཚུགས་པའི་ནུས་པ་ཡོད་ཀྱང་རྐྱེན་དང་ཕྲང་ཐོག་དེར་མ་དྲན་ན་ཐལ་ཟིན་ལྡོག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར། གང་དྲན་པར་བྱ་ན་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན། བདག་ཉིད་མེད་ན་ཁོང་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུ་མེད། གནོད་བྱ་མེད་ན་གནོད་བྱེད་ག་ལ་འབྱུང༌། རང་གི་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ཚོགས་པ་འདིས་རྒྱུ་བྱས། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའམ། ཁས་ཉེན་པའམ། ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་མི་གཟོ་བ་ཞིག་གིས་རྐྱེན་བྱས་ཁོང་ལ་གནོད་པའི་ཡུལ་གྱི་འབེམ་ལྟ་བུར་བྱུང་གདའ། འདིའི་ལེ་ལན་ཁོང་ལ་མེད། རང་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་འདི་བླངས། གནས་འདི་ལྟ་བུར་སྐྱེས། ཕ་མ་འདི་ལས་བྱུང༌། མིང་འདི་སྐད་བཏགས། སྡོད་ས་འདིར་བྱས་སྙམ་པའི་ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་དྲན་པ་ལས། ཕ་རོལ་གྱི་སྐྱོན་དང་སྤྱོད་པ་ལ་མི་བསམ་པ་གནད་ཟབ་པ་འདུག །འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཉམས་སུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་བཟོད་པ་དྲན་པར་བྱ་བའི་གནས་གཉིས་གསུངས། དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་དྲུང་དུ། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དང་ཡང་ཡོང་ཞིང་གཤེ་བའམ། མི་སྙན་པར་བརྗོད་ཅིང༌། མ་སླས་པའི་ཚིག་བརླང་བ་ཟེར་བར་གྱུར་ཏམ། རྡོ་དབྱིག་དང་མཚོན་ཆས་བརྡེག་གམ་བཏབ་ཀྱང་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འདོད་པས། སེམས་བསྐྱེད་པ་འགའ་ཙམ་ཡང་འཁྲུག་པར་ལྡན་པའམ། གནོད་སེམས་དང་ལྡན་པ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ལས་ཀྱིས་མནར་བ་སྟེ། འདི་དག་ལ་བདག་གིས་སྡིག་ཏོའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་ཀྱིས། འདི་ནི་བདག་གི་ཕུང་པོ་དགྲར་གྱུར་པ་འདི་རྣམས་བླངས་པས་ལན་ཏོ། །ཞེས་དེ་དག་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས། གཉིས་པ་ནི། རང་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཡེངས་པས་འཁྲུལ་པའི་དབང་དུ་སོང་སྟེ་སྣང་བ་ཡུལ་དང་འདྲེས། གནོད་བྱེད་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་བཟུང་བས་ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་སོང་བ་ཡིན།
Chinese
以前不是比丘，从今天开始是比丘，嘿汝嘎吉祥比丘尊。如果连这般直接开示的体性转变都记不起来，那么以从未听闻的新颖论证，贬低密咒无上果位的地位，说什么比金刚持更殊胜的比丘，是具足三藏的第三者，以三种戒律而超胜。将自己的明智和苦行行为也置于邪淫之处，这不合道理，因此应当忆念不可思议的法性真理，从而对以方便摄持的殊胜特点之见解有所领悟。这是为什么呢？因为圆满究竟的密咒苦行不会执持声闻的见解。经部中说：文殊，譬如鸟王迦陵频伽的雏鸟，住在蛋壳之中，即使蛋壳未破，尚未从壳中出来，也能发出悦耳动听的迦陵频伽的声音。文殊，同样，菩萨进入无明的蛋壳之中，即使没有摧毁坏聚见，没有从三界中显现出来，也能发出空性、无相、无愿、无所作为以及佛法的声音。文殊，譬如迦陵频伽进入孔雀之中，就不会发出迦陵频伽的声音；进入迦陵频伽之中，就会发出迦陵频伽的声音。 文殊，同样，菩萨进入声闻和缘觉之中，就不会发出不可思议之法的声音；进入菩萨之中，就会发出不可思议之佛法的声音。如是所说，大智慧的菩萨们，是按照哪种乘的体性主要调伏众生而解释其见解的，因此应当了悟六边和四理之境。仅仅是自诩为进入道途，具足三律仪的比丘，安住时要分别安住，守护时要守护各自的范畴而不混淆，具足时要向上增进，忏悔时也要以三个宗派各自的自宗方式忏悔，这些都安住于实义。所有这些，如果不依赖于正念和正知的仪轨，就不能如实成就，如《入行论》所说：欲护诸学处，
English
Previously not a monk, from today onwards a monk, Heruka glorious excellent monk. If even the nature of this direct teaching of transformation is not remembered, then with a novel argument never heard before, belittling the status of the unsurpassed fruit of mantra, saying that a monk superior to Vajradhara is the third one possessing the three baskets, surpassing with the three disciplines. Placing one's own wisdom and ascetic conduct in a place of licentiousness is unreasonable, therefore one should remember the inconceivable truth of Dharma-nature, thereby gaining insight into the particularly excellent view that is grasped by skillful means. Why is that? Because the perfected asceticism of mantra does not hold the view of the Hearers. The Sutra says: Manjushri, for example, the chick of the bird king Kalavinka, dwelling in the eggshell, even if the eggshell is not broken and has not come out of the shell, it still emits a pleasing sound, the very sound of the Kalavinka. Manjushri, similarly, a Bodhisattva who has entered the eggshell of ignorance, even if he has not destroyed the view of the aggregates, and has not manifested from the three realms, still emits the sound of emptiness, signlessness, wishlessness, non-action, and the Dharma of the Buddhas. Manjushri, for example, if a Kalavinka enters a peacock, it will not emit the sound of a Kalavinka; if it enters a Kalavinka, it will emit the sound of a Kalavinka. Manjushri, similarly, if a Bodhisattva enters a Hearer or a Solitary Buddha, he will not emit the sound of inconceivable Dharma; if he enters a Bodhisattva, he will emit the sound of inconceivable Buddha-Dharma. As it is said, great wisdom Bodhisattvas explain their views in accordance with which vehicle's nature primarily tames beings, therefore one should realize the state of the six extremes and the four modes. Merely claiming to be a monk who has entered the path and possesses the three vows, when abiding, one should abide separately; when guarding, one should guard one's own category without mixing; when possessing, one should increase upwards; when confessing, one should also confess in accordance with the self-tradition of the three schools, all of which abide in meaning. All of these, if not relying on the ritual of mindfulness and awareness, cannot be truly accomplished, as the Bodhicaryavatara says: Those who wish to protect the precepts,
Chinese
སྟེ། 应当精进守护自心，若不守护此心，则无法守护学处。如是说：对于想要守护自心者，当以一切努力守护正念与正知。我如是合掌祈请。如是，若失正念，则亦失忍辱之盔甲，虽有于损害之境堪忍之能力，然于因缘和合之际若未忆念，则将铸成大错，无可挽回。应当忆念者，此等有情乃烦恼之他自在，若无我，则彼等无有损害之因，若无所损，则损害者又从何来？以自己之蕴、界、处之聚合为此之因，以圆满或衰损，或身语之不雅行为为此之缘，彼等如损害之境之靶子般显现。此之过失不在彼等，乃自己取此身，生于如此之境，从此父母所生，以此名号所称，居于此处之我与我所执着而生，故较之忆念他者之过失与行为，不作意更为重要。对此，于菩萨藏中，宣说了修持之忍辱与通达法性之忍辱二者当忆念之处。初者为：菩萨摩诃萨处。 若诸有情屡屡前来詈骂，或说不悦耳之语，或说粗鄙之语，或以石块、棍棒与兵器击打，然欲圆满忍辱度之菩萨摩诃萨，不应生起丝毫之嗔恚，亦不应生起害心，而应普遍对彼等有情生起怜悯，念及：呜呼！此等有情乃为烦恼业所折磨，我决不对彼等生起嗔恨之心，此乃我取此等如怨敌般之蕴之过失也。如是宣说应对彼等生起悲悯。二者为：自己因正念散失而为错觉所控制，显现与境相混，执损害者为损害者，故而互相依赖，能力愈发强大。
English
Therefore, one should diligently guard one's mind. If one does not guard this mind, one cannot guard the training. As it is said: For those who wish to guard their minds, guard mindfulness and awareness with all diligence. I prostrate with folded hands in this way. Likewise, if mindfulness is lost, the armor of patience is also lost. Although one has the ability to endure harmful situations, if one does not remember at the moment of circumstances and conjunction, it will be too late to reverse. What should be remembered is that these sentient beings are under the control of afflictions. If there is no self, then there is no cause for harm to them. If there is nothing to be harmed, then where does the harmer come from? The aggregation of one's own aggregates, elements, and sense bases is the cause. A perfect or deficient, or unseemly physical or verbal action is the condition. They appear like targets of harm. The fault is not with them. It is because one has taken this body, been born in such a place, come from these parents, been called by this name, and dwells in this place, that the clinging to "I" and "mine" arises. Therefore, it is more important not to focus on the faults and actions of others. In this regard, in the Bodhisattva Pitaka, two places are taught where one should remember the patience of practice and the patience of understanding the nature of reality. The first is: In the presence of a Bodhisattva Mahasattva. If all sentient beings come again and again to scold, or speak unpleasant words, or speak harsh words, or strike or hit with stones, sticks, and weapons, but the Bodhisattva Mahasattva who wishes to perfect the perfection of patience should not generate even a little anger, nor should they generate harmful thoughts. Generally, one should generate compassion for those sentient beings, thinking: Alas! These sentient beings are tormented by the karma of afflictions. I will not generate hateful thoughts towards them. This is the fault of taking these aggregates as enemies. Thus, it is said that one should generate compassion for them. The second is: Because one's own mindfulness is lost, one is controlled by delusion, and appearances are mixed with objects. Because one grasps the harmer as the harmer, they become mutually dependent, and their power becomes stronger.